Σύσσωμο το πολιτικό σύστημα της χώρας, κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις, βουλευτές και υπουργοί, κοινοβουλευτικοί και τεχνοκράτες, έχουν συμφωνήσει σε μία μόνον επιλογή: Την κρίση έπρεπε να την πληρώσει ο ιδιωτικός τομέας. Γι’ αυτό άλλωστε δεν καταργήθηκε ούτε ένας σημαντικός κρατικός φορέας (αντιθέτως χιλιάδες ιδιωτικές επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο), δεν περιορίσθηκαν οι αρμοδιότητες των υπουργών, δεν παραδόθηκε στον ιδιωτικό τομέα ούτε μία δραστηριότητα της δημόσιας διοίκησης ή υπηρεσίας.
Όταν η Κυβέρνηση υπόσχεται «αλλαγή πολιτικής με βάση το μήνυμα των ευρωεκλογών» δεν μπορεί παρά να σχεδιάζει προς μία κατεύθυνση: Τη μείωση των φόρων. Για να μειωθούν οι φόροι, πρέπει να μειωθούν οι ανάγκες του Κράτους σε χρήματα.
Οι Έλληνες δεν μπορούν να πληρώσουν άλλους φόρους.
Από το περιβόητο διάγγελμα του Γιώργου Παπανδρέου στο ηλιόλουστο Καστελόριζο, τον Μάΐο του 2010, μέχρι την «ενθουσιώδη αναγνώριση του πρωτογενούς πλεονάσματος» του Δεκεμβρίου 2013, μεσολάβησε μια πρωτοφανής φορο-σφαγή ύψους 30 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Τριάντα δις Ευρώ ήταν οι –επιπλέον- φόροι που κατέβαλαν οι Έλληνες πολίτες, χωρίς αύξηση εισοδημάτων, για να πετύχουν την παγκοσμίως ανεπανάληπτη δημοσιονομική προσαρμογή, για να γλιτώσει η χώρα από την απίστευτη ασωτία των διαχειριστών της εξουσίας τα προηγούμενα χρόνια.
Το πρόβλημα ωστόσο είναι αυτή η περιβόητη δημοσιονομική προσαρμογή, δεν επιτεύχθηκε ταυτόχρονα με οικονομική ανάπτυξη, παρά μόνον με βαριά φορολογία.
Η Ελλάδα έχει ξεπεράσει προ πολλού το περιβόητο σημείο καμπής της θεωρίας της καμπύλης Lafer. Έχουμε ξεπεράσει το επίπεδο φορολόγησης, πέραν του οποίου οποιαδήποτε αύξηση φόρων οδηγεί σε μείωση και όχι αύξηση των δημοσίων εσόδων.
Τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών αποκαλύπτουν με δραματικό τρόπο τα οδυνηρά αποτελέσματα.
Μέτρα, όπως η αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση ή η εξίσωση του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης έχουν οδηγήσει σε κατάρρευση της ζήτησης και συρρίκνωση των εσόδων. Τόσο η υπέρμετρη φορολόγηση όσο και οι περικοπές στις αποδοχές μισθωτών και συνταξιούχων οδήγησαν την οικονομία σε βαθιά και παρατεταμένη ύφεση.
Η φορολογική καταιγίδα αποτυπώνεται με πολλούς διπλούς φόρους (όπου το ίδιο εισόδημα φορολογείται δύο φορές), με έκτακτες εισφορές (π.χ. την εισφορά αλληλεγγύης), τον φόρο πολυτελείας για Ι.Χ. πάνω από 1.929 κ.εκ., το χαράτσι της ΔΕΗ στα ακίνητα, τους ΦΑΠ από το 2010 έως φέτος και πολλά άλλα.
Από τον Ιανουάριο του 2010 οι συντελεστές ΦΠΑ αυξήθηκαν τέσσερις φορές (!), άλλες δύο φορές αυξήθηκαν τα τεκμήρια, δύο φορές αυξήθηκαν τα τέλη κυκλοφορίας Ι.Χ., τρεις φορές αυξήθηκαν οι φόροι στα καύσιμα, ενώ επιβλήθηκαν τρεις έκτακτες εισφορές και ένα έκτακτο χαράτσι ακινήτων…
Ήρθε η ώρα για να αλλάξει η Ελλάδα την πολιτική της κατεύθυνση. Δουλειές θα δημιουργηθούν μόνον με ιδιωτικές επενδύσεις, μόνον στον ιδιωτικό τομέα…
