AEK – Ολυμπιακός παίζουν το Σάββατο στο ΟΑΚΑ με διαιτητή τον Καλογερόπουλο, που σφύριξε και το περσινό ματς του κυπέλλου κι ας θυμηθούμε τι δήλωσε ο Δ. Μελισσανίδης για τη διαιτησία του Δελφάκη στο παιχνίδι κυπέλλου ΑΕΚ – Ηρακλής 4-1: «αυτοί οι διαιτητές σε οκτώ μήνες θα σφυρίζουν για να φεύγουν τα τρένα». Μην επεκταθούμε περισσότερο. Εννοούσε ότι θ’ αλλάξει η διοίκηση της ΕΠΟ, ώστε να έρθουν νέοι διαιτητές. Οι οποίοι θα είναι 100% δίκαιοι με τις ομάδες κι όχι «καθεστωτικοί», όπως χαρακτηρίζει τους τωρινούς. Ας μην το αναλύσουμε περαιτέρω. Αν αυτό γίνει, οι διαιτητές «ξέρουν» τι θα σφυρίζουν και μετά τον Οκτώβριο.
Στους καιρούς μας που οι πόλεμοι, οι οικονομικοί ή με τα όπλα , που επίσης έχουν οικονομικό υπόβαθρο, είναι η πλέον απλή υπόθεση στον κόσμο, όσοι μιλούν για σωτηρία, απλά, υποκρίνονται. Όπου κυκλοφορεί χρήμα και το χρήμα είναι αρκετό στο ποδόσφαιρο, ο πόλεμος είναι διαρκής, αδυσώπητος, εξοντωτικός, απάνθρωπος. Έτσι έχουν μάθει να συμπεριφέρονται Έλληνες και ξένοι άνθρωποι του χρήματος. Άλλοτε νικούν, άλλοτε χάνουν, άλλοτε το «ματς έρχεται ισόπαλο και τα «βρίσκουν», όταν έχουν κι οι δυο συμφέρον.
Φανταστείτε, να δήλωνε ο Δ. Μελισσανίδης το εξής: «Καλώ τον κύριο Μαρινάκη, τον κύριο Αλαφούζο, τον κύριο Σαββίδη και όλους τους ιδιοκτήτες σε μία τίμια συζήτηση, για να παράξουμε ένα καλό προϊόν, από το οποίο θα βγούμε όλοι κερδισμένοι». Θα τον πίστευε κανένας; Στη θέση του Μελισσανίδη, βάλτε όποιον θέλετε.
Τέτοιες ρηξικέλευθες προτάσεις, θα είχαν εκ των προτέρων «καεί» στα «καμένα» μυαλά των Ελλήνων, καθότι θα αφαιρούνταν ένα ακόμα αντικείμενο για να μαλώνουν και συνεπώς, να χωρίζονται, όπως επιτάσσει το ίδιον της φυλής μας. Θα ήταν αποτυχημένη μια τέτοια πρόταση στην συνείδηση των φιλάθλων. Οπότε, στην Ελλάδα τουλάχιστον, ό,τι δεν έχει τη στήριξη της πλατιάς μάζας είναι καταδικασμένο σε αποτυχία.
Υπάρχει ο κατάλληλος άνθρωπος στην Ελλάδα να πειθαναγκάσει όλους τους επενδυτές να ομονοήσουν για το καλό όλων και του ελληνικού ποδοσφαίρου; Ο άνθρωπος που θα εμπνεύσει; Κι εδώ το ερώτημα είναι αφελές. Δεν υπάρχει. Οπότε, καταλήγουμε αβίαστα και συμπέρασμα «ευκολάκι». Ό,τι παίζεται γύρω από αυτό που λέγεται «εξυγίανση» είναι η «θεατράλε» πλευρά ενός διαρκούς «πυρηνικού» πολέμου…
