Του Γιάννη Βασιλακόπουλου
Ο Αλέξης Τσίπρας αποκάλυψε ότι είχε επαφές και τακτική επικοινωνία με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο καθ’ όλη την θητεία του νέου επιτρόπου στο «τιμόνι» του Υπουργείου Άμυνας. Από την πλευρά του, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος μετείχε σε αυτό το «κρεσέντο» αβροτήτων με πολύ καλά λόγια για τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που κατέδειξαν ότι ο δίαυλος επικοινωνίας, μεταξύ Πενταγώνου και Κουμουνδούρου, ήταν πάντοτε – και αξιόπιστα – ανοιχτός…
Εν τούτοις η «εκλογολαγνεία» του κομματικού μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ, άλλα κελεύει. Έτσι το αντι – ΝΑΤΟικό «γονίδιο» μιας βάσης χωρίς κουλτούρα υπεύθυνης διαχείρισης κεντρικών ζητημάτων κάνει τους κομματικούς κήνσορες να μετέρχονται διαρκώς μιαν αντί Νατοϊκή ρητορεία που, μάλλον, φοβίζει και είναι αδόκιμη για το υπάρχον σκηνικό στα Εθνικά μας θέματα, παρά την πειστική περί του οφέλους που θα σημάνει για τη χώρα, μια ενδεχόμενη αλλαγή ισορροπιών.
Οι γειτονικές εξελίξεις θυμίζουν «καιόμενη βάτο» , τα εθνικά μας θέματα είναι όλα ορθάνοιχτα και σε κρίσιμες «στροφές», οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις ισορροπούν στην εύθραυστη κλωστή του «Δόγματος Νταβούντογλου» και ο ανθελληνικός εθνικισμός βρίσκεται σε πλήρη έξαρση.
Ο Αλέξης Τσίπρας ενημερώθηκε για όλα, φανερά κι απόρρητα, «βούλιαξε» μέσα σε διαβαθμισμένους φακέλους και με τη στάση του έδειξε πως, σε ό,τι αφορά τον ίδιο, η Εθνική ενότητα επί όλων αυτών των θεμάτων είναι αρραγής. Ξεπέρασε με μεγάλο πολιτικό διασκελισμό το κόμμα του, ίσως τον ίδιο τον πολιτικό του χώρο και μπήκε στη λογική της διαχείρισης των «δύσκολων».
Το κόμμα του, όμως, συνιστά μόνον μια ανέξοδη προεκλογική ρητορεία, καθώς το σύνολο των τοποθετήσεων στελεχών του ξενίζουν και τρομάζουν. Ή αποτελούν εμμονή, ανυπέρβλητη για το στελεχιακό DNA του ΣΥΡΙΖΑ και επικίνδυνα πειραματική, αν τα πράγματα ‘’αλλάξουν’’;
