Η χώρα οδηγείται σε νέο επικίνδυνο αδιέξοδο, μετά την εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις και την αναβολή του Eurogroup. Η απόφαση του κ. Τσίπρα να ζητήσει έκτακτη Σύνοδο Κορυφής παραπέμπει στις δραματικές εξελίξεις του περσινού καλοκαιριού, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Παραπέμπει, όμως, και στην αδιέξοδη πρωτοβουλία του κ.Παπανδρέου, στην περιβόητη συνάντηση των Καννών, για δημοψήφισμα που οδήγησε, τελικά, στην παραίτησή του
Μπήκαμε ήδη στον έβδομο χρόνο του μνημονίου. Έχουμε δεχθεί μέχρι τώρα τη μεγαλύτερη οικονομική βοήθεια που έχει δεχθεί ποτέ χώρα στον κόσμο, αλλά και υποστήκαμε, εν καιρώ ειρήνης, τόσες θυσίες όσες κανένας άλλος ευρωπαϊκός λαός. Σε όλα αυτά τα χρόνια ακούσαμε υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις για έξοδο «οσονούπω» από την κρίση. Εμπιστευθήκαμε, κατά καιρούς, όσους μας έταζαν φρούδες ελπίδες ή ότι θα έσκιζαν τα μνημόνια. Ανεχτήκαμε τις επιτόπιες μεταστροφές τους, κάναμε ακόμη και δημοψηφίσματα για περήφανο «Όχι», αλλά μας βγήκε «Ναι», μα τα μνημόνια πάνε κι έρχονται, χωρίς τελειωμό. Υπογράψαμε φανερά το τρίτο και πάμε στα κρυφά για τέταρτο, πληρώνοντας φόρους επί φόρων, με τη μία περικοπή μετά την άλλη, χάρις στις… ηρωικές διαπραγματεύσεις των κυβερνώντων,που μονίμως καταλήγουν σε χειρότερα αποτελέσματααπό τις προηγούμενες. Τώρα η χώρα οδηγείται σε νέο επικίνδυνο αδιέξοδο, μετά την εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις και την αναβολή του Eurogroup. Η απόφαση του κ. Τσίπρα να ζητήσει έκτακτη Σύνοδο Κορυφής παραπέμπει στις δραματικές εξελίξεις του περσινού καλοκαιριού, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Παραπέμπει,όμως, και στην αδιέξοδη πρωτοβουλία του κ.Παπανδρέου, στην περιβόητη συνάντηση των Καννών, για δημοψήφισμα που οδήγησε, τελικά, στην παραίτησή του.
Δυστυχώς, το Μέγαρο Μαξίμου αδυνατεί να διαχειριστεί το πολιτικό κόστος της συμφωνίας, που έχει ήδη αποδεχθεί από το περασμένο καλοκαίρι, και καταφεύγει σε μια ακόμα επικίνδυνη για τη χώρα πολιτική ακροβασία. Καθυστερεί επί μήνες το κλείσιμο της αξιολόγησης,γιατί πρέπει προηγουμένως να καταφέρει να πείσει με τους γνωστούς επικοινωνιακούς εκβιασμούς τους βουλευτές και τα στελέχη του ότι η ψήφιση των μέτρων ήταν ο μοναδικός δρόμος για να παραμείνει στην εξουσία.Όμως τώρα, μπροστά στις ογκούμενες αντιδράσεις στην κοινωνία αλλά και στο εσωτερικό του κόμματός του, καταφεύγει, και πάλι, σε μια άκρως επικίνδυνη –για τη χώρα– κίνηση αντιπερισπασμού. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βάζει την οικονομία και την κοινωνία σε έναν νέο κύκλο αστάθειας και αβεβαιότητας, που μπορεί να οδηγήσει σε εξελίξεις αντίστοιχες με αυτές του περσινού καλοκαιριού. Καθυστερεί τη διαπραγμάτευση, φοβούμενη το εσωτερικό πολιτικό κόστος, ενώ γνωρίζει ότι στο τέλος θα αποδεχθεί τις βασικές απαιτήσεις των δανειστών. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.
Έτσι έγινε το καλοκαίρι του 2015, έτσι θα γίνει και τώρα, εφόσον ο Αλέξης Τσίπρας έχει αποφασίσει να κλείσει την αξιολόγηση, όπως ο ίδιος μας έχει διαβεβαιώσει προσφάτως, και να πάει παρακάτω. Κάθε άλλη εξέλιξη τον οδηγεί εκτός εξουσίας και σε περιπέτειες, τον ίδιο και τη χώρα.
