«Το πρόβλημα της χώρας είναι πολιτικό. Στις Δημοκρατίες τα πολιτικά προβλήματα λύνονται με εκλογές. Ας κάνουμε εκλογές λοιπόν το συντομότερο δυνατό». Αυτό είναι σήμερα το βασικό επιχείρημα της αντιπολίτευσης στην Ελλάδα προσπαθώντας να σύρει τη χώρα στην 6η διαδοχική εκλογική διαδικασία μέσα 26 μήνες.
Θα πληρωθούν τα 77 δις Ευρώ των « κόκκινων δανείων»;
Θα βρουν δουλειά οι 1.345.677 επισήμως καταγεγραμμένοι άνεργοι;
Θα βρεθούν χρήματα για να πληρώσει το Κράτος τα λεφτά που χρωστάει στον ιδιωτικό τομέα;
Θα ενισχυθούν τα Ασφαλιστικά Ταμεία και οι Εφορίες με τα 64 δις Ευρώ που χρωστούν οι μικροί και μεγάλοι οφειλέτες του Δημοσίου;
Μήπως θα επιστρέψουν τα 60 δις Ευρώ των καταθέσεων σε τράπεζες του εξωτερικού;
Θα ενσκήψει, ως δια μαγείας, ένα νέο ενιαίο, συνεκτικό, εθνικό σχέδιο διαχείρισης της κρίσης και αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της οικονομίας μας;
Σε ποιο από αυτά τα προβλήματα θα δώσουν λύσει οι εκλογές δύο μόλις χρόνια μετά τις προηγούμενες βουλευτικές κάλπες;
Ποιος μπορεί να μας διαβεβαιώσει ότι στην προεκλογική περίοδο θα υπάρξει αντιπαράθεση ώριμων και ρεαλιστικών επιχειρημάτων και σχεδίων, χωρίς να βυθιστεί η χώρα στον βάλτο της πολιτικής, κοινωνικής, φορολογικής και διοικητικής παράλυσης; Δεν θα υπονομευθούν οι μεταρρυθμίσεις που έχουν ήδη θεσπισθεί; Δεν θα μετατεθούν οι μεταρρυθμίσεις που πρέπει επιτέλους να εφαρμοστούν;
Ποιος θα κερδίσει αν η χώρα ξαναζήσει έναν –ακόμη- μήνα με απέραντη προεκλογική μπαρουφολογία, με διολίσθηση στον παλαιοκομματισμό και τον αλά καρτ λαϊκισμό;
