Μετά από δέκα χρόνια δικαστική διαμάχης, δικαιώθηκαν οι γονείς 27χρονης κοπέλας η οποία μπήκε στο χειρουργείο κρατικού νοσοκομείου της Αθήνας για μια απλή επέμβαση αφαίρεσης αμυγδαλών, αλλά εξαιτίας λάθους του αναισθησιολόγου, αφού παρέμεινε φυτό 36 ημέρες, απεβίωσε.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας επικύρωσε απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών με την οποία οι γονείς αποζημιώνονται με το ποσό των 400.000 ευρώ.
Η κοπέλα υπέστη καρδιακή ανακοπή και στην συνέχεια εγκεφαλική νέκρωση, καθώς δεν έγινε έγκαιρα καρδιοαναπνευστική ανάνηψη. Αναλυτικότερα, η 27χρονη στις 4 Μαρτίου 2004 μπήκε στο νοσοκομείο για να υποβληθεί σε αφαίρεση και των δύο αμυγδαλών της. Οι γιατροί ενημερώθηκαν για το ιατρικό ιστορικό της και την υπέβαλαν σε προεγχειρητικές κλινικές εξετάσεις και εργαστηριακό έλεγχο. Τα αποτελέσματα των εξετάσεων ήταν φυσιολογικά και δεν έδειξαν κανένα πρόβλημα υγείας.
Μια μέρα μετά οδηγήθηκε στο χειρουργείο, την συνέδεσαν με τα ιατρικά μηχανήματα (monitors) τα οποία έδειξαν φυσιολογικές ενδείξεις (πίεση, σφυγμοί, αιμοσφαιρίνη, κ.λπ.), όμως, στην συνέχεια η κοπέλα λόγω του άγχους της εν όψει της χειρουργικής επέμβασης παρουσίασε συμπτώματα συγκινησιακού stress, όπως ταχυκαρδία, μικρή αύξηση της πίεσης, εφίδρωση, καθώς και πάγωσαν τα άκρα της.
Της χορηγήθηκε ενδοφλεβίως ηρεμιστικό φάρμακο (δροπεριδόλη και φεντανύλη) και η εικόνα της βελτιώθηκε, έτσι ο αναισθησιολόγος ξεκίνησε την διαδικασία νάρκωσης, ενώ ο παράλληλα άρχισε η διασωλήνωση της τραχείας με κεκαμμένο τραχειοσωλήνα. Η ασθενής άρχισε να βήχει και να κουνάει τα άκρα της, με αποτέλεσμα να της χορηγηθεί πρόσθετη δόση μυοχαλαρωτικών φαρμάκων και να της τοποθετηθεί μάσκα οξυγόνου. Ο αναισθησιολόγος προχώρησε στο δεύτερο στάδιο νάρκωσης και ξεκίνησε η επέμβαση.
Λίγο πριν της αφαιρεθεί και η δεύτερη αμυγδαλή, παρουσιάστηκε αιφνιδιαστικά βραδυκαρδία και της χορηγήθηκε ατροπίνη, ενώ ο αναισθησιολόγος σταμάτησε την χορήγηση της αναισθησίας και διέκοψε την λειτουργία του αναπνευστήρα, συνεχίζοντας τον αερισμό των πνευμόνων με ασκό χεριού.
Οι σφίξεις της 27χρόνης άρχισαν τα σκαμπανεβάσματα και αμέσως έπεσε απότομα η αιμοσφαιρίνη, χάθηκε η ένδειξη παλμικού οξυμέτρου από τα monitors, ενώ η οθόνη της αρτιαρικής πίεσης εμφάνισε ένδειξη αδυναμίας μέτρησης και αμέσως άρχισε να χτυπάει ο συναγερμός των ιατρικών μηχανημάτων (alarms).
Κατόπιν του συναγερμού έτρεξε η διευθύντρια του αναισθησιολογικού τμήματος πάνω από την 27χρονη, σταμάτησε την επέμβαση και ζήτησε την αντικατάσταση του κεκαμμένου τραχειοσωλήνα με άλλον απλό και της χορήγησε νέα δόση αυξημένης (2 mg) ατροπίνης και άρχισε το ηλεκτροσόκ (απινίδωση).
Μετά την απινίδωση απέκτησε βραδυκαρδιακό ρυθμό και αυξήθηκε η πίεση της, ενώ της χορηγήθηκε πάλι ανδρεναλίνη και ξεκίνησαν μέτρα προστασίας του εγκεφάλου, για την πρόληψη δημιουργίας εγκεφαλικού οιδήματος. Η κοπέλα διασωληνωμένη οδηγήθηκε στον αξονικό τομογράφο, ο οποίος έδειξε «αρχόμενο εγκεφαλικό οίδημα». Την επόμενη μέρα η δεύτερη αξονική τομογραφία έδειξε «διάχυτο εγκεφαλικό οίδημα με εξάλειψη των αυλάκων του εγκεφάλου», Με άλλα λόγια η 27χρονη ήταν ήδη «φυτό».
Δέκα μέρες μετά η νέα αξονική έδειξε «διάχυτο εγκεφαλικό οίδημα με εξάλειψη όλων των δεξαμενών του εγκεφάλου και κατάργηση της φαιάς ουσίας». Τρεις μέρες μετά υποβλήθηκε σε τραχειοστομία, ενώ εμφάνισε «εικόνα απουσίας εγκεφαλικής λειτουργίας» και σε τέσσερις μέρες μετά απεβίωσε.
Από το νοσοκομείο διενεργήθηκε Ένορκη Διοικητική Εξέταση, ενώ παράλληλα συντάχθηκαν δύο εκθέσεις ελέγχου, η μια από επιθεωρητές και ή άλλη από ειδικό πραγματογνώμονα. Όλες οι επιστημονικές έρευνες συγκλίνουν ότι ο θάνατος της κοπέλας δεν οφείλεται σε παθολογικά αίτια ή σε πρόβλημα λειτουργίας ιατρικού μηχανήματος αλλά σε λάθος του αναισθησιολόγου.
Ως πιθανές εκδοχές λαθών που έγιναν από τον αναισθησιολόγο αναφέρονται η διασωλήνωση, που αντί να γίνει στην τραχεία έγινε στον οισοφάγο ή στην μετακίνηση της τραχειοσωλήνας στον φάρυγγα και στην υπερβολική δόση αναισθητικού, που όμως ήταν μέσα στα όρια.
Η μια έκθεση επικεντρώνεται στον τρόπο τοποθέτησης του τραχειοσωλήνα και σημειώνει χαρακτηριστικά ότι με το που αντικαταστάθηκε η τραχειοσωλήνα, η κοπέλα οξυγονώθηκε και απέκτησε καρδιακό ρυθμό.
Σε όλες τις εκθέσεις υπογραμμίζεται ότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος, πάνω από πέντε λεπτά, και παρέμεινε ο εγκέφαλος χωρίς οξυγόνο, με συνέπεια την «πρόκληση μη ανατρέψιμων εγκεφαλικών αλλοιώσεων» ενώ σημειώνεται ότι σε περίπτωση καρδιακής ανακοπής, μαζί με την αιμάτωση και σχεδόν ταυτόχρονα σταματά και η οξυγόνωση των ιστών, διότι οι εφεδρείες σε οξυγόνο των ζωτικών οργάνων (καρδιάς και εγκεφάλου) είναι περιορισμένες και εξαντλούνται σε μερικά δευτερόλεπτα, με αποτέλεσμα να επέρχεται γρήγορα πλήρης ισχαιμική ανοξία».
