Το «πράσινο φως» έδωσε σε μελέτη η οποία προβλέπει την κατασκευή νέου δαπέδου στο Ερέχθειο το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ) γεγονός που σημαίνει ότι πρακτικά θα κάνει ξανά δυνατή την είσοδο στο εσωτερικό του μνημείου.
Παράλληλα, θα καταχωθούν οι θεμελιώσεις της βασιλικής, που κατασκευάστηκε τους πρώιμους χριστιανικούς χρόνους εξασφαλίζοντας την προστασία τους, ενώ προβλέπεται για τη διατήρηση τμημάτων, αλλά και για τη χρωματική διαφοροποίηση στις επιχώσεις, που όχι μόνο βελτιώνουν την εσωτερική εικόνα του μνημείου αλλά και προβάλλουν τις διάφορες ιστορικές φάσεις του.
Ελεύθερη θα παραμείνει η θύρα προς τον υπόγειο χώρο στο δυτικό τμήμα του βόρειου κλίτους. όπου σύμφωνα με την παράδοση σώζονται στο βράχο τα τεκμήρια της διαμάχης Αθηνάς-Ποσειδώνα για την κηδεμονία της πόλης, ενώ προτάθηκε η μη κατάχωση του νάρθηκα της εκκλησίας, που μετατράπηκε σε οθωμανική δεξαμενή, προκειμένου να παραμείνουν ορατά σημαντικά τεκμήρια της ιστορίας του μνημείου.
Το νέο δάπεδο προτείνεται να κατασκευαστεί στο χώρο που στα κλασικά χρόνια βρισκόταν το «Προστομιαίον», κάτω από το δάπεδο του οποίου υπήρχε η «Ερεχθηίς θάλασσα», το φρέαρ αλμυρού νερού, που δημιουργήθηκε από το χτύπημα της τρίαινας του Ποσειδώνα στον βράχο και θα αποτελείται από λευκές μαρμάρινες πλάκες πάχους 14 εκ. που θα τοποθετηθούν πάνω σε μεταλλική, αναστρέψιμη κατασκευή, η ελάφρυνση της οποίας θα διερευνηθεί, σύμφωνα και με τη γνωμοδότηση των μελών του ΚΑΣ, που ομόφωνα «δέχθηκε» τη νέα μελέτη της υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης.
Το κομψό οικοδόμημα του Ερεχθείου, που κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 421-406 π.Χ., αντικαθιστώντας τον παλαιότερο ναό της Αθηνάς Πολιάδας, ο οποίος βρισκόταν λίγο νοτιότερα και ήταν γνωστός ως «Αρχαίος ναός», ήταν από τα ιερότερα μνημεία της Ακρόπολης. Λαμπρό δείγμα του ώριμου ιωνικού ρυθμού, είχε ιδιόρρυθμη αρχιτεκτονική, ενώ στέγασε παλιές και νεότερες λατρείες θεών και ηρώων, όπως της Αθηνάς, του Ποσειδώνα-Ερεχθέα, του Ηφαίστου, του τοπικού ήρωα Βούτη κ.ά.
Κατά τη διάρκεια επιδρομών τον 1ο αι. π.Χ. το μνημείο κάηκε, ενώ στους πρώιμους χριστιανικούς χρόνους μετατράπηκε σε εκκλησία της Θεομήτορος. Χρησιμοποιήθηκε ως παλάτι την εποχή της Φραγκοκρατίας (1204-1456) και ως χαρέμι επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ωστόσο, η τραγική του πορεία συνεχίστηκε και τον 19ο αιώνα με την απόσπαση μίας Καρυάτιδας και ενός κίονα από τον λόρδο Έλγιν και με την ανατίναξη τουρκικής οβίδας το 1827, ενώ μεταξύ 1979 και 1987 «κέρδισε» όχι μόνο την αναστήλωσή του, αλλά και το βραβείο από τη Europa Nostra, στο πλαίσιο των εργασιών της Ακρόπολης,
