Του Αβέρκιου Λουδάρου, averkios11@yahoo.gr
Μα καλά, δεν αισθάνονται ντροπή οι εγχώριοι θιασώτες της άποψης ότι η χρεοκοπία αποτελεί την ενδεδειγμένη λύση για την επανεκκίνηση της οικονομίας και, αντί να ζητήσουν συγγνώμη, ζητούν και τα ρέστα; Φαντάζεστε, προφανώς, τι θα συνέβαινε, εάν η Ελλάδα είχε χρεοκοπήσει (κάτι που θα γινόταν χωρίς τη δανειακή σύμβαση) και έμεναν για 10-15 ημέρες κλειστές οι τράπεζες, όπως συμβαίνει τώρα στην Κύπρο. Και όταν θα άνοιγαν, θα έδιναν χρήματα με το σταγονόμετρο. Ούτε μισθοί, ούτε πληρωμές, ούτε τίποτα. Μόνο χάος και απόγνωση. Δεν θα είχε μείνει τίποτε όρθιο.
Κι όμως, όσοι υποστήριζαν ότι η Ελλάδα έπρεπε να είχε ακολουθήσει τον δρόμο της χρεοκοπίας και της δραχμής (κι έχουν ονοματεπώνυμο όλοι τους), σήμερα βγαίνουν και χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τη συμφορά των «αδελφών Κυπρίων». Κανονικά, θα έπρεπε να ζητήσουν συγγνώμη που… οραματίζονταν κάπως έτσι και την τύχη της Ελλάδας, όταν υποστήριζαν τη λύση της δραχμής.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, κραυγάζουν, γιατί, λένε, η Ελλάδα άφησε την Κύπρο αβοήθητη! Σαν τι έπρεπε να κάνει, δηλαδή, η Ελλάδα; Σε αυτό το ερώτημα δεν απαντούν, γιατί και δεν ξέρουν τι τους γίνεται και γιατί τίποτε άλλο δεν μπορούσε η Ελλάδα να κάνει, πέρα από αυτό που έκανε: Να σεβαστεί την απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Για τους ανόητους δάσκαλος δεν είναι η λογική, αλλά η συμφορά. Ο Δημόκριτος με τη διδασκαλία του χτυπάει το καμπανάκι αιώνες τώρα. Όμως, ο άνθρωπος, ειδικά ο νεοέλληνας που τα ξέρει όλα, που νιώθει θεός, άρα ανέγγιχτος από συμφορές, συνεχίζει απτόητος μία πορεία οδυνηρών λαθών. Το χειρότερο είναι ότι δεν μαθαίνει από τις ουκ ολίγες συμφορές που συμβαίνουν στο σπίτι ή στη γειτονιά του.
