Παθιασμένες αλλεπάλληλες δηλώσεις των πολιτικών μας ηγεσιών, στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, ζητούσαν επίμονα από το Βορρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να δεχθεί την δημιουργία του Ευρωομολόγου.
Αριστεροί, δεξιοί και αγανακτισμένοι, μιλούσαν με ένταση και ευρωπαϊκό σθένος διαρκώς, για την ανάγκη «αμοιβαιοποίησης» του Δημοσίου Χρέους, για την απαραίτητη κοινοτική αλληλεγγύη. Τη δυνατότητα δηλαδή κοινού δανεισμού για τις χώρες-μέλη με συνολική εγγύηση της Ευρωζώνης – και τη δημιουργία ενός κοινού ταμείου που τελικά θα μπορούσε μετεξελιχθεί σε Ευρωπαϊκό Υπουργείο Οικονομικών.
Τελικά, μπροστά στις αντιρρήσεις της Γερμανίας και των φανατικών δορυφόρων της, η Ενωμένη Ευρώπη κατέληξε στην καλύτερη εναλλακτική λύση:
Στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας και την Προληπτική Γραμμή Πίστωσης, την οποία όχι μόνον προσυπέγραψε και η Ελλάδα αλλά θεωρήθηκε τότε ως πρόδρομος του Ευρωομολόγου.
Η Προληπτική Γραμμή Πίστωσης του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας είναι τα λεφτά που βάζουν οι φορολογούμενοι πολίτες της Ενωμένης Ευρώπης για να μπορούν οι χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου να δανείζονται φθηνά, φθηνότερα απ’ ότι επιτρέπουν οι δικές τους δημοσιονομικές δυνατότητες με την εγγύηση των κρατών του Βορρά.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται και πάλι σε ένα σταυροδρόμι. Έχει καταφέρει να ξεπεράσει, χωρίς διαμελισμό την πρώτη φάση της κρίσης, που ξεκίνησε το 2008. Η Ενωμένη Ευρώπη πέτυχε να θεωρείται πάλι ελκυστικός επενδυτικός προορισμός για τα διεθνή κεφάλαια που αναζητούν καταφύγιο στη διεθνή αβεβαιότητα. Με τις πρωτοβουλίες του Μάριο Ντράγκι και της ΕΚΤ, έχει καταφέρει να ενορχηστρώσει την υποχώρηση του κόστους δανεισμού για τις περιφερειακές οικονομίες σε χαμηλά ρεκόρ.
Τώρα που ήρθε η ώρα να εφαρμόσει η Ελλάδα, αυτή την πρώτη μορφή του Ευρω-ομολόγου, την ανάληψη ευθύνης χρέους της χώρας από ένα κοινό Ευρωπαϊκό Ταμείο, οι πολιτικοί της πιο αναξιόπιστης χώρας του Ευρώ, δηλώνουν ότι δεν θέλουν την Προληπτική Γραμμή Πίστωσης.
Προφανώς για την χρήση της πιστωτική γραμμής υπάρχουν προϋποθέσεις. Το ECCL είναι ο μοναδικός τρόπος για να περιοριστεί η αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος στις χώρες εκείνες που το «άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε» θεωρείται «γενναία πολιτική στάση» και «εθνική αξιοπρέπεια.
Είναι φανερό ότι καμία σοβαρή κυβέρνηση, δεν θα έβαζε τα λεφτά των φορολογουμένων της, δεν θα έμπαινε σ’ έναν θεσμό, όπου ένα μέλος θα μπορεί να δανειστεί χωρίς κανέναν περιορισμό και τα υπόλοιπα μέλη θα ήταν συνυπεύθυνα για να καλύψουν τις υποχρεώσεις του. Το ευρωομόλογο, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας αλλά και η κοινή οικονομική διακυβέρνηση, δεν μπορεί παρά να έρθουν μαζί με αυστηρούς κανόνες και για τα ελλείμματα αλλά και για το συνολικό ύψος του χρέους που μπορεί να έχει μια χώρα.
Στην Ελλάδα όμως οι πολιτικοί θέλουν φθηνά δανεικά για να δηλώσουν περήφανα στους ανα την Επικράτεια καφενέδες, «τα πήραμε από τους κουτόφραγκους χωρίς Μνημόνιο, χωρίς συμφωνία, χωρίς υποχρεώσεις». Αυτό.
