Μια παλιά επτανησιακή παράτα περιέχει το ακόλουθο τετράστιχο:
«Δεν μου αμερτάρει να αποθάνω,
γιατί παθήματα θα χάνω.
Μα όσο ζω κι όσο παθαίνω,
τόσο πιο πολλά μαθαίνω».
Ε, ήρθε η ώρα να μάθουμε ότι η οικογενειοκρατία, ο νεποτισμός, οι διορισμοί ημετέρων… καθαγιάζονται όταν τα βαφούμε σε ροζ αποχρώσεις.
Δεν είναι ένα, δεν είναι δύο, ούτε πέντε ούτε δέκα, κ. πρόεδρε. Τα περιστατικά οικογενειοκρατίας, με διορισμούς σε θέσεις «μετακλητών» στελεχών και υπαλλήλων του ευρύτερου δημόσιου τομέα, συγγενικών προσώπων υπουργών, βουλευτών και άλλων κομματικών αξιωματούχων σας, έχουν ήδη γίνει καθεστώς, πριν ακόμη η κυβέρνησή σας συμπληρώσει έναν χρόνο στην εξουσία.
«Μας πήραν χαμπάρι», ήδη, και στο εξωτερικό. Και το γερμανικό περιοδικό «Focus»έσπευσε να καταγράψει μια σειρά από διορισμούς συγγενών ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ σε θέσεις «μετακλητών». Από τον εξάδελφό σας έως τον σύζυγο της περιφερειάρχου Αττικής. Και από τα ανίψια της αναπληρώτριας υπουργού Παιδείας έως το τελευταίο περιστατικό με τον σύζυγο βουλευτού για χάρη του οποίου κατασκευάστηκε νέος δημόσιος φορέας, σε μια χώρα όπου περισσεύουν οι αχρείαστοι φορείς.
Αν ήταν μόνον οι διορισμοί «δικών μας ανθρώπων» σε θέσεις κορυφής, όπου ο όρος «δικός μας» αναφέρεται σε βαθμό πολιτικής και ιδεολογικής συγγένειας, θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ως εύλογη την εξέλιξη. Ως φυσική, δηλαδή, προϋπόθεση, για να μπορέσει μια «αριστερή» κυβέρνηση να εφαρμόσει το πρόγραμμά της, χωρίς προσκόμματα από στελέχη του κρατικού μηχανισμού, που δεν συμμερίζονται την ιδεολογία και δεν συμφωνούν με το πρόγραμμά της.
Εδώ, όμως, δεν πρόκειται μόνον περί αυτού. Αρχής γενομένης από τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, που προωθούνται, πλέον, σε θέσεις γραμματέων δικαστηρίων και λοιπών διοικητικών υπαλλήλων. Με βασικό «προσόν» την ταύτισή τους με το κόμμα που κυβερνά. Και, συνεχίζοντας, με τις ανακοινωθείσες νέες προσλήψεις. Όχι εκείνες ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού ή εκπαιδευτικών, που πράγματι πρέπει να γίνουν, αλλά εκατοντάδων «διοικητικών» υπαλλήλων στο Δημόσιο και στους ΟΤΑ. Δηλαδή, εκεί όπου αποδεδειγμένα υπάρχει πλεονάζον προσωπικό και οι όποιες ανάγκες θα έπρεπε να καλυφθούν με τη διαδικασία των μετατάξεων. Μια γραμματέας ή ένας χειριστής ηλεκτρονικού υπολογιστή την ίδια δουλειά μπορεί να κάνει είτε στο ένα είτε στο άλλο υπουργείο, είτε σε κάποιον δήμο ή περιφέρεια.
Αφήστε και τίποτε όρθιο από το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς».
Ποτέ άλλοτε τόσα πολλά, δεν ευτελίσθη καν τόσο γρήγορα.
Στους κοψοχέρηδες να τα πείτε αυτά
Καμία αντίρρηση να συμφωνήσουμε, κ. πρόεδρε, με το μήνυμα που εκπέμψατε, μιλώντας στους εκπροσώπους των εργοδοτικών οργανώσεων (βιομηχάνων, βιοτεχνών, εμπόρων κ.λπ.).
«Έχουμε ευθύνη, και η κυβέρνηση και οι φορείς της παραγωγικής δραστηριότητας του τόπου, να βρούμε τις βέλτιστες εκείνες επιλογές που θα διασφαλίσουν τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος και νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που το χρωστάμε στις επόμενες γενιές».
Τα κακό για τον τόπο, για τους τωρινούς συνταξιούχους και για τους μελλοντικούς είναι ότι αυτή την ευθύνη την ανακαλύψατε εσείς και οι υπουργοί και άλλοι συνεργάτες σας μόλις τώρα. Όταν έχετε πια στρογγυλοκαθίσει στους θώκους εξουσίας. Μόνο που η ευθύνη αυτή, για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, για όλα τα κόμματα, τις «κλαδικές» και τους επαγγελματίες εργατοπατέρες τους, δεν γεννήθηκε ούτε στις 25 Ιανουαρίου, ούτε στις 20 Σεπτεμβρίου του 2015. Υπήρχε εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες.
Υπήρχε όταν εσείς και οι σημερινοί σύντροφοί σας –είτε ήταν και τότε «κόκκινοι» ή «ροζέ», είτε ήταν τότε πράσινοι που έμειναν άστεγοι και «κοκκίνισαν» κατ’ ανάγκη για να συνεχίσουν την νομή της εξουσίας– ξεσηκώνατε τον κόσμο και εμποδίζατε κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης του Ασφαλιστικού. Με παραλυτικές απεργίες, ιδίως στον δημόσιο τομέα. Με πορείες, καταλήψεις και κάθε άλλο εργαλείο αποτροπής κάθε προσπάθειας εκσυγχρονισμού.
