Η Κυβέρνηση θέλει να «τελειώνει με τα Μνημόνια» και τις επιτηρήσεις ώστε να εφαρμόσει η χώρα το δικό της μεταρρυθμιστικό σχέδιο, το Εθνικό Πρόγραμμα Ανασυγκρότησης.
Η Αντιπολίτευση θέλει να φύγει η Κυβέρνηση, για να διώξει τους ξένους επιτηρητές ώστε η χώρα να δανείζεται μόνον από τις αγορές, αφού προηγουμένως θα έχει καταφέρει μια νέα, θεαματική, πρωτοφανή στα ιστορικά χρονικά, διαγραφή μεγάλου τμήματος του χρέους.
Η Άνγκελα Μέρκελ θέλει να τελειώσει «το Ελληνικό Πρόγραμμα» , να σταματήσει η χρηματοδότηση της Ελλάδας από τα λεφτά των φορολογουμένων της και να αποδείξει ότι η πολιτική που επέβαλε στην Ευρώπη οδήγησε σε ένα ακόμη «success story».
Η Κριστίν Λαγκάρντ επίσης θέλει να απαλλαγεί από την υποχρέωση να χρηματοδοτεί το ΔΝΤ την Ελλάδα για να μπορεί να αποπληρώνει η Ελλάδα τα δανεικά του ΔΝΤ, ώστε να απελευθερωθούν πόροι για την οικονομική ενίσχυση πραγματικά φτωχών κρατών (για τα «πεινασμένα παιδιά του Νίγηρα» κλπ).
Μια μικρή λεπτομέρεια:
- Στις αγορές δεν υπάρχει περιθώριο για «πολιτική διαπραγμάτευσης». Οι αγορές κρίνουν το αξιόχρεο μιας χώρα και την δανείζουν με το ανάλογο επιτόκιο. Όταν οι αγορές φοβούνται το επιτόκιο εκτινάσσεται και οι Έλληνες φορολογούμενοι πληρώνουν υψηλότερα τοκοχρεολύσια ενώ με αντίστοιχα υψηλό επιτόκιο δανείζονται και οι ελληνικές επιχειρήσεις με ότι αυτό συνεπάγεται για την ακρίβεια και την ανεργία.
Έτσι καταλήγουμε στην πρόταση που διατυπώνουν αρκετές πλευρές (βλ. δηλώσεις Ντράγκι, Λαγκάρντ κλπ): Ενδεχομένως να ήταν μια καλή ιδέα για την Ελλάδα, να υπάρχει μια «προληπτική πιστωτική γραμμή», ένας πρόθυμος και ισχυρός αγοραστής των ελληνικών ομολόγων κάθε φορά που η χώρα μας θα βγαίνει στις αγορές για δανεικά.
Η προληπτική πιστωτική γραμμή δεν είναι τίποτ’ άλλο από ένα ποσό το οποίο δεν είναι απαραίτητο να χρησιμοποιήσει η Ελλάδα, παρά μόνο εάν το χρειαστεί, εάν δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές. Υπάρχουν δύο σενάρια:
- Να δημιουργηθεί μια γραμμή πίστωσης από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM).
- Να μετατραπούν τα υπόλοιπα του δανείου του ΔΝΤ (12 δισ.) σε γραμμή πίστωσης.
Το σκεπτικό αυτής της πρότασης είναι ότι αν -παρ’ ελπίδα- κάποια στιγμή, η Ελλάδα δεν καταφέρει να υλοποιήσει το δικό της Εθνικό Μεταρρυθμιστικό Σχέδιο για την Ανασυγκρότηση και δεν μπορεί να δανειστεί με φυσιολογικά επιτόκια, η επιστροφή της χώρας σε κάποιο πρόγραμμα χρηματοδότησης με επιτόκια της τάξης του 2%, απαιτεί την υπογραφή νέου Μνημονίου, με την έγκριση όλων των κοινοβουλίων, την επίνευση της Γερμανίας, την σύμφωνη γνώμη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και την θετική ανταπόκριση του Διοικητικού Συμβουλίου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Για να μην μπούμε σ’ αυτό τον φαύλο κύκλο που θα ξαναγυρίσει την Ελλάδα στις ωραίες μέρες του 2010, κάποιοι προτείνουν την «προληπτική πιστωτική γραμμή».
Τελικά σ’ αυτή τη χώρα όλοι τους ίδιους στόχους θέλουμε να πετύχουμε…
