του Νίκου Καραμανλή
Είναι η πρώτη φορά που καταφεύγω στη Δικαιοσύνη. Είναι η πρώτη φορά που κάποιος με κατηγορεί, ότι με «δημοσιεύματα-λάσπης» τον «εκβιάζω». Είναι ο αξιότιμος κύριος Πάνος Καμμένος, αρχηγός των Ανεξάρτητων Ελλήνων, που για ακόμη μια φορά κατέφυγε σε συκοφαντίες και «πόλεμο λάσπης» κατά Μέσου Μαζικής Ενημέρωσης. Κατά τη διάρκεια της διακαναλικής του συνέντευξης στη ΔΕΘ καταφέρθηκε, χωρίς να προκληθεί, εναντίον μου και κατά άλλων εκδοτών, εκτοξεύοντας ύβρεις. Το συνηθίζει. Όμως ένας πολιτικός αρχηγός που ανακατεύει τη συκοφαντία με τις ασυναρτησίες, προϊόν μιας μόνιμης τρικυμίας εν κρανίω, όπως στην πράξη αποδεικνύεται, και θέλει να αποδώσει την πολιτική και εκλογική του κατρακύλα στην κριτική που του ασκείται, είναι απλώς ιλαρό φαινόμενο, στα όρια του φαιδρού και σίγουρα επικίνδυνου, λόγω της θεσμικής του θέσεως, αν η κοινωνία τον πάρει στα σοβαρά. Στις πονηρές μέρες που ζούμε, όμως, τώρα που ο «Μεσσιανισμός» και κάθε λογής αντιστασιακή φούσκα, αποτελούν τον ασφαλέστερο «Δούρειο Ίππο» στο δρόμο προς την ολοκληρωτική υποδούλωση της κοινωνίας και του Έθνους, οφείλει να αποκαλύπτεται πριν οδηγήσει στο στόχο του- την απόλυτη φίμωση και λογοκρισία.
Το εύκολο θα ήταν να δικαιολογήσω την προχθεσινή χυδαία και συκοφαντική επίθεση του προέδρου των ΑΝ. ΕΛ. εις βάρος μου ως ψυχοπαθητική αντίδραση. Δεν θα το κάνω όμως, διότι αυτό θα ήταν και η ιδανική διέξοδος γι αυτόν, ώστε, να απενοχοποιηθεί από κάθε πράξη, παράλειψη, ή συκοφαντική «άποψη» που εκτοξεύει, κατά δικαίων και αδίκων, κάθε φορά που βγαίνει από το «καβούκι» του συρρικνουμένου πολιτικού μορφώματος που δημιούργησε και νιώθει στριμωγμένος στα σκοινιά. Ως εδώ όμως η προσπάθεια πολιτικής πλαστοπροσωπίας του εν λόγω κυρίου, -όπως αποδεικνύεται από τις πράξεις του-τον οποίον στην αρχή καλοπροαίρετα ακολούθησαν κάποια ποιοτικά στελέχη που πίστεψαν τη μάσκα του δικαιονόμου «Ζορό», που φόρεσε. Και που άρχισαν να τον εγκαταλείπουν με ιλιγγιώδη ρυθμό, όταν αποκαλύφθηκε ότι οι πραγματικές του προθέσεις ήταν διατυπωμένες σε… νον πέϊπερ σκαρωμένα σε υπόγεια κι ο πραγματικός του στόχος, μια καρέκλα για τον ίδιο. Κάπου εδώ τελειώνουν όμως τα παιχνιδάκια που οχυρώνονται πίσω από το πρόσχημα της ψυχιατρικής και την ασφάλεια της βουλευτικής ασυλίας. Η αλήθεια, άλλωστε είναι το φάρμακο που εξουδετερώνει μόνο αυτό, το δηλητήριο από τα φίδια, που λαθροβιούν συχνά στο πυκνό δάσος της πολιτικής.
