Τις τελευταίες μέρες, όλοι συζητούν για τις δήθεν «ωμές παρεμβάσεις» από παράγοντες του εξωτερικού, στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα της χώρας. Αναφέρουν για παράδειγμα τις δηλώσεις του Προέδρου της Επιτροπής Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ, τις συναντήσεις στην Αθήνα του Επιτρόπου για τα Οικονομικά Πιέρ Μοσκοβισί, το ξεκαθάρισμα των προθέσεων από τη γερμανική κυβέρνηση, τις επισημάνσεις του Κεντρικού Τραπεζίτη Μάριο Ντράγκι και τις προειδοποιήσεις του Έλληνα Κεντρικού Τραπεζίτη Γ. Στουρνάρα.
Όλες αυτές οι «ωμές κι απροκάλυπτες παρεμβάσεις» στο ζήτημα της Προεδρικής Εκλογής, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Είναι λεκτικές, περιγραφικές, χρησιμοποιούν τη διπλωματική διάλεκτο και πολιτικούς κώδικες επικοινωνίας:
Απευθύνονται στον στενό κύκλο των Ελλήνων Βουλευτών που αμφιταλαντεύονται για την τελική τους επιλογή κι εξετάζουν το ενδεχόμενο να μπει η Ελλάδα στον φαύλο κύκλο της πολιτικής αβεβαιότητας με τελικό προορισμό να εκλεγεί ένας ακόμη «σκληρός διαπραγματευτής» (ήδη έχουν περάσει 4 από το τραπέζι των συζητήσεων τα τελευταία 4 χρόνια) που θα διεκδικήσει πολλά αλλά τελικά θα προσαρμοστεί στην αδήριτη πραγματικότητα.
Αν κι εφόσον, η Ελλάδα με απόφαση των βουλευτών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, τεθεί πάλι σε προεκλογική περίοδο (από το 2007 μέχρι σήμερα στην Ελλάδα, οι βουλευτικές εκλογές γίνονται κάθε 2 χρόνια κι ενδιαμέσως οι κάλπες έχουν στηθεί -πάλι- για να εκφρασθεί η λαϊκή βούληση στις ευρωπαϊκές και περιφερειακές, δημοτικές εκλογές), ο τρόπος επικοινωνίας και το μήνυμα «των έξω» προς τους έλληνες πολίτες θα είναι διαφορετικός.
Αν κι εφόσον η Ελλάδα με τις πολιτικές της επιλογές και τον νέο «σκληρό διαπραγματευτή πρωθυπουργό», συνιστά «συστημικό κίνδυνο» για το Ευρώ και τη συνοχή της Ευρωζώνης, η αντίδραση τόσο των αγορών όσο και των κυβερνήσεων θα είναι σε διαφορετικό μήκος κύματος, με διαφορετικά εργαλεία και με διαφορετικούς κώδικες συμπεριφοράς.
Για να καταλάβει κι ο τελευταίος πολίτης- ψηφοφόρος, στην τελευταία γωνιά της Ελλάδας, στο τελευταίο καφενείο, την τελευταία πλατεία, εκκλησία και χώρο εργασίας, το διακύβευμα των εκλογών του Ιανουαρίου 2015, τα μηνύματα από το εξωτερικό θα έρθουν με διαφορετικούς αγγελιαφόρους.
Τότε είναι που οι Έλληνες πολιτικοί θα συνειδητοποιήσουν τι πραγματικά σημαίνει «πίεση από το εξωτερικό».
Η μάχη για το αυτονόητο, αυτό που στην υπόλοιπη Ευρώπη θεωρείται φυσιολογικό, θα δοθεί με πραγματικά πυρά και όχι με «εμπρηστικές δηλώσεις» θεσμικών παραγόντων. Τα θύματα θα είναι καθημερινοί άνθρωποι και δεν θα τραυματισθεί μόνο η «υπερηφάνεια των εκπροσώπων μας».
Ίσως οι βουλευτές που θα ψηφίσουν στην επόμενη προεδρική εκλογή, να μη θελήσουν να υποβάλλουν το σύνολο του ελληνικού λαού σ’ αυτή την οδυνηρή ταλαιπωρία…
Πηγή: toxrima.gr
