«Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρι… Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις…»
Με αυτά τα λόγια ο Θανάσης Βέγγος έδωσε τον ορισμό της ευτυχίας κάνοντας μας όλους να υποκληθούμε τόσο στο ταλέντο του όσο και στην χαρακτηριστική σοφία και ευγένεια η οποία τον χαρακτήριζε.
Πέρασαν τέσσερα χρόνια πέρασαν από τον θάνατο του Θανάση Βέγγου, του ανθρώπου που σκόρπισε γέλιο με τις ταινίες και το απύθμενο ταλέντο του όλα τα χρόνια της καριέρας του.
Υπήρξε παντρεμένος με την Ασημίνα Βέγγου, με την οποία απέκτησε δυο γιους κι έζησε μαζί της, έως το τέλος της ζωής του, 3 Μαΐου του 2011.
Ο Θανάσης Βέγγος γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο στις 29 Μαΐου του 1927, μοναχοπαίδι του Βασίλη και της Ευδοκίας Βέγγου.
Ο πατέρας του εργαζόταν ως υπάλληλος στην Εταιρεία Ηλεκτρισμού και υπήρξε ήρωας της αντίστασης.
Η ζωή του ξεκίνησε δύσκολα καθώς, ο μικρός Θανάσης τότε, χρειάστηκε να δουλέψει από νεαρή ηλικία καθώς ο πατέρας του έχασε τη δουλειά του μετά τον πόλεμο λόγω των πολιτικών του φρονημάτων.
Ασχολήθηκε με την επεξεργασία δερμάτων, ενώ ήταν το παιδί για όλες τις δουλειές στη γειτονιά του.
Την εποχή του εμφυλίου, ο Θανάσης Βέγγος εξορίστηκε στη Μακρόνησο όπου και γνώρισε και τον άνθρωπο που έμελλε να αλλάξει τη ζωή του, τον Νίκο Κούνδουρο.
Το 1954 ξεκίνησε την καριέρα του στην ηθοποιία με την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο «Μαγική Πόλις» και για τα επόμενα πέντε χρόνια, έπαιξε μικρούς ρόλους βάζοντας έτσι τη βάση για την μετέπειτα τρομερά σπουδαία καριέρα του.
Αν και δεν σπούδασε υποκριτική πήρε το 1959 πήρε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού, όχι από Σχολή, αλλά ως εξαιρετικά σπάνιο ταλέντο, μετά από εξετάσεις που πέρασε από ειδική επιτροπή.
Το μεγάλο άλμα στην καριέρα του ήρθε με το θεατρικό του ντεμπούτο, στην επιθεώρηση «Ομόνοια πλατς πλουτς», δίπλα στους μεγάλους του χώρου, Νίκο Ρίζο και Γιάννη Γκιωνάκη.
Μετά ακολούθησαν ρόλοι σε ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως: «Ο δράκος», «Διακοπές στην Αίγινα», «Μανταλένα», «Ο Ηλίας του 16ου», «Ποτέ την Κυριακή». Ο πρώτος του μεγάλος ρόλος όμως ήταν με τον Νίκο Σταυρίδη στην ταινία «Οι δοσατζήδες» του 1960.
Κέρδισε την αγάπη του κόσμου με ταινίες όπως: «Ψηλά τα χέρια, Χίτλερ», «Μην είδατε τον Παναή», «Ζήτω η τρέλα», «Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης».
Εφόσον είχε εδραιωθεί στον χώρο, δημιούργησε το 1964 τη δική του εταιρία παραγωγής με την επωνυμία «ΘΒ – Ταινίες Γέλιου» συνεργαζόμενος με τον Πάνο Γλυκοφρύδη και τον Ερρίκο Θαλασσινό ως σκηνοθέτες, αλλά και σκηνοθετώντας ο ίδιος μερικές φορές, πρωταγωνίστησε στις καλύτερες κατά γενική ομολογία ταινίες του, όπως: «Φανερός πράκτωρ 000», «Τρελός, παλαβός και Βέγγος», «Ποιος Θανάσης;». Παρά την επιτυχία τους ωστόσο, οι ταινίες αυτές οδήγησαν την εταιρία τον Βέγγο σε κλείσιμο της εταιρίας του και τον ίδιο σε οικονομική καταστροφή.
Ο Θανάσης Βέγγος η επιτυχία του στην μεγάλη οθόνη συνεχίστηκε το 1971 με τον σκηνοθέτη Ντίνο Κατσουρίδη να τον οδηγεί σε νέες μέρες θριάμβου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, με την ταινία «Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση;». Όπου απέσπασε το βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου. Το 1972, με τον ρόλο του στην ταινία «Θανάση, πάρε το όπλο σου!» του απονεμήθηκε το βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου.
Μετά από μία πολύχρονη απουσία του από τον κινηματογράφο, πήρε μέρος σε μερικές βιντεοταινίες τη δεκαετία του ΄80 και το 1991 επέστρεψε στη μεγάλη οθόνη, με την ταινία «Ήσυχες μέρες του Αυγούστου» του Παντελή Βούλγαρη.
Το 1995 συμμετείχε στην ταινία «Το βλέμμα του Οδυσσέα», του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ενώ το 1998 συμμετείχε και στο «Όλα είναι δρόμος».
Ο Θανάσης Βέγγος εμφανίστηκε επίσης στην Επίδαυρο, το 1997 στο ρόλο του Δικαιόπολι στους «Αχαρνής» και το 2001 στην «Ειρήνη» του Αριστοφάνη με πολύ μεγάλη επιτυχία.
Στην μικρή οθόνη, ο Θανάσης Βέγγος εμφανίστηκε στις σειρές:
«Βεγγαλικά» (ΕΡΤ, 1988),
«Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης» (ΑΝΤ1, 1990),
«Περί ανέμων και υδάτων» (Mega, 2002),
«Έρωτας, όπως έρημος» (ΝΕΤ, 2003),
«Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου» (ΑΝΤ1, 2006)
«Η Θεσσαλονίκη της νοσταλγίας μας» (ΕΤ3, 2009).