Παθιασμένες αλλεπάλληλες δηλώσεις των πολιτικών μας ηγεσιών, στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, ζητούσαν επίμονα από το Βορρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να δεχθεί την δημιουργία του Ευρωομολόγου. Μιλούσαν με ένταση και ευρωπαϊκό σθένος διαρκώς, για την ανάγκη «αμοιβαιοποίησης» του Δημοσίου Χρέους, για την απαραίτητη κοινοτική αλληλεγγύη. Τη δυνατότητα δηλαδή κοινού δανεισμού για τις χώρες-μέλη με συνολική εγγύηση της Ευρωζώνης – και τη δημιουργία ενός κοινού ταμείου που τελικά θα μετεξελιχθεί σε Ευρωπαϊκό Υπουργείο Οικονομικών.
Τελικά, μπροστά στις αντιρρήσεις της Γερμανίας και των φανατικών δορυφόρων της, η Ενωμένη Ευρώπη κατέληξε στην καλύτερη εναλλακτική λύση:
Στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας και την Προληπτική Γραμμή Πίστωσης, την οποία όχι μόνον προσυπέγραψε και η Ελλάδα αλλά θεωρήθηκε τότε ως πρόδρομος του Ευρωομολόγου.
Η Προληπτική Γραμμή Πίστωσης του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας είναι τα λεφτά που βάζουν οι φορολογούμενοι πολίτες της Ενωμένης Ευρώπης για να μπορούν οι χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου να δανείζονται φθηνά, φθηνότερα απ’ ότι επιτρέπουν οι δικές τους δημοσιονομικές δυνατότητες με την εγγύηση των κρατών του Βορρά.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται και πάλι σε ένα σταυροδρόμι. Έχει καταφέρει να ξεπεράσει, χωρίς διαμελισμό την πρώτη φάση της κρίσης, που ξεκίνησε το 2008. Η Ενωμένη Ευρώπη πέτυχε να θεωρείται πάλι ελκυστικός επενδυτικός προορισμός για τα διεθνή κεφάλαια που αναζητούν καταφύγιο στη διεθνή αβεβαιότητα. Με τις πρωτοβουλίες του Μάριο Ντράγκι και της ΕΚΤ, έχει καταφέρει να ενορχηστρώσει την υποχώρηση του κόστους δανεισμού για τις περιφερειακές οικονομίες σε χαμηλά ρεκόρ.
Τώρα που ήρθε η ώρα να εφαρμόσει η Ελλάδα, αυτή την πρώτη μορφή του Ευρω-ομολόγου, την ανάληψη ευθύνης χρέους της χώρας από ένα κοινό Ευρωπαϊκό Ταμείο, οι πολιτικοί της πιο αναξιόπιστης χώρας του Ευρώ, δηλώνουν ότι δεν θέλουν την Προληπτική Γραμμή Πίστωσης.
Προφανώς για την χρήση της πιστωτική γραμμής υπάρχουν προϋποθέσεις. Το ECCL είναι ο μοναδικός τρόπος για να περιοριστεί η αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος στις χώρες εκείνες που το «άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε» θεωρείται «γενναία πολιτική στάση» και «εθνική αξιοπρέπεια.
Είναι φανερό ότι καμία σοβαρή κυβέρνηση, δεν θα έβαζε τα λεφτά των φορολογουμένων της, δεν θα έμπαινε σ’ έναν θεσμό, όπου ένα μέλος θα μπορεί να δανειστεί χωρίς κανέναν περιορισμό και τα υπόλοιπα μέλη θα ήταν συνυπεύθυνα για να καλύψουν τις υποχρεώσεις του. Το ευρωομόλογο, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας αλλά και η κοινή οικονομική διακυβέρνηση, δεν μπορεί παρά να έρθουν μαζί με αυστηρούς κανόνες και για τα ελλείμματα αλλά και για το συνολικό ύψος του χρέους που μπορεί να έχει μια χώρα.
Στην Ελλάδα όμως οι πολιτικοί θέλουν φθηνά δανεικά για να δηλώσουν περήφανα στους ανα την Επικράτεια καφενέδες, «τα πήραμε από τους κουτόφραγκους χωρίς Μνημόνιο, χωρίς συμφωνία, χωρίς υποχρεώσεις». Αυτό.
