Ανίκητες παραμένουν οι συντεχνίες σ’ αυτή τη χώρα.
Σε κάθε βήμα εκσυγχρονισμού, κάθε προσπάθεια βελτίωσης της καθημερινότητας του πολίτη, σε κάθε νομοθετική πρωτοβουλία που κατατίθεται στη Βουλή, ελλοχεύει ο κίνδυνος να παρεισφρήσει …σιωπηρά… μια διάταξη που αποκλειστικό στόχο έχει την εξυπηρέτηση μιας συντεχνίας.
Ακόμη μία απόδειξη, για το απογοητευτικό συμπέρασμα, μας προσφέρει ο νέος Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας που κατατέθηκε στη Βουλή με σκοπό τον εκσυγχρονισμό του δικονομικού μας συστήματος και την επιτάχυνση των διαδικασιών απονομής δικαιοσύνης.
Ενώ λοιπόν διαβάζουμε στον Κώδικα μια σειρά από πραγματικά βελτιωτικές και εκσυγχρονιστικές διατάξεις και προβλέψεις, ξαφνικά προκύπτει το άρθρο 94 παράγραφος 2.
Στο άρθρο 94, παράγραφος 2 του νέου Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, καταργείται και το τελευταίο δικαίωμα του πολίτη, να παρουσιάζεται ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ στον Δικαστή για διαφορές ποσών μέχρι 12.000 ευρώ.
Ορίζεται δηλαδή ότι ο κάθε διάδικος ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ να παρίσταται στο δικαστήριο, με πληρεξούσιο δικηγόρο και σε διαφορές κάτω των 12.000 ευρώ…
Οι 44.000 χιλιάδες Έλληνες δικηγόροι –περισσότεροι ανά 1.000 κατοίκους από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην Ευρώπη- κατάφεραν να «περάσουν» μια διάταξη η οποία σε καιρό κρίσης, τους εξασφαλίζει περισσότερες δουλειές και παραστάσεις.
Μέχρι σήμερα, στο Δικονομικό μας Σύστημα, επιτρέπεται η δικαστική παράσταση διαδίκου χωρίς πληρεξούσιο δικηγόρο:
α) στο Ειρηνοδικείο εφόσον το αντικείμενο της διαφοράς δεν υπερβαίνει το ποσό των 12.000 ευρώ
β) στα ασφαλιστικά μέτρα.
γ) για να αποτραπεί επικείμενος κίνδυνος.
Στο άρθρο 94 παράγραφος 2 του νέου, υπό συζήτηση Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, ορίζεται ότι στα πολιτικά δικαστήρια, οι διάδικοι έχουν υποχρέωση να παρίστανται με πληρεξούσιο δικηγόρο.
Η υποχρεωτική εκπροσώπηση του διάδικου από δικηγόρο και σε ποσά κάτω των 12.000,00 ευρώ, είναι προκλητικά παράλογη, άδικη, παραβιάζει την αμεσότητα της δίκης ,την ισοπαλία, το δικαίωμα της άμυνας , την βιωματική αντίληψη του δικαστή και το κυριότερο στερεί από τον πολίτη το τελευταίο δικαίωμα που του απέμεινε.
Με απλά λόγια, σε κάθε υπόθεση με μικρό οικονομικό αντικείμενο , ο διάδικος θα σκέφτεται το κόστος της υποχρεωτικής αμοιβής του δικηγόρου και στο εξής δεν θα διεκδικεί ποσά μικρότερα της δικηγορικής αμοιβής.
Φυσιολογικά, θα στρέφεται προς την αρνησιδικία και την αυτοδικία…
