«Μια μουσικοθεατρική αφήγηση με ζωντανή μουσική που αλληλεπιδρά με τον λόγο» είναι η καινούρια θεατρική δουλειά του Άρη Μπινιάρη, που τον γνωρίσαμε μέσω του επιτυχημένου έργου «Θείο Τραγί» του Σκαρίμπα.
Αφορμή για το νέο εγχείρημα του νεαρού ηθοποιού και σκηνοθέτη αποτελούν αληθινά ιστορικά γεγονότα.
Όπως αναφέρει ο ίδιος σε συνέντευξή του στη Lifo, «έχουμε καταφέρει να αναβαπτίσουμε τα ιστορικά γεγονότα και να δείξουμε την ποιητικότητά τους, ανάγοντάς τα σε σύμβολα. Αυτό είναι όλο το εγχείρημα στην ουσία. Είναι μια σύνθεση από αυθεντικά κείμενα από το 1817 μέχρι το 1835 περίπου, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο – ας τον λέμε πόλεμο και όχι επανάσταση».
«Στο ’21 έχουμε φτιάξει μια ηλεκτρική όπερα, ένα ηλεκτρικό ορατόριο, όπου η μουσική μαζί με τον λόγο δημιουργούν έναν αφηγηματικό παλμό», τονίζει ο ίδιος και προσθέτει:
«Ο πιο έξυπνος τρόπος για να απομακρυνθούμε από αυτά που πραγματικά συνέβησαν το ’21, από την αλήθεια που υπήρχε τότε, ήταν να ηρωοποιήσουμε το ’21 και τους ανθρώπους του. Δηλαδή αυτό που έκανε το σχολείο: τους καλογυάλισαν, τους καθάρισαν τις φουστανέλες, τους έφτιαξαν ωραία μουστάκια, τους κάναμε κορνίζες και τους αγιοποιήσαμε, απομακρύνοντάς τους απίστευτα από μας, κι έτσι καταργήσαμε την προοπτική να ταυτιστούμε με το ότι ήταν και αυτοί άνθρωποι. Άρα, με την προοπτική ότι κι εμείς μπορούμε να δώσουμε τις μάχες μας και να απελευθερωθούμε. Η επίσημη ιστορία δεν θέλει να αποκτήσουμε σχέση με την προοπτική αυτών των ανθρώπων».
Σημειώνει δε πως αυτό που τον συγκίνησε «είναι η πράξη ενός ατόμου –κατ’ επέκταση και ενός λαού ή μιας χώρας ολόκληρης– να μετατοπιστεί από ένα σημείο υποδούλωσης προς την ελευθερία, να πάρει την απόφαση να αλλάξει κάτι, να κάνει μια έξοδο και να σπάσει τα δεσμά. Αυτό στη συγκεκριμένη περίπτωση μπορεί να πάρει τα χαρακτηριστικά μιας εθνολαϊκής εξέγερσης που ήταν το ’21, η οποία δεν ήταν εθνική. Eίναι υπαρξιακά τα ζητήματα που εγείρονται για μένα. Έτσι μας αφορά κιόλας, γιατί αποκτά μια οικουμενικότητα όλο αυτό. Ήταν κόντρα και στους τοπικούς άρχοντες, που ήταν Έλληνες, συνεργάτες των Οθωμανών. Στην παράσταση δεν μένουμε ούτε στο εθνικό ούτε στο ταξικό, κάνουμε focus στη στιγμή που ένας άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι είναι υποδουλωμένος και θέλει να ελευθερωθεί».
Στο έργο «χρησιμοποιούμε κείμενα εθνοσυνελεύσεων, μαρτυρίες κάποιων οπλαρχηγών, χωρίς να βάζουμε τοπωνύμια ή ονόματα, χρησιμοποιούμε ακόμα και κάποια κείμενα του Πατριαρχείου που είναι εναντίον της επανάστασης, τα οποία είχαν γραφτεί τότε, και κάνουμε μια συρραφή. Είναι πολύ ποιητικό αυτό που έχει βγει, με ένταση. Έχει φτιαχτεί με πολλή αγάπη και βγάζει αντίστοιχα πολλή αγάπη και δύναμη. Και είναι και βαθιά συγκινητικό. Ο θεατής θα παρακολουθήσει και θα καταλάβει μια ιστορία που αφηγούμαστε με μουσικό τρόπο χρονολογικά, χωρίς να λέμε όμως τις ημερομηνίες, μια ιστορία ανθρώπων οι οποίοι αποφάσισαν κάποια στιγμή να κάνουν μια έξοδο. Έχουμε χρησιμοποιήσει στοιχεία από μάχες και θα είναι κάτι εύληπτο και κατανοητό, όχι κάτι ασαφές».
«Ο θεατής θα παρακολουθήσει και θα καταλάβει μια ιστορία που αφηγούμαστε με μουσικό τρόπο χρονολογικά, χωρίς να λέμε όμως τις ημερομηνίες, μια ιστορία ανθρώπων οι οποίοι αποφάσισαν κάποια στιγμή να κάνουν μια έξοδο…», καταλήγει ο Άρης Μπινιάρης.
