Για την πρόσληψη Μπαρόζο από την Goldman Sachs, την οποία χαρακτηρίζει προκλητική, αλλά και για την πολιτικοοικονομική φιλοσοφία που αποκαλύπτει αυτή η εξέλιξη για την Ευρωπαϊκή Ένωση μίλησε ο Δημήτρης Παπαδημούλης στον ραδιοφωνικό σταθμό “Πρακτορείο 104.9”. Ο ερυωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ μίλησε με απογοήτευση για την στάση της Κομισιόν, που δεν αντιδρά σε αυτή την εξόφθαλμη κίνηση που αναδεικνύει το γεγονός οτι οι τραπεζικοί οργανισμοί επηρεάζουν περισσότερο από όσο νομίζαμε στην διοίκηση της ηπείρου.
Αναλυτικά:
Η πρόσληψη του πρώην προέδρου της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ως ακριβοπληρωμένου συμβούλου στον διεθνή τραπεζικό οργανισμό Goldman Sachs, είναι άκρως προκλητική. Η Κομισιόν πρέπει να τοποθετηθεί πάνω στο ζήτημα.
Πρόκειται για ενέργεια ακραίου κυνισμού που αποκαλύπτει τις αιμομικτικές σχέσεις ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και στα μεγάλα τραπεζικά συμφέροντα. Με βάση το άρθρο 245 του κανονισμού απαγορεύεται υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι, μετά το τέλος της θητείας τους, να αναλαμβάνουν πόστα που βρίσκονται σε σχέση με οργανισμούς και επιχειρήσεις που ήλεγχαν πριν από την αποχώρησή τους.
Ο Μπαρόζο υπηρέτησε, για δύο χρόνια ως πρωθυπουργός της Πορτογαλίας και για δέκα ως πρόεδρος της Κομισιόν,ό,τι πιο ακραία νεοφιλελεύθερο στην πολιτική και την οικονομία και «πιάστηκε στον ύπνο» από την κρίση που ήρθε το 2008 να σαρώσει την Ευρώπη και όλο τον κόσμο. Επέμεινε στην ομοιοπαθητική του νεοφιλελευθερισμού μέχρι τέλους, ακόμη και όταν οι ΗΠΑ με την διοίκηση Ομπάμα κατάφεραν να ανακάμψουν με έναν ήπιο κεϋνσιανισμό.
Η πρόσληψη του Μπαρόζο από την Goldman Sachs δεν εκπλήσσει, αλλά εξοργίζει, γιατί προσκρούει σε ένα μεγάλο ηθικό και πολιτικό ασυμβίβαστο, που πρέπει να δεσμεύει για χρόνια όσους πολιτικούς ηγέτες «αποστρατεύονται»: Είναι αδιανόητο να γίνονται ευθύς αμέσως ακριβοπληρωμένοι υπάλληλοι εταιριών, τις οποίες υποτίθεται ότι έλεγχαν στο όνομα του δημόσιου συμφέροντος.
Η Κομισιόν οφείλει να αντιδράσει. Η σιωπή σε αυτή την περίπτωση δεν είναι χρυσός, αλλά συνενοχή και πλήττει καίρια την αξιοπιστία των θεσμών και της πολιτικής, την ίδια την Δημοκρατία και υπονομεύει ευθέως το ίδιο το εγχείρημα της συνεργασίας των ευρωπαϊκών λαών.
Συμφέροντα και τράπεζες είναι ένας από τους λόγους, μαζί με την αποτυχία στην οικονομική πολιτική του μονεταρισμού, που κάνει την Ευρώπη να μην αρέσει και που τροφοδοτεί την ευρωάρνηση και τον ευρωσκεπτικισμό.
Σχετικά με το Brexit:
Αναφορικά με το βρετανικό ζήτημα, θα πρέπει να επισπευστούν οι διαδικασίες αποχώρησης από την ΕΕ. Όσο καθυστερεί να εφαρμοστεί το Brexit, τόσο προστίθεται οικονομική αστάθεια και αβεβαιότητα στους κόλπους της ΕΕ
