Γράφει ο Γιάννης Σπ. Παργινός
Η κυβέρνηση διαισθάνεται ότι βρίσκεται εν κινδύνω. Οι δύο, λίαν πρόσφατες, διαγραφές αναδεικνύουν μια προφανή κοινοβουλευτική αδυναμία να υλοποιήσει όσα έχει συμφωνήσει και υπογράψει με εταίρους και δανειστές. Προφανώς, οι βουλευτές της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν συμμερίζονται την αισιόδοξη ανάγνωση των κυβερνητικών πεπραγμένων, που επιτάσσει η επικοινωνιακή πολιτική του Μεγάρου Μαξίμου.
Ενδεικτική του κλίματος αβεβαιότητας, που επικρατεί στο Μέγαρο Μαξίμου, είναι η μετάθεση της κατάθεσης του νομοσχεδίου για το Ασφαλιστικό στο πρώτο 15νθήμερο του Ιανουαρίου 2016. Αναμφίβολα, η κυβέρνηση επιθυμεί διακαώς να «κλείσει» το «καυτό αυτό θέμα», όσο το δυνατόν πιο σύντομα, ωστόσο «τρέμει» ενδεχόμενες αντιδράσεις και διαρροές της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Επίσημα, πλέον, το Μέγαρο Μαξίμου διαρρέει πως «απαιτείται περισσότερος χρόνος, προκειμένου να πραγματοποιηθεί πρώτα ο απαραίτητος κοινωνικός διάλογος, αλλά και να κλείσει επιτυχώς το αίτημα της ελληνικής πλευράς για αύξηση των εργοδοτικών εισφορών». Πίσω από τις εν λόγω διαρροές κρύβεται ο «φόβος» μήπως υπάρξει κάποια «δυσάρεστη έκπληξη» στην καθοριστική ψηφοφορία. Είναι σαφής και λίαν διακριτή η «γκρίνια» βουλευτών της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για το Ασφαλιστικό, η οποία προσώρας μπορεί να περιορίζεται σε «ψιθύρους και εκνευρισμούς» στους διαδρόμους της Βουλής και σε «κοινωνικές συνάξεις», ωστόσο ουδείς μπορεί να είναι σίγουρος για το τι τελικά θα πράξουν, όταν έρθει η ώρα της ψήφου.
Με βάση αυτή την πραγματικότητα, εξυφαίνονται σενάρια νέου κυβερνητικού σχήματος, είτε με περαιτέρω διεύρυνση της κυβερνητικής πλειοψηφίας –όπως ευθέως δηλώνει η κυβερνητική εκπρόσωπος, Όλγα Γεροβασίλη–, είτε με τη συγκρότηση οικουμενικής κυβέρνησης, όπως επιμένει να προτείνει ο, κατά τα λοιπά θεωρούμενος, εν δυνάμει κυβερνητικός εταίρος Βασίλης Λεβέντης, πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων.
Σενάριο α΄: «Μόνοι μας κι όπου πάει»
Το εν λόγω σενάριο στηρίζεται στην εξής διττή θεωρία:
Αφενός, δεν θα υπάρξουν βουλευτές που θα «μηδίσουν», καθώς η κυβέρνηση μπορεί να παρέκαμψε το «πολιτικό της πρόγραμμα», αλλά διαθέτει «πολιτικό σχεδιασμό» για να φτάσει στις αρχές της άνοιξης στο μέγα εθνικό θέμα που είναι η «διευθέτηση» του χρέους… Εν ολίγοις, στο Μέγαρο Μαξίμου πιστεύουν πως με αυτή την πολιτική στόχευση ουδείς θα «αποστατήσει»…
Αφετέρου, υπάρχουν και τα «κατά Σαμαρά μαξιλαράκια». Όπως ο Αντώνης Σαμαράς πίστευε πως υπάρχουν βουλευτές «μαξιλαράκια», που θα ψήφιζαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, έτσι και τώρα πολλοί στο Μέγαρο Μαξίμου εκφράζουν την άποψη πως βουλευτές της αντιπολίτευσης θα ψηφίσουν το επίμαχο Ασφαλιστικό, είτε επειδή είναι μνημονιακή υποχρέωση της χώρας, είτε για να αποφύγουν ενδεχόμενες εκλογές που, ίσως, τους άφηναν εκτός κοινοβουλευτικού νυμφώνος… Σε περίπτωση που οι κυβερνητικές προσδοκίες διαψευστούν, όπως ακριβώς εκείνες του κ. Σαμαρά, τότε «κολλάει» το «μέχρι όπου πάμε»…
Σενάριο β΄: Διεύρυνση της κυβερνητικής πλειοψηφίας
Το σενάριο αυτό είναι πολιτικά «παμπάλαιο» από την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου και λίαν ισχυρό και δοκιμασμένο από τον Κώστα Σημίτη και αφορά τη διεύρυνση της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Η κυβερνητική εκπρόσωπος, Όλγα Γεροβασίλη, ήταν σαφής και ειλικρινής, όταν δήλωνε πως αναμένει να «διευρυνθεί» η πλειοψηφία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ…
Πέραν των όποιων δημόσιων δηλώσεων ή κρυφών πόθων των κυβερνητικών επιτελών, η υλοποίηση του εν λόγω σεναρίου προϋποθέτει και την επίσημη πρόταση του πρωθυπουργού προς τους εν δυνάμει εταίρους, οι οποίοι είναι όλα τα κόμματα της Βουλής, πλην ΚΚΕ (αποκλείει κάθε ενδεχόμενο ο Περισσός) και Χρυσής Αυγής που αποκλείεται ως κόμμα εκτός «συνταγματικού τόξου» ευρισκόμενο… Ποια μπορεί να είναι η, εν τοις πράγμασι, πολιτική αντίδραση των κομμάτων;
Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να επιλύσει το εσωτερικό πρόβλημα της εκλογής νέου προέδρου για να αποκρυσταλλωθεί η πολιτική της θέση σε ένα παρόμοιο ενδεχόμενο… Κατ’ επέκταση κι αναλογία, όλα θα κριθούν μετά από την ανάδειξη νέου προέδρου…
Το ΠΑΣΟΚ αναμφίβολα αποτελεί στόχο των Ευρωπαίων εταίρων να συμπράξει κυβερνητικά, παρά τις όποιες πολεμικές «ιαχές» της προέδρου του, Φώφης Γεννηματά, ότι δεν μπαίνει στην κυβέρνηση υπό τον Τσίπρα και τον καλεί να αναζητήσει αλλού πρόθυμους υποστηρικτές και «λαγούς». Είναι, πάντως, σαφές πως στη Χαριλάου Τρικούπη όλοι θέλουν να απογαλακτιστούν από την εποχή της σύμπραξης «Σαμαρά – Βενιζέλου», ωστόσο νιώθουν πως θα γίνουν «ουρά» του ΣΥΡΙΖΑ, εάν συμπράξουν «άνευ όρων». Επιπλέον, υπάρχει η ρητή αντίθεση των Ευάγγελου Βενιζέλου και Ανδρέα Λοβέρδου σε κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας με την Κουμουνδούρου. Κοινή, πάντως,πεποίθηση κορυφαίων στελεχών του Μεγάρου Μαξίμου και της Κουμουνδούρου είναι πως «όλα μπορούν να επιλυθούν με μια κοινή διακήρυξη σε σαφείς στόχους» και, φυσικά, με τη «βοήθεια των Ευρωπαίων μεσολαβητών».
Το Ποτάμι και η Ένωση Κεντρώων
Πρόκειται για δύο «κυβερνητικούς εταίρους», στους οποίους η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα προσέτρεχε σε «έσχατο πολιτικό κίνδυνο». Για το, μεν, Ποτάμι, στο Μέγαρο Μαξίμου πιστεύουν πως «εάν έρθει το ΠΑΣΟΚ, θα τρέξει και ο Σταύρος». Σε ό,τι αφορά το κόμμα του Βασίλη Λεβέντη, οι αντιδράσεις εντός ΣΥΡΙΖΑ είναι «πολλές και άκαμπτες». Υπάρχει η γενικευμένη αντίληψη πως το «κόμμα θα γελοιοποιηθεί», αν υποκύψει στις αξιώσεις του κ. Λεβέντη. Ωστόσο, και οι εν λόγω αντιδράσεις μπορούν να καμφθούν σε περίπτωση ευρύτερης σύμπραξης με περισσότερα κόμματα…
Το «αποκλειόμενο και απευκταίο» σενάριο
Τόσο στην κυβέρνηση όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ αποκλείουν την επανάληψη του σεναρίου παραίτησης του Αλέξη Τσίπρα από την πρωθυπουργία, όπως έπραξε ο Γιώργος Παπανδρέου και παραιτήθηκε μετά από την απαίτηση του Αντώνη Σαμαρά.
Παρά τις όποιες μύχιες σκέψεις και πόθους της κυβέρνησης, πολλοί στοιχηματίζουν πως μια κυβέρνηση με «τεχνοκράτη πρωθυπουργό», και όχι τον Αλέξη Τσίπρα, θα γινόταν «περισσότερο, καλύτερα κι ευκολότερα» αποδεκτή από τα κόμματα της αντιπολίτευσης…
Κατά τους ισχυρισμούς κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης και των δύο συγκυβερνώντων κομμάτων, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ δεν θα αποδεχόταν μια τέτοια εξέλιξη, οπότε η χώρα αναπόφευκτα θα οδηγείτο σε πρόωρες εκλογές… Είναι σαφές πως σε μια τέτοια προοπτική κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν θα επωμιζόταν το βάρος της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, ενώ σφόδρα θα αντιδρούσαν και οι δανειστές…
Τούτων όλων δοθέντων, όλοι ομολογούν πως ο Δεκέμβρης είναι ένας ιδιαίτερα «καυτός» μήνας για την κυβέρνηση, με τον πρωθυπουργό να καλείται να παλέψει σε πολλά ανοιχτά μέτωπα εντός κι εκτός Ελλάδας και με μια αβέβαιη και ρευστή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η οποία ανά πάσα στιγμή μπορεί να απολέσει τη συνοχή της και να οδηγήσει την κυβέρνηση σε περιπέτειες, ενόψει των επώδυνων νομοσχεδίων που πρέπει να ψηφιστούν από τη Βουλή.
Η κυβερνητική επικοινωνιακή καταιγίδα, από εδώ και εμπρός, θα είναι ένα συνεχές «μασάζ» για τους βουλευτές λόγω του Ασφαλιστικού και ένα αδιάλειπτο «ξεμπρόστιασμα» της αντιπολίτευσης για τις δικές της ευθύνες που «έφτασαν τα πράγματα μέχρι εδώ», καθώς και υπενθύμιση της δικής της ψήφου στο λεγόμενο «3ο μνημόνιο ή μνημόνιο Τσίπρα».
* Ρεπορτάζ από την εφημερίδα ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ που κυκλοφόρησε το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου
