Για άλλη μία φορά, ο Πάπας Φραγκίσκος, στο Βατικανό πλέον, έκανε έκκληση για αλληλεγγύη από μέρους της Ευρώπης, συνοδευόμενος από τους 12 πρόσφυγες που πήρε μαζί του.
Έδειξε υπερήφανος τις ζωγραφιές που του έκαναν τα προσφυγόπουλα, ενώ εξήγησε και την διαδικασία που ακολουθήθηκε για τα άτομα που πήρε μαζί του από το hot spot της Μόριας.
Όταν το αεροπλάνο του Ποντίφικα προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο Τσαμπίνο της Ρώμης, ο Πάπας κατέβηκε πρώτος για να υποδεχθεί συμβολικά, μπροστά στις κάμερες, τις οικογένειες αυτές στο ευρωπαϊκό έδαφος. Το Βατικανό πρόκειται να αναλάβει την φιλοξενία και τα έξοδα διαβίωσης των οικογενειών αυτών.
Σχετικά με την επιλογή τους, ο Πάπας τόνισε:
«Δεν επέλεξα ανάμεσα σε μουσουλμάνους και χριστιανούς. Αυτές οι τρεις οικογένειες είχαν τα χαρτιά τους τακτοποιημένα και έτοιμα. Σε μια πρώτη λίστα, ήταν δύο χριστιανικές οικογένειες, αλλά δεν είχαν τακτοποιημένα τα χαρτιά τους. Δεν πρόκειται συνεπώς για κάποιο προνόμιο. Αυτοί οι δώδεκα είναι όλοι παιδιά του Θεού και προέκρινα τα παιδιά του Θεού!
Δεν υπάρχει κανένας πολιτικός υπολογισμός στην επιχείρηση αυτή, το ταξίδι αυτό είναι ένα ανθρώπινο, ανθρωπιστικό διάβημα.
Όλα έγιναν με όλους τους τύπους. Οι τρεις κυβερνήσεις, του Βατικανού, της Ιταλίας και της Ελλάδας, ήταν σύμφωνες και έδωσαν τη βίζα. Ερωτηθείς σχετικά με “τις δυσκολίες της ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων στην Ευρώπη”, ο Φραγκίσκος απάντησε: “Οι λίγοι τρομοκράτες που πραγματοποίησαν αιματηρές επιθέσεις είναι όλοι παιδιά ή ανίψια ανθρώπων γεννημένων στην Ευρώπη. Τι συνέβη λοιπόν; Για μένα, η πολιτική της ενσωμάτωσης είναι θεμελιώδης. Και σήμερα η Ευρώπη οφείλει να ξαναβρεί αυτή την ικανότητα να ενσωματώνει την οποία πάντα είχε. Υπήρχαν ανέκαθεν αφίξεις στην Ευρώπη, αυτό πλουτίζει τον πολιτισμό.
Καταλαβαίνω τις κυβερνήσεις και τους λαούς που έχουν κάποιο φόβο. Τους καταλαβαίνω. Η ευθύνη μας άλλωστε με την υποδοχή είναι μεγάλη. Είναι να καταλάβουμε πώς ενσωματώνονται οι άνθρωποι αυτοί.»
Τέλος, έστειλε ένα άμεσο μήνυμα στην Ευρώπη:
«Η Ευρώπη οφείλει επειγόντως να εφαρμόσει πολιτικές υποδοχής, ενσωμάτωσης, ανάπτυξης, εργασίας, οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Τα στοιχεία αυτά είναι γέφυρες που θα μας οδηγήσουν στο να μην υψώνουμε τείχη. Όμως, πρέπει να το ξαναπώ, ο φόβος έχει όλη την κατανόησή μου. Έπειτα απ’ αυτή τη σταγόνα, η θάλασσα δεν θα είναι πλέον η ίδια. Οφείλουμε να δώσουμε το χέρι σ’ αυτόν που το έχει ανάγκη.»
