Tου Φώτη Σιούμπουρα
Και να, λοιπόν, που ούτε στις 24 Απριλίου δεν θα δοθεί έστω πυροσβεστική λύση στο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Ο χρόνος, λέει, δεν επαρκεί για αποφάσεις, καθότι η ελληνική πλευρά δεν είναι έτοιμη και δεν μπορεί να παρουσιάσει ολοκληρωμένες προτάσεις για τις μεταρρυθμίσεις που υποσχέθηκε. Θα έλεγε κανείς πως η ελληνική κυβέρνηση έχει να ασχοληθεί με πολύ πιο σοβαρά προβλήματα από αυτό της οικονομίας και γι’ αυτό… δεν προκάνει να ετοιμάσει τις προτάσεις της. Είδατε, όμως, εσείς όσοι ψηφίσατε, αλλά και όσοι δεν ρίξατε την ψήφο σας υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ κανένα άλλο «εξίσου σοβαρό» ή έστω ολιγότερον σοβαρό πρόβλημα να επιλύεται στους περίπου τρεις μήνες διακυβέρνησης από την «πρώτη φορά Αριστερά» συμμαχική κυβέρνηση;
Το πιο πιθανό είναι ότι η νέα αναβολή αποφάσεων για το ελληνικό θέμα οφείλεται στη μεγάλη απόσταση που χωρίζει την ελληνική κυβέρνηση από τους εταίρους και τους δανειστές, η οποία δεν επιτρέπει την ολοκλήρωση της αξιολόγησης και την αποδέσμευση νέων χρημάτων για την Ελλάδα. Και όπως όλα δείχνουν, μέχρι τότε δεν πρόκειται να υπάρξει νέα χρηματοδότηση και το ελληνικό κράτος θα πρέπει να επιβιώνει στηριζόμενο σε ίδιες δυνάμεις. Πράγμα που σημαίνει ότι η ελληνική οικονομία θα συνεχίσει να ζει σε καθεστώς εντεινόμενης ανασφάλειας, κινδυνεύοντας να πέσει θύμα τυχαίων, μη προβλέψιμων γεγονότων.
Το δυστύχημα είναι ότι η παρατεταμένη οικονομική ανασφάλεια συνοδεύεται από άλλες εξελίξεις που συνδέονται με την ασφάλεια της χώρας.
Η διόγκωση του μεταναστευτικού ρεύματος από τη Μέση Ανατολή, το οποίο τροφοδοτείται και από το «προσκλητήριο» συμπάθειας προς κάθε κατατρεγμένο, που απευθύνει η οριζόμενη από τις ιδεοληψίες της νέα κυβέρνηση, επιτείνει την ατμόσφαιρα ανησυχίας.
Πολύ περισσότερο, όταν ταυτόχρονα επικρατούν διαλυτικές συμπεριφορές στα θέματα εφαρμογής του νόμου και της τάξης. Η χώρα μοιάζει αυτήν τη στιγμή να χάνει το δόγμα εσωτερικής ασφάλειας που επί χρόνια διατηρούσε, αφήνοντας εστίες βίας ανοιχτές και αφύλακτες.
Οικονομική κρίση, μεταναστευτικό, καταλήψεις από αντιεξουσιαστές, «ανοιχτή πληγή» στις Σκουριές και απώλεια ελέγχου της εσωτερικής ασφάλειας συγκροτούν εκρηκτικό μείγμα, ικανό να ανατινάξει στην κυριολεξία τη χώρα. Η χώρα ξοδεύεται εδώ και δυόμισι μήνες σε ατέρμονες συζητήσεις για το πώς θα αλλάξει η Ευρώπη, όχι πώς θα αλλάξει η Ελλάδα, και σε διαπραγματεύσεις με εταίρους και δανειστές στο όνομα μιας αντιμνημονιακής ρητορικής, η οποία, εκ των πραγμάτων, εκ των συνθηκών πια, δεν μπορεί να υπηρετηθεί.
Με την παράταση των διαπραγματεύσεων η ανασφάλεια επανέκαμψε στον μέγιστο βαθμό, η όποια εμπιστοσύνη είχε ανακτηθεί τα προηγούμενα πέντε χρόνια χάθηκε, η τανάλια ρευστότητας έσφιξε αφόρητα, το κενό χρηματοδότησης αποκαλύφθηκε και χρειάστηκε να συγκεντρωθούν όλοι οι εναπομείναντες πόροι στο ενιαίο ταμείο του Δημοσίου στην Τράπεζα της Ελλάδος, προκειμένου να πληρωθούν οι δόσεις των δανείων. Η κατάσταση όμως δεν πάει άλλο. Η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και είναι η ώρα για τις οριστικές αποφάσεις τις οποίες μόνον ο πρωθυπουργός, όπως προτείνει και ο «νίπτων τας χείρας του» υπουργός Προστασίας του Πολίτη, μπορεί να πάρει.
Αν, λοιπόν, ο Αλέξης Τσίπρας θέλει (και ασφαλώς θέλει) να σώσει τη χώρα και τον εαυτό του, πρέπει άμεσα να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να ασκήσει την εξουσία σύμφωνα με την εντολή που του έδωσε ο ελληνικός λαός. Όσο κυβερνά με το μάτι στο 4%, θα οδηγείται σε αδιέξοδα και η κυβέρνησή του θα απομονώνεται πολιτικά τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Ήρθε η ώρα να αποφασίσει «με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει» και στο τέλος θα κριθεί. Κάθε μέρα που περνάει, το κλίμα για την πορεία των διαπραγματεύσεων μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης, των Ευρωπαίων και του ΔΝΤ, αντί να βελτιώνεται, επιδεινώνεται διαρκώς.
Μπορεί ο πρωθυπουργός και τα κυβερνητικά στελέχη να θεωρούν ότι κερδίζουν πολιτικό χρόνο, ενόψει δύσκολων αποφάσεων, αλλά οι καθυστερήσεις και η δυστοκία στις διαπραγματεύσεις πλήττουν βαρύτατα την οικονομία. Οι πραγματικές συνέπειες από την οικονομική ασφυξία θα αρχίσουν να γίνονται ορατές σε λίγο, καθώς πολλές επιχειρήσεις είναι, ήδη, σε οριακή κατάσταση από πλευράς ρευστότητας, με προφανείς επιπτώσεις τόσο στην απασχόληση όσο και στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους.
Πριν η κατάσταση πάρει απρόβλεπτες διαστάσεις, η κυβέρνηση πρέπει, επιτέλους, να αφήσει στην άκρη το πολιτικό κόστος και να προχωρήσει σε μια αμοιβαία αποδεκτή συμφωνία, που θα εξασφαλίσει την ομαλή χρηματοδότηση της χώρας. Λεφτά, δυστυχώς, δεν υπάρχουν εκτός Ευρώπης. Και η οικονομία δεν μπορεί να αντέξει για πολύ ακόμα περιμένοντας και υπομένοντας το μαρτύριο της σταγόνας.
