Του Λευτέρη Ζαβλιάρη
Δυνατές φωνές που διαλαλούν τη φρέσκια πραμάτεια, πάγος, χρώμα και μυρωδιά θάλασσας. Αυτές οι λέξεις μπορούν εν μέρει να περιγράψουν τι συμβαίνει καθημερινά στην κεντρική ιχθυαγορά της Θεσσαλονίκης που βρίσκεται ανάμεσα στα κρεοπωλεία και τα μανάβικα της Κεντρικής Αγοράς. Το μακρινό 1966, ο Ηλίας Δημητριάδης στην οδό Ασκητού του Καπανίου ανοίγει ένα ιχθυοπωλείο το οποίο έμελε και να δημιουργήσει μια παράδοση ποιότητας. Σχεδόν μισό αιώνα μετά, οι εγγονοί του Μιχάλης και Ηλίας συνεχίζουν την παράδοση, προσφέροντας στους Θεσσαλονικείς τα «δώρα» της θάλασσας.
Στο πολύβουο Καπάνι ο Μιχάλης Δημητριάδης, ένα από τα νεότερα αφεντικά στην κεντρική αγορά, μετρά ήδη αρκετά χρόνια ανάμεσα στις τσιπούρες, τα χταπόδια, τις γαρίδες και τις σαρδέλες. Μια βόλτα από το Καπάνι για φρέσκο ψάρι μπορεί να είναι ένα πολύχρωμο ταξίδι, ενώ δεν είναι λίγοι και οι τουρίστες που απαθανατίζουν με τις φωτογραφικές τους μηχανές την παραδοσιακή αγορά. Όμως για τον ιχθυοπώλη μια συνηθισμένη μέρα μόνο εύκολη δεν μπορεί να είναι. Από τα μεσάνυχτα στην ιχθυόσκαλα για την εξασφάλιση του εμπορεύματος, στη συνέχεια εξυπηρέτηση του κόσμου, καθαριότητα και κλείσιμο αργά το απόγευμα. Η Karfitsa έκανε τη βόλτα της στο Καπάνι και μίλησε με το Μιχάλη στον «Θαλασσόκηπο» του για το περίφημο «Χρηματιστήριο» του ψαριού.
