Του Μάνου Οικονομίδη
Οι περισσότερες από τις …ζώσες γενιές των Ελλήνων έχουν μπολιαστεί με προχωρημένες δόσεις αντι-αμερικανισμού. Και κάθε φορά που στρέφουν τη ματιά τους στην όχθη που… μόλις διακρίνεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, βλέπουν συνωμοσίες, μακροχρόνιους σχεδιασμούς και «σκοτεινούς» ρόλους.
Η αλήθεια είναι ότι η μοναδική υπερδύναμη που προέκυψε από τον Ψυχρό Πόλεμο δεν μας έχει στερήσει αφορμές για να τη δαιμονοποιήσουμε. Την ίδια στιγμή, όμως, δεν μπορεί κάποιος παρά να αναγνωρίσει ότι στην ήπειρο που, όπως κατέγραψε η Ιστορία, ο Κολόμβος ανακάλυψε… κατά λάθος, υπάρχουν θεσμοί, υπάρχουν δομές, υπάρχουν διαδικασίες που επιτρέπουν στις ΗΠΑ να παρεμβαίνουν καθοριστικά στη διαμόρφωση των εξελίξεων στον πλανήτη.
Σήμερα, με τον νομισματικό πόλεμο ευρώ – δολαρίου να μαίνεται, η συγκυρία τα έφερε έτσι, ώστε η Ουάσινγκτον να βλέπει στην Αθήνα ένα εξαιρετικό χρήσιμο «αγκάθι» για τα πλευρά του Βερολίνου. Γι’ αυτό, άλλωστε, και οι ΗΠΑ έχουν στηρίξει παρασκηνιακά την Ελλάδα τις τελευταίες εβδομάδες, κάτι που μπορεί να διαπιστώσει κανείς τόσο στο… ταμπλό του Χρηματιστηρίου Αθηνών όσο και, κυρίως, στην αδιαφορία με την οποία οι (λαίμαργες) αγορές ακούνε όσα δραματικά υποστηρίζουν κατά καιρούς για το μέλλον της Ελλάδας κορυφαίοι Ευρωπαίοι περί Grexit και λοιπών… χαριτωμένων.
Η παράμετρος που πιθανότατα έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την ελληνική περίπτωση αφορά την προκριματική διαδικασία των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων για την επιλογή εκείνων που θα μονομαχήσουν στις προεδρικές εκλογές του 2016 για τα κλειδιά του Λευκού Οίκου. Η μέση πολιτική ανάλυση στις ΗΠΑ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, ακόμα και αν οι Δημοκρατικοί κατεβάσουν στην αρένα τη… φωτογενή (αλλά και βαθιά συστημική) Χίλαρι Κλίντον, οι Ρεπουμπλικάνοι είναι εκείνοι που θα επικρατήσουν, καθώς… οκτώ χρόνια διακυβέρνησης Ομπάμα είναι πολλά.
Αυτός είναι, άλλωστε, και ο συνήθης κύκλος πολιτικής ηγεμονίας στις ΗΠΑ: Δύο προεδρικές θητείες, με την ηχηρή εξαίρεση των Ρεπουμπλικάνων από το 1980 μέχρι το 1992, όταν τα δώδεκα χρόνια δικαιολογούνται από την ψυχολογία της μάζας, που ήταν ακόμη μεθυσμένη από τη νίκη στον Ψυχρό Πόλεμο. Με τους Ρεπουμπλικάνους να έρχονται (πιθανότατα), τα πράγματα δυσκολεύουν για την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Ειδικά αν ο γερουσιαστής του Τέξας και «εκλεκτός» του Tea Party, Τεντ Κρουζ, επικρατήσει στη μάχη για το χρίσμα, το… πνεύμα Μπους (του νεότερου) θα επιστρέψει καλπάζοντας στον Λευκό Οίκο.
Και θα ζήσουμε μια περισσότερο επιθετική προσέγγιση από την πλευρά των ΗΠΑ για όσα συμβαίνουν στον πλανήτη. Όχι μονάχα στα πολεμικά μέτωπα, αλλά, κυρίως, στην οικονομία. Ο «εχθρός» είναι, φυσικά, η ευρωζώνη, δηλαδή η Γερμανία. Και την πραγματικότητα αυτή, η Άνγκελα Μέρκελ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε τη γνωρίζουν και την κατανοούν περισσότερο και καλύτερα από τον καθένα.
Ποιος θα ξεχάσει ότι την τελευταία φορά που οι Ρεπουμπλικάνοι βρέθηκαν στα ηνία των ΗΠΑ δεν δίστασαν να προκαλέσουν μια παγκόσμια οικονομική κρίση, με τη χρεοκοπία της Lehman Brothers, για να… κάνουν ταμείο, αλλά και για να δυσκολεύσουν την προεδρία Ομπάμα, που ακολουθούσε; Αυτήν τη φορά, ο… τρόμος είναι με το μέρος μας. Δηλαδή, κυρίως με το μέρος της Ελλάδας, που παραμένει ο αυτονόητος αδύναμος κρίκος της ευρωζώνης. Η Γερμανία κατανοεί την ανάγκη να οχυρώσει όσο καλύτερα μπορεί την ευρωζώνη. Και όσο πιο σύντομα μπορεί.
Η οχύρωση δεν προβλέπει «ακρωτηριασμούς» και χρεοκοπίες κρατών-μελών. Στην ιδανικότερη περίπτωση, προβλέπει κοινωνική ευημερία. Μέχρι εκεί, όμως, έχουμε μέλλον…
*Άρθρο από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας το «Παρασκήνιο» που κυκλοφόρησε το Σάββατο 28 Μαρτίου 2015.