Η ευθύνη αυτή υπήρχε και το 1988, όταν, αντί διαλόγου, απορρίπτατε ασυζητητί και με «επαναστατική γυμναστική» το σύνολο των διαπιστώσεων και προτάσεων της επιτροπής υπό τον καθηγητή του πανεπιστημίου του Λονδίνου, Γιάννη Σπράο. Όπως υπήρχε και στη δεκαετία του ’90, όταν απορρίπτατε το σχέδιο Σιούφα. Και κατά την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα, όταν δεν επιτρέψατε να εφαρμοστεί ούτε το σχέδιο Γιαννίτση, ούτε η κατά πολύ «στρογγυλεμένη» εκδοχή του, δηλαδή «ο νόμος Ρέππα».
Εκείνοι που αναστάτωναν τον τόπο, που «έβαζαν φωτιά στα τόπια», είναι σήμερα υπουργοί και βουλευτές σας. Διό και αμφιβάλλω ζωηρώς αν οι περισσότεροι από αυτούς ενστερνίζονται το πνεύμα της παραπάνω έκκλησης σας προς τους εργοδοτικούς φορείς, οι οποίοι παίζουν εν προκειμένω τον ρόλο της «πεθεράς», αφού τα λέτε σε αυτούς για τα ακούει η νύφη. Η, μάλλον, εκείνοι που θα κληθούν να πληρώσουν τη νύφη. Εκείνοι που σας πίστευαν, όταν απορρίπτατε τα πάντα. Και τώρα πυκνώνουν, καθημερινά, τις στρατιές των «κοψοχέρηδων».
Οι αποχρώσεις του κόκκινου
Επέπρωτο, στον αιώνα που διανύουμε, να το ζήσουμε και αυτό. Να έχουμε στο Μέγαρο Μαξίμου «αριστερό» πρωθυπουργό, που πολιορκείται, εκτός Μεγάρου, από αριστερούς διαδηλωτές που διαμαρτύρονται για την αντιλαϊκή πολιτική του. Η πλήρης ταυτοποίηση των όρων «εσωτερικού» και «εξωτερικού», που συνόδευαν, στο ξεκίνημα της μεταπολίτευσης, τα δύο κόμματα της παραδοσιακής κομμουνιστικής Αριστεράς. Στο εσωτερικό του Μεγάρου ο Τσίπρας και ο Κατρούγκαλος, που είναι η συνέχεια του τότε ΚΚΕ Εσωτερικού. Και έξωθεν, σε δυναμική εμφάνιση, αφού ξεγέλασαν τις αστυνομικές δυνάμεις, εμφανιζόμενοι ως «τουρίστες», οι αλλοτινοί σύντροφοι του Τσίπρα στην ΚΝΕ, με τις σημαίες του ΠΑΜΕ.
Ίσως με ρωτήσει κάποιος: «Μα αφού εσύ δεν συμφωνείς με το ΚΚΕ, τότε γιατί επιχαίρεις; Η απάντηση είναι απλή και αυτονόητη: Διότι είναι ανάγκη να υπάρχει μια δύναμη που αντιδρά δυναμικά στο όργιο αυθαιρεσίας που βιώνουμε, καθώς ο κ. πρόεδρος και οι περί αυτόν, προκειμένου να διατηρηθούν στην εξουσία, ακολουθούν μια πορεία τόσο μνημονιακή, ώστε εύλογα η γερμανική εφημερίδα «DieZeit», σε εκτενές άρθρο της, αναφέρεται στον Έλληνα πρωθυπουργό με τον τίτλο:«Tsipras,derobersteTroikaner», όπερ μεθερμηνευόμενονεστί «Τσίπρας, ο ανώτατος των τροϊκανών».
Για να κατανοήσουμε πόσο καλός μνημονιακός και πόσο «αριστερός» είναι ο κ. Τσίπρας, οι σύντροφοί του και η πολιτική τους, ας δούμε μια πτυχή του Ασφαλιστικού που σχεδιάζουν:
Νέος επιτηδευματίας, π.χ. αρχιτέκτονας, μηχανικός, ή ο,τιδήποτε άλλο, που δουλεύει εντατικά και εξασφαλίζει ετήσιο συνολικό εισόδημα 18.000 ευρώ, έχει σήμερα εισφορές 3.347 ευρώ. Αν διατηρεί γραφείο και έχει να πληρώνει και έναν βοηθό, συμβαίνει συχνά να μην μπορεί να εξυπηρετήσει αυτό το ύψος των εισφορών. Πράγμα που εξηγεί, έως έναν βαθμό, το φαινόμενο της μεγάλης αύξησης των ληξιπρόθεσμων οφειλών. Με το νέο σύστημα, οι εισφορές του θα «σκαρφαλώσουν» στα 4.851 ευρώ.
Αν συνυπολογίσει κανείς τις φορολογικές του επιβαρύνσεις, δηλαδή τον φόρο εισοδήματος και το πρόσθετο «τέλος επιτηδεύματος», φτάνει στα 10.307 ευρώ. Όπερ σημαίνει, με απλά λόγια, ότι στο «δίκαιο φορολογικό σύστημα» μιας «αριστερής» κυβέρνησης ένας ελεύθερος επαγγελματίας ή ένας υπάλληλος που σκοτώνεται στις υπερωρίες, αλλά αμείβεται με «μπλοκάκι», θεωρείται τόσο πλούσιος, ώστε να χρηματοδοτεί το κράτος, άμεσα με τους φόρους του και έμμεσα με τις ασφαλιστικές εισφορές, με το… 57% του εισοδήματός του.
Τόσο δίκαιο και τόσο «αριστερό».
Γιώργης Μασσαβέτας
