του Γιώργου Λαιμού
Μία άκρως ενδιαφέρουσα παράσταση, μπορεί να παρακολουθήσει το φιλοθεάμων κοινό στο Γκάζι και συγκεκριμένα στο Σύγχρονο Θέατρο. Το έργο Blue Room David Hare είναι βασισμένο στο «Der Regein», γνωστό ως «Το ερωτικό γαϊτανάκι» του Άρθουρ Σνίτσλερ. Ο συγγραφέας κάνει προσπάθεια να επανατοποθετήσει στο σήμερα μία σειρά από κυκλικές σκηνές έρωτα και προδοσίας με δύο ηθοποιούς να ερμηνεύουν μία αλληλουχία χαρακτήρων των οποίων η σεξουαλική ζωή διαρκεί όσο η ζωή μιας πεταλούδας.
Το αμαρτωλό απαγορευμένο κείμενο του Άρθουρ Σνίτσλερ ξεκινά από τη Βιέννη του 1920, συναντά στο Παρίσι τη γοητεία της Σιμόν Σινιορέ και με ενδιάμεσο σταθμό την εύθραυστη αθωότητα της Τζέην Φόντα καταλήγει στο flashy Λονδίνο του “Μιλλένιουμ” και τον εκρηκτικό ζωώδη μαγνητισμό της Νικόλ Κίντμαν. Ο διάσημος Άγγλος θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης, στη δική του εκδοχή μεταφέρει τις ερωτικές ιστορίες του Σνίτσλερ στο σήμερα, βάζοντας δύο ηθοποιούς να ερμηνεύουν με τη σειρά τους χαρακτήρες του έργου. Στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Χρίστος Λύγκας, θα δούμε επί σκηνής τη Στεφανία Κριεζή και τον Νικόλα Αναστασόπουλο.
Η Στεφανία Κριεζή, αναφέρθηκε εκτενώς στο «Π» και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας νέος ηθοποιός, στο να μπει στο χώρο του θεάματος και να εδραιωθεί καλλιτεχνικά.
Οι πρωταγωνιστές μιλούν για την παράσταση
-Τι σημαίνει να παίζεις σε ένα σύγχρονο έργο;
Σ.Κ: Είναι μεγάλη πρόκληση να αντιμετωπίζεις τη ζωή σου χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς φρένο, χωρίς όρια. Μου δίνει την ευκαιρία να σκέφτομαι και να εκφράζομαι όπως αληθινά νιώθω..Δυστυχώς στην ζωή μας μπαίνουμε σε καλούπια προσπαθώντας να ελέγξουμε να συναισθήματά μας και τις αντιδράσεις μας. Παίζοντας σε ένα σύγχρονο έργο έρχομαι αντιμέτωπη με τους πραγματικούς μου φόβους και τις δυσκολίες της δικής μου εποχής.
Ν.Α: Μου αρέσει να παίζω σε σύγχρονα έργα γιατί θεωρώ ότι στα σύγχρονα έργα υπάρχουνε ερωτήματα που καλείσαι να απαντήσεις σχετικά με το τώρα ,το κοντινό παρελθόν και το άμεσο μέλλον. Μου αρέσει όταν τα σύγχρονα έργα θέτουν σύγχρονα και ουσιαστικά ερωτήματα.
-Είναι τόσο σοβαρό πρόβλημα τελικά η αναζήτηση της επικοινωνίας μέσω του έρωτα σήμερα;
Σ.Κ: Ναι η αναζήτηση της επικοινωνίας είναι πολύ σημαντικό ζήτημα από μόνη της, ποσό μάλλον μέσω του έρωτα. Η κοινωνία μας δυστυχώς έχει γίνει απρόσωπη. Όλοι έχουν κρυφτεί πίσω από έναν υπολογιστή ως το μόνο μέσο επαφής. Δυστυχώς, συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό μου ,έχουμε ξεχάσει πως είναι να επικοινωνείς πραγματικά με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνουμε την αξία του να βγεις μια βόλτα με έναν φίλο σου ή ένα ραντεβού με τον άνθρωπο σου.
