Στη διαμάχη Σόιμπλε -ΔΝΤ αποδίδει το περιοδικό Spiegel -με σημερινό του δημοσίευμα- την καθυστέρηση της ολοκλήρωσης της αξιολόγησης και όχι στην ελληνική κυβέρνηση.
Μάλιστα στο σχετικό δημοσίευμα γίνεται η πρόβλεψη ότι αυτή η διαμάχη θα έχει αίσιο τέλος.
«Πιθανότατα θα δούμε άλλον ένα συμβιβασμό. Οι Ευρωπαίοι θα γίνουν λίγο πιο συγκεκριμένοι στο πως θα αντιμετωπίσουν την Ελλάδα του χρόνου, ίσως παράταση του χρόνου αποπληρωμής, μείωση επιτοκίων…τα πιθανά αυτά μέτρα αν τα δει κανείς μακροχρόνια, αγγίζουν ένα νέο πρόγραμμα βοήθειας. Το ΔΝΤ θα ικανοποιηθεί και θα συμμετάσχει στο τρίτο πρόγραμμα. Αλλά με όλα αυτά θα μπει τέλος στην ατέλειωτη ελληνική τραγωδία;» αναρωτιέται ο Γερμανός αρθρογράφος. «Μάλλον όχι» απαντά και συνεχίζει: «Η διαρκής κρίση της χώρας δεν βασίζεται στην έλλειψη ρευστότητας. Η χώρα υποφέρει από μια δυσλειτουργική κρατική δομή και μια ανίκανη και απρόθυμη πολιτική τάξη. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ αρέσκεται στο να μετακινεί την καταστροφική κατάσταση στη μισητή πολιτική λιτότητας. Βέβαια, σε λιτότητα υποβλήθηκαν κι άλλες χώρες, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Κύπρος, αλλά μπόρεσαν να βγουν στις αγορές και να δανειστούν χρήματα, μερικές μάλιστα αναπτύσσονται πιο γρήγορα από ότι η Γερμανία».
Ακολούθως, γίνεται αναφορά στο κόστος της ελάφρυνσης του χρέους. Ειδικότερα, τονίζεται ότι κάτω από μη ευνοϊκές συνθήκες αυτό θα μπορούσε να φτάσει έως και 123 δισ. ευρώ για τους δανειστές. Τον υπολογισμό έκανε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών σε έκθεση προς την επιτροπή προϋπολογισμού της βουλής.
«Το σενάριο των 123 δισ. ευρώ θα μπορούσε να προκύψει εάν το πρωτογενές πλεόνασμα κυμαίνονταν στο 1,5% για 17,5 χρόνια και η παράταση αποπληρωμής μέχρι το 2048. Αυτό θα ισοδυναμούσε με τέταρτο πρόγραμμα, όπως γράφουν οι εμπειρογνώμονες. Ανάμεσα στα 84 και 89 δισ. ευρώ θα κοστίσει στους δανειστές, εάν το πρωτογενές πλεόνασμα είναι λίγο μεγαλύτερο με παράταση 15 χρόνων και επιτόκιο γύρω στο 1%. Το ¼ το κόστους θα πρέπει να καλύψει η Γερμανία. Εάν η Ελλάδα έχει πρωτογενές πλεόνασμα 2,6% με ρυθμό ανάπτυξης γύρω στο 1,3%, τότε δεν θα χρειάζονταν η λήψη κανενός μέτρου ελάφρυνσης του χρέους. Το πρώτο σενάριο είναι αυτό που προκρίνει το ΔΝΤ».
