Πόσες φορές δεν μας είχαν διαβεβαιώσει, οι μίζεροι μικροπωλητές της απελπισίας, ότι «το ελληνικό πρόγραμμα δεν βγαίνει» ότι η χώρα «οδηγείται στα βράχια» ότι «ξεπουλιέται χωρίς νόημα και στόχο ο εθνικός μας πλούτος»;
Πόσες φορές δεν μας είχαν «συμβουλεύσει» να φύγουμε από το Ευρώ –για να πάρουν αξία τα Ευρώ που έχουν κρύψει σε τράπεζες του εξωτερικού οι επιτήδειοι- να αναζητήσουμε βοήθεια από τη Ρωσία –της οποίας την πιστοληπτική αξιοπιστία υποβάθμισε σήμερα η Standard and Poor΄s σε BBB- /A-3, δηλαδή μόνο μία βαθμίδα πάνω από το επίπεδο «σκουπίδια»- και να ακολουθήσουμε τα παραδείγματα της Γκάνα, της Αργεντινής και του Ισημερινού;
Τους τελευταίους 18 μήνες η Ελλάδα έκανε αυτό που δεν ήθελε να κάνει τους προηγούμενους 28 μήνες.
Η Ελλάδα το 2010 δεν ήταν παράδεισος. Ήταν μια χώρα με ακραίες μακρο – οικονομικές ανισορροπίες , με πολύ μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα και χρέος, χωρίς ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα.
Η Ελλάδα, το 2010, είχε ήδη βιώσει 2 χρόνια αρνητικής ανάπτυξης , ύφεσης και υψηλής ανεργίας. Την εποχή εκείνη ολόκληρος ο πλανήτης ζούσε κάτω από την απειλή της πρωτοφανούς παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης αλλά το μικρό ελληνικό καράβι έπλεε αμέριμνο στα θολά νερά του «λεφτά υπάρχουν» και της «θωρακισμένης οικονομίας».
Την εποχή εκείνη οι υπουργοί και οι βουλευτές διασταύρωναν τα ξίφη τους στη Βουλή για το αν θα πρέπει να «παγώσουν» οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων «άνω των 2.200 Ευρώ καθαρά» και στους δρόμους οι αγρότες διεκδικούσαν κι έπαιρνα «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά». Τότε θεωρούσαμε φυσιολογικό να ξοδεύει η χώρα 8 δις Ευρώ το χρόνο, για φάρμακα μόνο…
Η Ελλάδα πλήρωσε ακριβά την καθυστέρηση στη διαπίστωση του προβλήματός της. Ο λαός πλήρωσε με επιπλέον φόρους και χιλιάδες νέους ανέργους, τις σκιαμαχίες με τους «διεθνείς κερδοσκόπους των αγορών», τα «πιστόλια πάνω στο τραπέζι», τη «σκληρή διαπραγματευτική στάση» απέναντι στους υπαλλήλους της Τρόϊκας, την δραματική επιλογή για τις διπλές εκλογές του 2012, την αργή ανταπόκριση στην ανάγκη για θεσμικές αλλαγές και κυρίως για αλλαγή νοοτροπίας.
Οι άλλες χώρες που μπήκαν σε Μνημόνια δεν είχαν «αντιμνημονιακή αντιπολίτευση». Εφάρμοσαν το πρόγραμμα προσαρμογής και ξεμπέρδεψαν.
Στην Ελλάδα μόνο, έπρεπε πρώτα να πληρώσουμε τον βαρύ φόρο αίματος της δραματικά υψηλής ανεργίας και της φτωχοποίησης σε βαθμό κοινωνικής εξουθένωσης, μέχρι να συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητα.
Το τι μας έλεγαν κάποιοι πριν από 4 χρόνια και τι από αυτά επαληθεύθηκε σήμερα είναι πλέον ξεκάθαρο.
Μια αναδρομή στο διαδίκτυο αρκεί για να διακρίνουμε σήμερα τους επαγγελματίες ψεύτες και τους καθ’ έξιν διασκεδαστές της κοινής γνώμης, από αυτούς που έλεγαν σκληρές αλήθειες, παρουσίαζαν την πραγματικότητα αλλά κανένας δεν ήθελε να τη δει….
Ο Βασιλιάς ήταν γυμνός αλλά ο λαός δεν ένιωθε το κρύο…
Μέχρι που άρχισαν τα κρυοπαγήματα.
