Συνήθως στην Ελλάδα, όλες οι πτυχές των μεγάλων ιστορικών γεγονότων γίνονταν γνωστές με καθυστέρηση 30 και πλέον ετών, συνήθως όταν «άνοιγαν οι φάκελοι» των μυστικών υπηρεσιών των μεγάλων δυνάμεων. Από τα αρχεία του Foreign Office και της CIA έχει γίνει γνωστό το παρασκήνιο και οι αόρατες ισορροπίες, χαρακτήρων και γεγονότων που καθόρισαν την πορεία αυτού του τόπου.
Οι εποχές ωστόσο άλλαξαν. Η ηλεκτρονική καταγραφή των εξελίξεων, η ψηφιακή τους τακτοποίηση και η διεύρυνση της δημοκρατίας των media, φέρνουν στο φως της δημοσιότητας, άγνωστες λεπτομέρειες των κορυφαίων στιγμών της ιστορίας, πολύ νωρίτερα απ’ ότι στο παρελθόν.
Έτσι μάθαμε, με τη βοήθεια των Financial Times, ότι όταν η Ελλάδα αναζητούσε πρόσωπο κύρους και ευρύτερης αποδοχής για να διαχειριστεί την κρίση του 2012, το PSI και την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος, οι Έλληνες πολιτικοί αρχηγοί είχαν προτείνει τον αξιοσέβαστο Φίλιππο Σαχινίδη, την έμπειρη και σεβαστή Έλσα Παπαδημητρίου και άλλα προϊόντα -του δικού τους- κομματικού σωλήνα, για να αναλάβουν την τύχη του ελληνικού λαού.
Υπάρχουν Έλληνες δημοσιογράφοι που χαρακτήρισαν «Φρειδερίκη» τον Μπαρόζο επειδή μπροστά στην πρωτοφανή, γιγαντιαίων διαστάσεων, πανευρωπαϊκή κρίση που προκλήθηκε κυρίως από την ασυνέπεια, την ανυποληψία και την -πολλάκις αποδεδειγμένη- ανικανότητα του πολιτικού μας συστήματος, είχε την «αυθάδεια», να προτείνει τον σοβαρό και δοκιμασμένο αντιπρόεδρο της ΕΚΤ, Λουκά Παπαδήμο ο οποίος εκλήθη να διαχειριστεί τη «διαγραφή χρέους» με PSI, για το οποίο πολλές φορές είχε εκφράσει απεγνωσμένα την αντίθεσή του.
Σήμερα, αποσβολωμένη αλλά ασφαλής, η Ελλάδα πληροφορείται, από το βιβλίο του τότε Αμερικανού Υπουργού Οικονομικών Τίμοθι Γκάιτνερ, με τίτλο « Stress Test» που μόλις κυκλοφόρησε, πόσο κοντά είχε οδηγηθεί η χώρα στην απόλυτη καταστροφή, το καλοκαίρι του 2012. Ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε τότε είχε αποφασίσει να διαχειριστεί την κρίση του Ευρώ με απολύτως εθνικά κριτήρια και μέσα. Ως υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας προτιμούσε να διαθέσει τα δισεκατομμύρια των φορολογουμένων του, για να προστατεύσει το γερμανικό τραπεζικό σύστημα μ’ ένα τείχος προστασίας έναντι του Grexit, παρά να τα δώσει για να βοηθήσει τους Έλληνες.
«Ο ξαφνικός πανικός στην Ευρώπη ήταν σοκαριστικός. Η συζήτηση στο εναρκτήριο δείπνο δεν ήταν καθησυχαστική» περιγράφει ο Τίμοθι Γκάιτνερ για τη σύνοδο κορυφής στο παγωμένο νησί Σιλτ στη Βόρειο Θάλασσα στα τέλη Ιουλίου 2012. Ο αμερικανός υπουργός οικονομικών θυμάται πως οι Ευρωπαίοι πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος του δείπνου παραπονούμενοι για την ελληνική ασυδοσία. Υπήρξαν εκκλήσεις για λιτότητα και «δικαιοσύνη Παλαιάς Διαθήκης», καθώς και αποφασιστικές δεσμεύσεις να αποτραπεί ο «ηθικός κίνδυνος» moral hazard, που θα προκαλούσε μια στήριξη στην Ελλάδα.
Τα υπόλοιπα είναι ιστορία την οποία έχει βιώσει οδυνηρά κάθε νοικοκυριό στη χώρα. Σχόλια και κριτική όλοι έχουν δικαίωμα να διατυπώσουν. Ειδικά εκείνοι που εκπροσωπούν «τους άλλους». Αυτούς που έχουν τα λεφτά τους σε τράπεζες του εξωτερικού και περιμένουν σαν γύπες να κυλήσει η Ελλάδα σε καταστάσεις του πρόσφατου παρελθόντος για να τραφούν από το ψοφίμι της οικονομίας της δραχμής…
