Όταν ο φοιτητής χτυπά το δάσκαλο, η είδηση έχει την ίδια αξία με την άλλη, εκείνη του ανθρώπου που δαγκώνει σκύλο.
Στη μεγαλύτερη Πανεπιστημιούπολη της χώρας, στο χώρο της απόλυτης, ελεύθερης διακίνησης ιδεών, κάποια φασιστοειδή με αριστερή περιβολή, χτύπησαν τον καθηγητή Νίκο Μαραντζίδη.
Αφορμή, οι απόψεις που κατά καιρούς εκφράζει ο Μαρατζίδης, για τον Εμφύλιο, τον (δήθεν) Δημοκρατικό Στρατό και την Αριστερά γενικότερα.
Οι απόψεις του καθηγητή Νίκου Μαρατζίδη, ορθές ή λανθασμένες, ουδεμία σημασία έχουν όσον αφορά το γεγονός του ξυλοδαρμού. Το αίσθημα της υπεροχής που διαπνέει όσους υποκινούν και όσους δεν καταδικάζουν τη βία απέναντι στις ιδέες, είναι ο πραγματικός κίνδυνος.
Αυτοί που δέρνουν, αυτοί που πετούν γιαούρτια, αυτοί που «χτίζουν» γραφεία και πετούν μολότωφ στους δρόμους, έχουν την αίσθηση ότι οι δικές τους ιδέες, η δική τους ύπαρξη είναι ανώτερες των αλλότριων.
Αυτοί που χτυπούν πιστεύουν ότι έχουν δίκιο και θέλουν να το επιβάλουν. Θεωρούν ότι οι άλλοι δεν έχουν δίκιο και δεν έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν τις απόψεις τους.
Ακριβώς όπως ο Χίτλερ, ο Στάλιν και οι απανταχού οπαδοί τους, οι «αριστεροί του όχλου» πιστεύουν ότι έχουν το απόλυτο δικαίωμα να επιβάλλουν, με τη βία, τη σιωπή στους άλλους που έχουν διαφορετική άποψη.
Κι εμείς οι υπόλοιποι σιωπούμε. Γιατί θεωρούμε φυσιολογικό, ανεκτό και αμελητέο, να προπηλακίζεται ένας άνθρωπος, ένας δάσκαλος, από τους ιερείς της (δήθεν) αριστεράς.
Όπως θεωρούμε φυσιολογικό να δαγκώνει ο σκύλος έναν άνθρωπο…