Τότε γιατί καθυστερεί η αξιολόγηση; Είναι το εύλογο ερώτημα. Η απάντηση είναι ίδια, εδώ και μήνες: Ο κ. Τσίπρας νομίζει ότι θα περιορίσει το κόστος για τον ΣΥΡΙΖΑ, εξ ου και η προπαγάνδα ότι η δική του «αντίσταση» φέρνει μέτρα μόνο 5,4 δισ., ενώ οι προηγούμενοι έφεραν πολύ περισσότερα. Πέραν του ότι αυτό είναι ανακριβές, ο κ. Τσίπρας, για να κλείσειμε καθυστέρηση λόγω…διαπραγματεύσεων την αξιολόγηση, θα πρέπει να αποδεχθεί και το εφεδρικό πακέτο των 3,5 δισεκατομμυρίων (το οποίο προβλέπεται στη συμφωνία που υπέγραψε ο κ. Τσίπρας πέρυσι το καλοκαίρι και ας υποστηρίζει τώρα το αντίθετο). Θα μπορέσει η κυβέρνηση νααποφύγει τα νέα μέτρα-κάβα, πείθοντας εκείνη τον κ. Τόμσεν ότι θα πετύχει τους στόχους και αυτά δεν θα χρειαστούν; Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η απάντηση «ναι, θα τα καταφέρει», δεν υπάρχει. Και το παρελθόν και το παρόν αυτό δείχνουν. Τότε, θα ρωτήσετε γιατί ο κ. Τσίπρας καθυστερεί και αφήνει να διαρρεύσει από το περιβάλλον του ότι μπορεί και να πάμε σε δημοψήφισμα, μπορεί σε εκλογές, σε «πολιτική λύση» ή και σε «πολιτική ρήξη»; Βέβαια,έχει ξαναζητήσει και παλαιότερα πολιτικές λύσεις, έχει ταξιδέψει στην Ευρώπη, έχει συζητήσει με πολιτικούς ηγέτες άλλων χωρών, από τους οποίους ζήτησε βοήθεια, αλλά αποτέλεσμα μηδέν. Τώρα επιδίδεται και πάλι σε επικοινωνιακά τεχνάσματα, όπως τον κατηγορούν οι πολιτικοί του αντίπαλοι, επειδή δεν μπορεί να περάσουν εύκολα τα προληπτικά μέτρα του μνημονίου «κάβα». Επειδή, δηλαδή, λαμβάνει μηνύματα ότι μπορεί τα μέτρα 5,4 δισ. να περάσουν, αλλά όχι τα προληπτικά, αυτό που κάνει είναι να δείχνει «σκληρός παίκτης», ώστε να πάρουν πίσω οι δανειστές την άμεση νομοθέτηση και να συμφωνήσουν στη νομοθέτηση όποτε παρουσιάζεται ανάγκη. Κάτι τέτοιο, με την κατάλληλη «βάφτιση», θα περνούσε και ο πρωθυπουργός θα εμφανιζόταν ότι αγωνίστηκε και πέτυχε μια καλή συμφωνία.
Υπάρχει,όμως, και το σενάριο της οριστικής απόφασης για «πολιτική ρήξη». Πολλοί υποστηρίζουν ότι είναι το πλέον πιθανό σενάριο, αλλά κατ’ άλλους η περίπτωση ο κ. Τσίπρας να τα «σπάσει» με τους δανειστές και να οδηγηθεί σε παραίτηση, καταγγέλλοντας το ΔΝΤ, συγκεντρώνει μικρές πιθανότητες. Το ερώτημα, πάντως, είναι αν η τυχόν παραίτησή του θα μπορούσε να είναι αρχή για μια οικουμενική κυβέρνηση ή το ξεκίνημα για μια προεκλογική περίοδο κατά την οποία η οικονομία θα έχει τιναχτεί στον αέρα. Άλλωστε, το «στέγνωμα» των Ταμείων και το «σκούπισμα» των αποθεματικών θα μπορούσε να σημαίνει, πράγματι, ότι ο κ. Τσίπρας έχει αποφασίσει να το πάει μέχρι τέλους και στο βάθος να στηθούν κάλπες. Κι όμως, τα πράγματα είναι απλά. Η παρούσα κυβέρνηση έχει υποχρέωση να ολοκληρώσει αυτό που ανέλαβε. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα είναι τυχοδιωκτισμός και εγκληματική αποφυγή ευθυνών.
