Του Γιάννη Βασιλακόπουλου
Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος είχε τα τελευταία τρία χρόνια δυο φορές την ευκαιρία να προσφέρει από τον κρίσιμο θώκο του υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Και το έκανε σε εποχές σχεδόν οριακές για τη χώρα, όταν κάθε υπουργική καρέκλα «έκαιγε», όταν κάθε απόφαση απαιτούσε την ισορροπία στο τεντωμένο σκοινί που απλωνόταν μεταξύ της κρίσης και των εθνικών συμφερόντων.
Σήμερα, και ενώ έχει ανακοινωθεί εδώ και αρκετό καιρό ότι ο πολιτικός προϊστάμενος του Πενταγώνου θα βρίσκεται σε λιγότερο από τρεις μήνες στη θέση του εκπροσώπου της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο ίδιος αποφεύγει να λέει πολλά, ρίχνοντας το βάρος με αμείωτο ρυθμό τόσο στο κλείσιμο των εκκρεμοτήτων όσο και στη μελέτη των προβλημάτων που θα έχει να αντιμετωπίσει ως εκπρόσωπος της χώρας μας στα σαλόνια των Βρυξελλών.
Ο Δ. Αβραμόπουλος διαχειρίστηκε, από την πλευρά του, με περίτεχνο εξισορροπητικό τρόπο τα προβλήματα που ανέκυψαν στο εσωτερικό πεδίο με τους ενστόλους και τον βαθμό που τους ακούμπησε η οικονομική κρίση. Γνωρίζοντας πως είχε να κάνει με μία κοινωνική ομάδα με ιδιαίτερα πατριωτικά αντανακλαστικά, αλλά και το αίσθημα της δικαιοσύνης ανεπτυγμένο, ο υπουργός βρέθηκε πάντα κοντά τους, αφήνοντας στον διάδοχό του την υποχρέωση να κρατήσει τουλάχιστον τις ίδιες ισορροπίες.
Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι εντός της δύνης ολοένα και περισσότερο αναζωπυρούμενων πολεμικών μετώπων πολύ κοντά στη γειτονιά μας, ο Δ. Αβραμόπουλος κατάφερε να διατηρήσει τις ισορροπίες που χρειάστηκε σε δύσκολες στιγμές τόσο με τους Ευρωπαίους εταίρους, όσο και με φίλες χώρες της ευρύτερης περιοχής, όπως η Ρωσία, ευρισκόμενος διαρκώς σε ουσιαστική επαφή μαζί τους.
Την ίδια περίπου τακτική ακολούθησε στη λεπτή κόκκινη γραμμή των σχέσεων τόσο με το Ισραήλ όσο και με τον αραβικό κόσμο, πράγμα που κατέδειξε πως η Ελλάδα, ακόμα και σε μια εποχή βαθιάς οικονομικής κρίσης και ενώ είναι στριμωγμένη στα οικονομικά σχοινιά, μπορεί και πρέπει να είναι παράγοντας σταθερότητας, ομαλότητας και ειρηνευτικών διαδικασιών, η μόνη εντελώς αλώβητη στη γειτονιά μας και με ένα πολεμικό μακελειό να εξελίσσεται και να θεριεύει σε πολλά μέτωπα.
Ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, τέλος, αποδείχθηκε για άλλη μια φορά μετρ των εσωτερικών πολιτικών ισορροπιών, καθώς όπως δείχνουν τα πράγματα συνεργάστηκε ομαλά με όλες τις πλευρές του πολιτικού χάρτη, ηγούμενος ενός υπουργείου στο οποίο δεν άνοιξε μύτη όλο αυτό το διάστημα στο πεδίο των διαφορών με τους προερχόμενους από το ΠΑΣΟΚ υφισταμένους και συνεργάτες του.
Σε μια κρίσιμη καμπή των εθνικών μας θεμάτων, ο υπουργός ταξιδεύει στις Βρυξέλλες, στην κομβική θέση πλέον του επιτρόπου της χώρας, γνωρίζοντας σε κάθε περίπτωση ότι αφήνει πίσω του μια νέα αχαρτογράφητη πραγματικότητα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και μια δύσκολη τελική (;) ευθεία στο Σκοπιανό και το Κυπριακό. Ξέρει, δηλαδή, ότι και λόγω της επιτυχημένης θητείας του ιδίου, αλλά και λόγω των συνθηκών που υπάρχουν, ο πήχης για τον διάδοχό του, όποιος και αν είναι αυτός, βρίσκεται ήδη πολύ ψηλά.
*Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ» που κυκλοφόρησε το Σάββατο 30 Αυγούστου
Πηγή Φωτογραφίας: Eurokinissi
