Πέρσι τέτοια εποχή, με «πρώτη φορά Αριστερά», ζήσαμε συγκλονιστικές στιγμές, με τον Βαρουφάκη να γράφει το δικό του έπος, με μια συμφωνία με τους δανειστές να καθαρογράφεται για πολλούς μήνες, με τη χώρα στο τέλος να οδηγείται σε ένα δημοψήφισμα και το 62% των Ελλήνων να ψηφίζει «όχι», με μια επαίσχυντη συμφωνία που μας επέβαλαν οι εταίροι μας και το ίδιο βράδυ η κυβέρνηση να αλλάζει το «όχι» σε «ναι», και τον κ. Τσίπρα να διαπραγματεύεται πέραν των 17 ωρών για να μη βγει η χώρα από το ευρώ, αλλά να βγαίνει ο ίδιος με ένα 3ο μνημόνιο των 5,4 δισ. μέτρων, προστιθέμενων στα 60 δισ. μέτρα που είχαν χρεώσει οι προκάτοχοί του στους Έλληνες πολίτες. Και, φυσικά, μην ξεχνάμε τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, όταν οι Έλληνες, με την ψήφο τους σε ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, νομιμοποίησαν έτσι το μνημόνιο και τα νέα μέτρα που αυτό τους έφερνε.
Έναν χρόνο μετά, είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Η κυβέρνηση προσπαθεί να κλείσει μια συμφωνία με τους «θεσμούς», για να προχωρήσει η αξιολόγηση (η οποία έπρεπε να είχε κλείσει από τον Νοέμβριο). Στα 5,4 δισ. μέτρα που προέβλεπε το μνημόνιο, προστέθηκαν άλλα 3 δισ., γιατί αυτό απαιτεί το ΔΝΤ, που όλα αυτά θα κληθεί ο πτωχευμένος Έλληνας να τα πληρώσει.
Σε αυτό το ζοφερό τοπίο, η κυβέρνηση δείχνει πως βρίσκεται σε αδιέξοδο. Η δήλωση του αντιπροέδρου, κ. Δραγασάκη, πως «ενδεχομένως να υπάρξει πολιτικό πρόβλημα», αλλά και οι διαρροές που έχουν υπάρξει από άλλα υψηλόβαθμα στελέχη, πως ο πρωθυπουργός έχει συζητήσει ακόμα και την παραίτησή του με Ολάντ και Μέρκελ, δημιουργούν πράγματι ένα σκηνικό πολιτικής ρευστότητας και με όλα τα σενάρια ανοιχτά πάνω στο τραπέζι, με πρώτο την προσφυγή στις κάλπες. Σε αυτήν την περίπτωση, ο κ. Τσίπρας ξέρει πως δεν θέλει να υποστεί μια ήττα όμοια με αυτήν του ΠΑΣΟΚ και να κρατήσει αξιοπρεπή ποσοστά για το κόμμα του. Αλλά και να είναι προετοιμασμένος για το ενδεχόμενο τα εσωκομματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Κυρ. Μητσοτάκης και η κρίση ταυτότητας της ΝΔ να φέρουν και πάλι τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα. Αυτό, σε συνδυασμό με τη δυναμική που θα καταγράψουν τα άλλα κόμματα της Κεντροαριστεράς, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση.
Το δεύτερο σενάριο που εξετάζεται είναι ακόμα ένα δημοψήφισμα, που όμως κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συγκεντρώνει μεγάλες πιθανότητες, αφού ο ελληνικός λαός είναι πλέον δύσπιστος, αλλά και ένα δημοψήφισμα που γίνεται την ίδια ώρα με ένα άλλο στη Βρετανία για το «Βrexit»,αυτό θα ενοχλούσε τους νεόκοπους Ευρωπαίους φίλους του και θα σήμαινε, επί της ουσίας, ένα «Grexit».
Το τρίτο σενάριο είναι να υπάρξει ένα νέο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών υπό τον ΠτΔ και εκεί να υποχρεωθούν τα κόμματα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, που ψήφισαν το καλοκαίρι το μνημόνιο στη Βουλή, να συναινέσουν τώρα στους εφαρμοστικούς νόμους (Ασφαλιστικό φορολογικό και «κόκκινα» δάνεια), όπως αυτά υπαγορεύονται από το ΔΝΤ.
Φυσικά, δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως οι πολιτικοί κάνουν πολιτική και όλο αυτό το «πίσω μπρος» να μην είναι τίποτα άλλο από ακόμα μία επικοινωνιακή τακτική για να μπορέσει η κυβέρνηση να πείσει την ΚΟ να ψηφίσει τα μέτρα και να γίνουν πιο εύπεπτα από τον νεόπτωχο Έλληνα.
τoυ Σπύρου Τρίψα
