Σε έντονο συναισθηματικό κλίμα διεξάγεται η δίκη του Πακιστανού που κακοποίησε βάναυσα την 17χρονη στην Πάρο το καλοκαίρι του 2012. Ενώ η μητέρα της Μυρτούς παρουσίαζε φωτογραφικό υλικό από τη κόρη της από την πρώτη στιγμή του περιστατικού μέχρι και την στιγμή που γύρισαν από τη Βοστόνη και περιγράφοντας με γλαφυρά λόγια τον «Γολγοθά» που περνάει καθημερινά, ο εισαγγελέας της έδρας, συγκινησιακά φορτισμένος ζήτησε την διακοπή της δίκης για μικρό χρονικό διάστημα. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες η έδρα και το ακροατήριο «ράγισαν» σε σημείο που δεν μπορούσαν να «κρατήσουν» τα δάκρυά του.
Συγκλονίζει το πανελλήνιο η κατάθεση της μητέρας της Μυρτούς Μαίρης Κοτρώτσου, στο δικαστήριο της Σύρου. Η κ. Κοτρώτσου, εξιστόρησε μεταξύ άλλων: «Όταν πλησίασα το σημείο είδα ένα αλλοιωμένο σώμα και πρόσωπο. Έβλεπα παντού αίμα. Παρά πολύ αίμα. Το δεξί της μάτι ήταν κλειστό πρησμένο και μελανιασμένο. Το αριστερό της μάτι ήταν ανοιχτό και ασάλευτο. Πρησμένο και αυτό και ματωμένο. Σκέφτηκα πως αν δεν πέθανε ακόμα, σε λίγα λεπτά θα είναι σίγουρα νεκρή! Στο νοσοκομείο μου είπαν ότι το παιδί μου είναι κλινικά νεκρό».
Ακολουθούν τα λόγια της Μαίρης Κοτρώτσου, σύμφωνα με το protothema.gr:
«Πήγαμε στην Πάρο επειδή η μεγάλη μου κόρη είχε ψυχικά κουραστεί από τις Πανελλαδικές εξετάσεις! Ήθελε να πάει με τις φίλες της διακοπές αλλά εγώ φοβόμουν! Έτσι αποφασίσαμε να πάμε όλοι μαζί για να προσέχω τη μεγάλη μου κόρη! Είχα και το αυτοκίνητο μαζί μου οπότε ό,τι κ αν χρειαζόταν και τα άλλα παιδιά, θα ήμουν δίπλα τους! Εκείνη την ήμερα καθόμασταν στην παραλία, η Μυρτώ ως υστερικά συντηρητικό και μη κοινωνικό άτομο δεν ήθελε να βγάλει τα ρούχα της και να κολυμπήσει! Μου ζήτησε να πάει μια βόλτα! Οχι της είπα!
-Γιατί μαμά; είπε η Μυρτώ.
– Γιατί παιδί μου είναι ένας μαυριδερός και συνέχεια κοιτάζει προς τα εδώ και με φοβίζει. Και θα φύγουμε σε λίγο.
– Πού είναι τώρα, δεν τον βλέπω, είπε η Μυρτώ
– Έφυγε προς τα επάνω παιδί μου, της είπα
– Εντάξει, θα είμαι εδώ στα βράχια και θα ακούω μουσική. Μόλις μαζέψεις τα πράγματα φώναξε με ή τηλεφώνησε μου και θα έρθω…
Λίγο αργότερα όμως όταν η μητέρα της της τηλεφώνησε, διαπίστωσε ότι το κινητό της τηλέφωνο ήταν απενεργοποιημένο.
Αμέσως ξεκίνησα να την ψάχνω μαζί με τη μεγάλη μου κόρη. Φτάσαμε στα βράχια και μου λέει η κόρη μου:
– Μάμα, είναι ένας περίεργος άνθρωπος εδώ κάτω.
– Μήπως είναι η Μυρτώ;” είπα
– Οχι δεν νομίζω, είπε το κορίτσι μη μπορώντας να αναγνωρίσει την ίδια της την αδερφή!
Όταν πλησίασα το σημείο είδε ένα αλλοιωμένο σώμα και πρόσωπο. Έβλεπα παντού αίμα. Παρά πολύ αίμα. Το δεξί της μάτι ήταν κλειστό πρησμένο και μελανιασμένο. Το αριστερό της μάτι ήταν ανοιχτό και ασάλευτο. Πρησμένο και αυτό και ματωμένο. Σκέφτηκα πως αν δεν πέθανε ακόμα, σε λίγα λεπτά θα είναι σίγουρα νεκρή! Στο νοσοκομείο μου είπαν ότι το παιδί μου είναι κλινικά νεκρό. Όπως διαπιστώθηκε αργότερα στο νοσοκομείο, όλο της το πρόσωπο ήταν σπασμένο. Τέσσερις μήνες μετά το συμβάν πήγα πάλι στο ίδιο σημείο! Ήθελα να το δω. Ήθελα να δω το μέρος που κακοποιήθηκε το παιδί μου. Παρόλο που έβρεξε και η θάλασσα ξέβραζε τα νερά της, τα βράχια είχαν ακόμα το αίμα του παιδιού μου! Εννέα φιάλες αίμα της χορηγήσαν στο νοσοκομείο.