Ν.Α: Ναι συμφωνώ. Το ερώτημα αυτό ήταν από μόνο του μια αφετηρία για το έργο που επιλέξαμε να ασχοληθούμε.
-H δική σου ματιά πάνω στο έργο;
Σ.Κ: Είναι ο τρόπος που μάθαμε να ζούμε και να εκφραζόμαστε …να μπαίνουμε σε καλούπια…ένας οδηγός για να ξέρει κανείς που ανήκει σε ένα απέραντο σύμπαν …σε ένα τεράστιο μπλε δωμάτιο.. και μέσα σε όλα αυτά η πραγματική μας αναζήτηση για τη δική μας
διαφορετικότητα..κι όμως όλοι έχουμε κάτι κοινό να χαρίσουμε σε όλο αυτό το ατελείωτο παιχνίδι …τον έρωτα μας..που είναι ανεξάντλητος και καθόλου διαφορετικός ό,τι γλώσσα και αν μιλάς..όσα χρήματα και αν έχεις, όσα όνειρα και αν πλάσεις..και το περίεργο είναι ότι όλοι μας κρατάμε πάντα ένα απόθεμα για μας..πιστεύοντας ότι ο δικός μας έρωτας είναι ένα διαφορετικό και μοναδικό δώρο..ψάχνουμε απελπισμένα τον ιδανικό αποδέκτη και γινόμαστε δέσμιοι στο φανταστικό παιχνίδι του ανικανοποίητου..μήπως τελικά αυτό είναι ο έρωτας;…
Ν.Α: Και στους πέντε χαρακτήρες που έχω να ανακαλύψω αντιμετωπίζουν τις γυναίκες κάπως φαλλοκρατικά πράγμα που τους κάνει να θεωρούν ότι έχουν κάποια δύναμη πάνω τους. Ωστόσο και οι πέντε αναζητούν με ίσως λάθος τρόπους τον έρωτα, την αγάπη, τη συντροφικότητα όσο αυτό και να τους φοβίζει ή να τους τρομάζει. Καλούμαστε να είμαστε παρόντες με όλο μας το είναι απέναντι στα συναισθήματα μας, να ζούμε τα συναισθήματα αυτά με αλήθεια και πάθος. Άλλωστε τα πάθη μας δεν μας ορίζουν?
-Πόσο δύσκολο είναι δυο άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι να μοιράζονται τόσο έντονα συναισθήματα σε ένα πλαίσιο δουλειάς;
Σ.Κ: Αν και η προσωπική μου πείρα είναι μικρή όσον αφορά τις θεατρικές μου δουλείες με τον Νικόλα και αισθάνομαι πραγματικά όμορφα. Γνώρισα έναν ανοιχτό και διαθέσιμο προς δουλειά και δοτικότητα άνθρωπο που με απελευθέρωσε αμέσως. Ίσως μου φώτισε και πλευρές που δεν πίστευα ότι έχω, Η όλη συνεργασία μας μαζί με τον Χρίστο από την αρχή ακουμπούσε σε ανθρώπινες και ειλικρινείς βάσεις. Σίγουρα όταν καλείσαι να καταθέσεις τόσο ανοιχτά τα συναισθήματα σου είναι από μόνο του κάτι που υπερβαίνει τα πλαίσια που έχουμε συνηθίσει. Πόσο μάλλον σε ανθρώπους που δεν γνώριζες στο παρελθόν. Στη συνεργασία αυτή εγώ προσωπικά αισθάνομαι πολύ τυχερή.
Ν.Α: Η συνεργασία μας είναι υπέροχη. Δέκα χρόνια τώρα έχω υπάρξει σε ντουέτα μεταξύ αντρών, πρώτη φορά όμως καλούμε να διαπραγματευτώ με μια γυναίκα το βασικό και αιώνιο ερώτημα. Ποιός φταίει στις σχέσεις και γιατί διαφέρουμε τόσο; Η Στεφανία δεν δείχνει καθόλου ότι είναι μόνο τρία χρόνια στο θέατρο. Είναι ανοιχτή, δοτική και συγκεντρωμένη. Οι ισορροπίες είναι δύσκολες όμως νομίζω σε συνδυασμό με τις πολύ καίριες και πολύ συγκεκριμένες κατευθύνσεις του Χρίστου καταφέρνουμε αν μη τι άλλο να είμαστε όσο γίνεται πιο ειλικρινείς στις προθέσεις μας. Εξίσου σημαντικό στη συνεργασία μου με τη Στεφανία είναι ότι είμαστε στην ίδια ηλικία, ανήκουμε στην ίδια γενιά, έχουμε πολλά κοινά στον τρόπο που μεγαλώσαμε και αυτό μας κάνει συνένοχους στον δρόμο της αλήθειας.
«Οι πόρτες στους νέους ηθοποιούς δεν ανοίγουν διάπλατα»
Η Στεφανία Κριεζή, μία νέα ηθοποιός που έχει κλείσει μόλις τρία χρόνια πορείας επαγγελματικά στον χώρο του θεάτρου εξιστορεί με τα πιο γλαφυρά λόγια τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, ώστε να μπορέσει σήμερα να πρωταγωνιστήσει σε ένα θεατρικό έργο.
-Από τη δραματική σχολή στο Θέατρο. Πείτε μας κάποιες από τις βασικές στιγμές της μέχρι τώρα πορείας σας;
Σ.Κ: Είμαι νέα ηθοποιός και οι εμπειρίες μου περιορίζονται στα 3 χρόνια που έχω τελειώσει από την Πράξη 7.Η πρώτη ευκαιρία μου δόθηκε με ένα παιδικό έργο όπως και οι περισσότεροι νέοι ηθοποιοί. «Την περιπέτεια του μικρού Οδυσσέα». Ήταν και για μένα μια περιπέτεια μιας και με έφερε για πρώτη φορά σε άμεση επαφή με το περιβάλλον μιας παράστασης και για καλή μου τύχη είναι μια παράσταση που παίζεται ακόμη και τώρα. Μια από τις πιο σημαντικές συνεργασίες που προέκυψαν σε αυτό το διάστημα είναι η περσινή μου συμμετοχή στο πλευρό του κ Νικήτα Τσακίρογλου στην παράσταση “Picasso”. Είχα επίσης την ευκαιρία να συνεργαστώ αρχικά επαγγελματικά και έπειτα καλλιτεχνικά με τον Φίλιππο Πλιάτσικα με τη συμμετοχή μου στα «παραμύθια όπως τ’ άλλα τα λησμονημένα» της Νάντιας Σπηλιωτοπούλου.
-Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν σε εσάς, ως νέος ηθοποιός να πρωταγωνιστήσετε σε κάποιο θεατρικό έργο. Πόσο εύκολο είναι να ανοίξουν η «πόρτες» στο χώρο;
Σ.Κ: Πιστεύω ότι οι πόρτες δεν ανοίγουν διάπλατα για κανέναν και σίγουρα δεν μένουν ανοιχτές για πάντα. Το ότι μου δόθηκε η ευκαιρία τόσο νωρίς στη πορεία μου να συμμετέχω σε ένα έργο έχοντας έναν πρωταγωνιστικό ρόλο δεν σημαίνει ότι τα πράγματα είναι εύκολα. Πιστεύω πως πρέπει να αγαπάς το ίδιο αυτό που κάνεις όποιον ρόλο και να υπηρετείς σε ένα έργο. Έχω δουλέψει εθελοντικά σε παράσταση, έχω συμμετάσχει σε παράσταση έχοντας δυο μόνο θεατές, έχω περάσει μήνες προβών λέγοντας μόνο δυο ατάκες και τώρα συμμετέχω σε ένα έργο που πρωταγωνιστώ. Αύριο μπορεί να επιλεχθώ για να κουβαλάω τον δίσκο και να λέω απλά ένα «Ορίστε». Αυτό δεν σημαίνει ότι μου άνοιξαν οι πόρτες σημαίνει μόνο ότι θέλω να είμαι ηθοποιός και νομίζω ότι αυτό είναι το δύσκολο. Να έχεις γερό στομάχι.
