Με τις απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών συναντήθηκε το Σάββατο ο βρετανός σεναριογράφος Πολ Λάβερτι, για να μάθει από τις ίδιες την ιστορία του αγώνα τους, όπως είχε προαναγγείλει ο διάσημος σκηνοθέτης και στενός του συνεργάτης, Κεν Λόουτς. Όπως ο ίδιος τόνισε «Ο κόσμος νομίζει ότι οι ταινίες για την εργατική τάξη είναι μίζερες» όπως συμβαίνει και στην πραγματική ζωή.
«Η ιστορία τους έχει κοινά με το σενάριο που έγραψα για την ταινία του Κεν Λόουτς «Ψωμί και τριαντάφυλλα», σχολίασε ο Πολ Λάβερτι, στο μάθημα που έδωσε αργότερα στο Ινστιτούτο Γκαίτε, στην Αθήνα.
Ο Λάβερτι και ο Κεν Λόοουτς συνεργάζονται πάνω από μια εικοσαετία, ξεκινώντας από την ταινία το «Τραγούδι της Κάρλα» (1996) και δίνοντας στο κοινό αριστουργήματα, με κορυφαίο το «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι» (2006), με θέμα τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας της Ιρλανδίας (1919-1921).
Ο σεναριογράφος και πολιτικός ακτιβιστής Πολ Λάβερτι, θα παραστεί το Σάββατο στην προβολή της ταινίας τους «Το όνομα μου είναι Τζο» (1998) και την Κυριακή στην προβολή της τελευταίας τους ταινίας «Jimmy’s Hall»(2014), με την οποία ρίχνει την αυλαία του το 27ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.
Τιμώμενος καλλιτέχνης του φετινού Πανοράματος, ο Πολ Λάβερτι, με τη σκωτσέζικη προφορά του, ξεκίνησε το μαθήματα σε φοιτητές σεναρίου, σκηνοθέτες και κινηματογραφόφιλους, ρωτώντας κατ’ αρχήν το κοινό του αν καταλαβαίνει την προφορά των αγγλικών του γιατί όπως αποκάλυψε «στις Κάννες οι Άγγλοι κριτικοί παρακολούθησαν την ταινία με γαλλικούς υπότιτλους καθώς δεν καταλάβαιναν την προφορά των ηρώων».
Μιλώντας για πτυχές από την διαδικασία συγγραφής του σεναρίου, τους χαρακτήρες, το πώς αυτοί αποκτούν «σάρκα και οστά» από τον Κεν Λόουτς, είπε μεταξύ άλλων ότι καθοριστικό στη διαδικασία συγγραφής του σεναρίου είναι το ταξίδι του επί τρεις μήνες απ’ άκρη σ’ άκρη της Αγγλίας, όπου συναντά μετανάστες, αφεντικά, μεροκαματιάρηδες, αλκοολικούς, γυναίκες που οι ιστορίες τους τον εμπνέουν.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στην τελική του φάση, το σενάριο δεν δίνεται ολόκληρο στους ηθοποιούς: «Ο Κεν δεν δίνει όλο το σενάριο από πριν στους ηθοποιούς αλλά κάποιες σελίδες, δυο τρεις μέρες πριν από κάθε γύρισμα κι έτσι οι ηθοποιοί ακολουθούν κι αυτοί την εξέλιξη της ταινίας, η σειρά είναι πιο φυσιολογική, αντί να γυρίζουμε σκηνές ανεξαρτήτως αν είναι του τέλους, της μέσης ή της αρχής της ταινίας».
