Του Παναγιώτη Αλιμήση
Κύκνειο άσμα διαρκείας μπορεί να χαρακτηριστεί το σχέδιο ειρήνευσης που προέβαλε ο Άσαντ στη διεθνή κοινότητα. Όντας εγκαταλειμμένος από όλους, προσπαθεί να διασώσει ό,τι σώζεται μέχρι να αντιμετωπίσει το τέλος του, το οποίο προβλέπεται πολύ σκληρό και που μπορεί να κάνει το αντίστοιχο του Καντάφι να μοιάζει με απλό «τσακωμό». Χωρίς βοήθεια από τη Μόσχα, οι γραμμές ανεφοδιασμού από στιγμή σε στιγμή θα καταρρεύσουν. Το λάθος του Σύριου ηγέτη να μη δώσει σχέδιο πριν αρχίσει ο ξεσηκωμός ‒όπως έγινε στην Αλγερία και στο Μαρόκο‒ σήμανε την αρχή του τέλους του.
Εδώ, όμως, φάνηκε και κάτι άλλο. Και αυτό δεν ήταν τίποτε άλλο από την αδυναμία της Ρωσίας για «πόλεμο διαρκείας». Οι δηλώσεις υποστήριξης και τα ταξίδια του ρωσικού στόλου στην Ταρτούς μέσα στο 2012 δεν φάνηκαν αρκετά να εμποδίσουν τον εξοπλισμό των ανταρτών από τη Δύση. Μπορεί, βέβαια, σε μια ύστατη προσπάθεια ο Πούτιν να προέτρεψε τον Άσαντ να κάνει τις προτάσεις, αν και κάτι τέτοιο φαίνεται απίθανο. Αν, λοιπόν, δεν μιλάμε για μυστικά ανταλλάγματα που πήρε η Μόσχα για να το βουλώσει, τότε σίγουρα οι λαλίστατοι και πολλά υποσχόμενοι ιθύνοντες του Κρεμλίνου απέδειξαν στα μάτια της Δύσης ότι δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν πολύπλευρα εκτός του μητροπολιτικού τους χώρου. Και από ό,τι φάνηκε, δυστυχώς, μόνο η πυρηνική δύναμη προσδίδει κύρος στην ηγεσία Πούτιν…
Κάθε ανάλυση ή δήλωση από εδώ και πέρα για τη Συρία πρέπει να περιλαμβάνει σχέδιο για τη σταθεροποίηση της μετά-Άσαντ εποχής, η οποία προς το παρόν προβλέπεται δυσοίωνη, ακόμα χειρότερη και από τη φαινομενικά καλή της Αιγύπτου και της Λιβύης. Αν, λοιπόν, η Δύση έχει καλύτερο σχέδιο λύσης, ας το επεξεργαστεί ενδελεχώς, ώστε να μη νοσταλγήσουν πολλοί Σύριοι το σχέδιο Άσαντ…




