Γράφει ο Φώτης Σιούμπουρας
Η κυβέρνηση δείχνει να προσγειώνεται στην πραγματικότητα μέρα με τη μέρα και να ασκεί «ρεαλιστική πολιτική». Κατά πολλούς, καταφέρνει να συνδυάσει την πραγματικότητα με τις προσδοκίες εκείνων που εναπόθεσαν τις ελπίδες τους σε αυτήν. Κατά άλλους, όμως, επιλέγει, αντί να προσγειωθεί και να διαχειριστεί την πραγματικότητα, να διαχειριστεί τα πρίσματα μέσα από τα οποία βλέπουν οι άνθρωποι την πραγματικότητα. Το βέβαιο, πάντως, είναι ότι θέλει να δείχνει ότι δεν οπισθοχωρεί από βασικές αρχές και επιδιώξεις της.
Είναι φανερό, όμως, πως τόσο ο πρωθυπουργός όσο και υπουργοί εγκαταλείπουν πολλά από αυτά που έλεγαν τα τελευταία χρόνια ως αντιπολίτευση, με αποκορύφωμα την προεκλογική περίοδο, και κάνουν στροφή στον ρεαλισμό. Τη «βίαιη ωρίμανση» του ΣΥΡΙΖΑ σηματοδότησαν δύο κορυφαίες επιλογές του τις τελευταίες ημέρες. Πρώτον η απόφασή του για «λογικό συμβιβασμό» με τους εταίρους, με υποβολή του αιτήματος της Ελλάδας για εξάμηνη παράταση του προγράμματος της δανειακής σύμβασης, ή όπως αλλιώς το
ονομάζουν, και δεύτερον η «ενωτική επιλογή», όπως χαρακτηρίστηκε, του Προκόπη Παυλόπουλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Η κυβέρνηση τις τελευταίες μέρες έκανε συνεχείς υποχωρήσεις, με αποκορύφωμα το χθεσινό αίτημα για «παράταση», με το οποίο αποδέχεται σχεδόν όλα όσα ζητούσαν οι Ευρωπαίοι, προκειμένου να βρεθεί νέα συμφωνία. Από τη «διαγραφή του χρέους», τη μη αναγνώριση της δανειακής σύμβασης , την κατάργηση των «μνημονιακών νόμων», τα αντιπολιτευτικά «go back, κα Μέρκελ» και «θα σκί-
σουμε τα μνημόνια μέρα μεσημέρι» μέχρι και τα πρόσφατα, κυβερνητικά πλέον, μπρος-πίσω (τη μια μέρα Μέρκελ και Σόιμπλε ήταν, κατά Τσίπρα, υπονομευτές της Ευρώπης και την άλλη, κατά Βαρουφάκη, μεγάλοι Ευρωπαίοι πολιτικοί και διανοούμενοι), φτάσαμε στο προχθεσινό τηλεφώνημα στη Γερμανίδα καγκελάριο (και, βεβαίως, ορθώς έπραξε ο πρωθυπουργός), καθοριστικό για την εξέλιξη
των διαπραγματεύσεων και τη συμφωνία.
Βέβαια, πριν από την υποβολή της πρότασης για παράταση, ο κ. Τσίπρας δεν είχε πολλές επιλογές. Ή θα αναζητούσε μια συμβιβαστική λύση μέσω των διαπραγματεύσεων που διεξήγαγε, αποδεχόμενος ένα σχήμα παράτασης του τρέχοντος προγράμματος, ή όπως αλλιώς το ονόμαζε, ή θα βάδιζε την οδό της σύγκρουσης και της ρήξης, αναλαμβάνοντας πλήρως και την ευθύνη της επιλογής του. Όπως, όμως, ο ίδιος υποστήριζε, η κυβέρνηση επιδιώκει λύση και όχι ρήξη. Και αυτό γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι στην πρώτη περίπτωση τα πράγματα θα είναι μεν πολιτικά δύσκολα για τον ίδιο και την κυβέρνησή του, αλλά θα έχει την ευκαιρία της σταθερότητας, η οποία πιθανώς να του
επιτρέψει κινήσεις και να του προσφέρει δυνατότητες.
Στη δεύτερη περίπτωση, η χώρα θα οδηγείτο σε θέση την οποία ουδείς μπορεί να φανταστεί. Η εκλογή, εξάλλου, του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, του κεντροδεξιού και μετριοπαθούς πολιτικού Προκόπη Παυλόπουλου –παρά τις αντιδράσεις της εσωκομματικής αντιπολίτευσης του κόμματος–, δείχνει, κατά πολλούς, ότι το Μαξίμου έχει εντάξει στη μακροπρόθεσμη στρα- τηγική του την απομάκρυνσή του από την ακραία ρητορική των συνιστωσών του κόμματος. Και δείχνει, ακόμα, ότι είναι έτοιμο να ολοκληρώσει τη στροφή του με πολιτικές πρωτοβουλίες και κινήσεις πιο κοντά στο κέντρο του πολιτικού φάσματος, παρά στις… ρητορικές κορόνες στελεχών της αριστεράς συνιστώσας.
Η επιλογή του κ. Τσίπρα να προτείνει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας ένα πρόσωπο προερχόμενο από έναν αντίπαλο πολιτικό χώρο μπορεί να μην προκάλεσε ενθουσιασμό σε ορισμένα μέλη της κοινοβουλευτικής του ομάδας, αποτελεί όμως, μια πρώτη ένδειξη στοιχειώδους συναίνεσης. Σε μία περίοδο που η χώρα αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα, που έχει μπροστά της μια κρίσιμη διαπραγμάτευση με την Ευρώπη, η συναίνεση και η συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων είναι αναγκαίες περισσότερο από ποτέ. Και η αποδοχή της υποψηφιότητας Παυλόπουλου από την αξιωματική αντιπολίτευση διευκολύνει προς αυτή την κατεύθυνση. Γιατί μπορεί ο Πρόεδρος να μην έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες, αλλά επί της ουσίας συμβολίζει τη βούληση των πολιτικών δυνάμεων να εργαστούν για το κοινό συμφέρον.
