Αγράμματοι, περί των οικονομικών, πολιτικοί άνδρες (μαζί και οι δημοσιολογούντες σχολιαστές – φερέφωνά τους) διατυπώνουν προβλέψεις κι εκτιμήσεις ότι η χώρα μας μπορεί και πρέπει να «απαλλαγεί αμέσως από τα δεσμά του Μνημονίου».
Αφού οι αγορές δεν μας εμπιστεύονται ακόμα, τόσο ώστε να δανείζεται η Ελλάδα με επιτόκια Γερμανίας τα ποσά που χρειάζεται, τη «λύση» πάλι θα δώσουν οι τράπεζες οι οποίες θα αγοράζουν τα Έντοκα Γραμμάτια, δηλαδή ομόλογα πολύ μικρής διάρκειας και υψηλού επιτοκίου, για να καλύψουν το «χρηματοδοτικό κενό».
Στο μυαλό αυτών των αγραμμάτων υπάρχει μία μόνον προτεραιότητα:
Να σταματήσει η πίεση για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και για περαιτέρω περικοπή των δαπανών του Δημοσίου.
Το γεγονός ότι τα 15 δις Ευρώ που «επενδύουν» οι τράπεζες κάθε χρόνο σε Έντοκα Γραμμάτια του Δημοσίου, αφαιρούνται από τα διαθέσιμα προς δανεισμό του ιδιωτικού τομέα κεφάλαια, ουδόλως απασχολεί τους πολιτικούς και τους σχολιαστές αυτής της νοοτροπίας.
Ότι η Ελλάδα κατάφερε για πρώτη φορά μετά από 12 χρόνια να καταγράφει πρωτογενές πλεόνασμα το οποίο οφείλεται κυρίως στην καταστροφική -για τον ιδιωτικό τομέα- φοροεπιδρομή, δεν τους απασχολεί.
Σύσσωμη, η πολιτική ηγεσία της χώρας, θεωρεί ότι ο Δημόσιος Τομέας είναι μια «ιερή αγελάδα» την οποία ουδείς μπορεί να αγγίζει. Αναπόφευκτα η μείωση των ελλειμμάτων έπρεπε να επιτευχθεί μέσω της επιβάρυνσης του ιδιωτικού τομέα.
Γι’ αυτό στην Ελλάδα, το Μνημόνιο είναι συνώνυμο της οριζόντιας λιτότητας, των φοροεπιδρομών, της παράλογης φορολογίας και της αναβολής πληρωμών του Δημοσίου.
Η κυρίαρχη τάση σήμερα στην Ελλάδα είναι να μειωθεί όχι το Κράτος αλλά ο Ιδιωτικός Τομέας. Το κράτος απομυζά πόρους από τον παραγωγικό ιδιωτικό τομέα ο οποίος, για να προστατευθεί, διαρκώς συρρικνώνεται .
Δυστυχώς το Κράτος δεν παράγει πλούτο. Μόνον ο ιδιωτικός τομέας παράγει εθνικό προϊόν προς διανομή και φορολόγηση.
Γι’ αυτό άλλωστε, μόνον στην Ελλάδα, οι «μνημονιακές πολιτικές» -αυτές δηλαδή που οι πολιτικοί μας επέλεξαν να εφαρμόσουν, για να μην αγγίξουν την «ιερή αγελάδα» του Δημοσίου, δημιούργησαν το εξής παράδοξο:
Για κάθε μία μονάδα μείωσης του δημοσιονομικού Ελλείμματος, το Χρέος αύξανε κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες
Η καταστροφή του Μνημονίου δεν οφείλεται στις περικοπές των μισθών και των συντάξεων αλλά στην παράλογη αύξηση της φορολογίας που οδήγησε σε ένα πρωτοφανές bankrun.
Οι Έλληνες έκρυψαν τις καταθέσεις τους, έθαψαν 100 δις Ευρώ σε λαγούμια, τα έστειλαν στο εξωτερικό.
Χωρίς διαθέσιμη ρευστότητα, οι τράπεζες περιόρισαν τα δάνεια προς τον ιδιωτικό τομέα ενώ ήταν υποχρεωμένες να καλύπτουν τα χρηματοδοτικά κενά του δημοσίου αγοράζοντας Έντοκα Γραμμάτια.
Γι’ αυτό άλλωστε οι άλλες «μνημονιακές» χώρες –πλην Πορτογαλίας που υποφέρει από τα ίδια με την Ελλάδα σύνδρομα- όχι μόνο τελείωσαν με τα Μνημόνια μέσα σε 2 χρόνια αλλά κατάφεραν να διατηρήσουν υγιή την παραγωγική τους βάση.
Το ΑΕΠ της Ελλάδας φέτος θα είναι 2% μικρότερο από το ΑΕΠ του 2001, όταν η χώρα μπήκε στη ζώνη του Ευρώ.
Στην Ισπανία (όπου δεν υπάρχει αντιμνημονιακή αξιωματική αντιπολίτευση) το ΑΕΠ της χώρας φέτος είναι κατά 16% υψηλότερο από το 2001. Στην Ιρλανδία είναι κατά 26% υψηλότερο.
Στις άλλες χώρες οι πολιτικοί προσπαθούν να αναπτύξουν τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας.
Στην Ελλάδα οι πολιτικοί αγωνίζονται για τα δικαιώματα των πελατών τους δηλαδή των δημοσίων υπαλλήλων, κάθε επιπέδου…
