Της Μαρίας Χάλαρη
Οι «αρτίστες του δρόμου» της Αθήνας, εκείνοι που δίνουν χρώμα, ζωή, λάμψη, άρωμα μιας άλλης –παλιάς- εποχής δεν είναι ούτε ζωγράφοι, ούτε ποιητές. Είναι καλαμποκάδες, καστανάδες, λατερνατζήδες, μικροπωλητές. Οι φυσιογνωμίες τους γνωστές στην Ερμού, στο Μοναστηράκι, στον πεζόδρομο του Θησείου.
Αν και κάποιος θα περίμενε πως η κρίση θα τους κλείσει στο σπίτι, τελικά το κρύο είναι το μόνο που τους δυσκολεύει. Το paraskhnio.gr περπάτησε για ώρες σε κεντρικούς Αθηναϊκούς δρόμους και απαθανάτισε ανθρώπους πραγματικά στολίδια. Καθένας με τη δική του μικρή ιστορία.
Δείτε το φωτορεπορτάζ του paraskhinio.gr:
Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο. Είναι γουστόζος. Πολύ σοβαρός. Δεν μιλάει. Γυρνά μονάχα τη μανιβέλα της λατέρνας του και μας μεταφέρει στις παλιές αρχοντικές εποχές της πόλης.
Πουλάει καρύδες. Έχει συνηθίσει το κρύο. Είναι κοινωνικός. Βρίσκεται στο ίδιο σημείο πολλά χρόνια.
Έχει –μακράν- το πιο Χριστουγεννιάτικο «μαγαζί» λίγο πριν την πλατεία Μοναστηρακίου. Πουλάει καλαμπόκι και μυρωδάτα κάστανα. Ζεσταίνει, κυρίως, τις καρδιές των περαστικών.
Οι μικροπωλητές είναι αρκετοί. Τουλάχιστον δέκα. Θα τους βρει κάποιος στον πεζόδρομο του Θησείου. Έξω από τον ΗΣΑΠ. Είναι καλλιτέχνες, που θέλουν να ομορφαίνουν κορίτσια και αγόρια. Με βραχιόλια, σκουλαρήκια, κομπολόγια. Οι τιμές τους οικονομικές, το χαμόγελο τους ανεκτίμητο.
Στο πρόσωπο του συναντήσαμε την πιο χειμωνιάτικη φυσιογνωμία. Ζεσταινόταν, ρίχνοντας χάρτινα κουτιά σ’ ένα μαντεμένιο κάδο. Πουλάει βιβλία παλιά, χρησιμοποιημένα. Ό,τι είχε απομείνει σε μια παλιά βιβλιοθήκη. Ό,τι του δίνει ο κόσμος.
Φως… στο τούνελ. Δίνει το περισσότερο χρώμα, το περισσότερο φως στον πεζόδρομο με τα πιο πρωτότυπα και οικονομικά φωτιστικά. Κάθε περαστικός, έκανε μια στάση για να θαυμάσει τις παράξενες αυτές μπάλες φωτός.
Οι μουσικοί ως επί το πλείστον έχουν…χαθεί! Ένας, όμως, από αυτούς, ο Γιώργος, μας διαβεβαίωσε πως οι εποχές που επιλέγουν να βγουν για το μεροκάματο είναι από την άνοιξη μέχρι τον Σεπτέμβριο. Η υγρασία και το κρύο στα οποία εκτίθενται τα μουσικά όργανα προκαλούν κακό.
Οι μουσικοί των δρόμων λατρεύουν να παίζουν για τους περαστικούς και όχι απαραίτητα λόγω οικονομικών δυσχερειών. Βλέπουν την ανταπόκριση του κόσμου, καλύπτουν τα δικά τους καλλιτεχνικά απωθημένα. Γίνονται ένα μαζί τους, γεμίζει η ψυχή τους, νιώθουν ελεύθεροι. Αρνούνται τον τίτλο του επαίτη. Δεν είναι το βασικό τους εισόδημα, γίνεται όμως ένα καλό συμπλήρωμα στο μηνιάτικο που κερδίζουν είτε δουλεύοντας σε νυχτερινά μαγαζιά, είτε σε άλλες εργασίες άσχετες με την τέχνη τους. Σημειώνεται, μάλιστα, πως οι μουσικοί που έρχονται από το εξωτερικό και συνήθως τους συναντάμε το καλοκαίρι βρίσκουν το ελληνικό κοινό στους δρόμους θερμό. Δίνει παλμό. Δείχνει πως αυτή η πόλη ζει.
Εμείς, από την εμπειρία μας μια μέρα μαζί τους, καταλάβαμε πως οι πλανόδιοι μας γέμισαν την καρδιά με καλοσύνη, δημιουργικότητα και ανθρωπιά.
Διαβάστε επίσης: Ήρθαν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά για το δήμο Αθηναίων – Στόλισαν με λαμπάκια! (ΦΩΤΟ)
