Για να απαλλαγείς από τα Μνημόνια πρέπει να σε δανείζουν οι αγορές.
Για να επιλέξεις την οδό των αγορών θα πρέπει τα επιτόκια με τα οποία σε δανείζουν να είναι χαμηλότερα από τα επιτόκια του προγράμματος χρηματοδότησης μέσω ΔΝΤ και ΕΜΣ.
Για να δανείζεσαι ανενάως με χαμηλά επιτόκια θα πρέπει αυτοί που σε δανείζουν να είναι σίγουροι ότι η χώρα εφαρμόζει μεταρρυθμίσεις που αυξάνουν την ανταγωνιστικότητά της, δηλαδή αυξάνουν το παραγόμενο προϊόν με ρυθμούς υψηλότερους των επιτοκίων δανεισμού.
Επιπλέον, για να πετύχεις χαμηλά επιτόκια στις αγορές θα πρέπει σε κάθε δημοπρασία ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου να υπάρχει διαρκώς «ένας ισχυρός πρόθυμος αγοραστής» δηλαδή κάποιος που θα επηρεάζει –την κάθε δημοπρασία- προς όφελος του δανειζομένου όχι των επενδυτών.
Συμπέρασμα: Η Ελλάδα για να βγει στις αγορές χρειάζεται τη «σφραγίδα αξιοπιστίας» της Ευρωζώνης (δηλαδή κάποιον θεσμό που να εγγυάται την χαμένη εμπιστοσύνη των αγορών προς την ελληνική πολιτική ελίτ) και ταυτόχρονα έναν ισχυρό σύμμαχο, «πρόθυμο αγοραστή» των ομολόγων.
ΑΝ λοιπόν υπάρχουν κάποιοι σήμερα στην Ελλάδα που πιστεύουν ότι θα υπάρξουν πρωθυπουργοί και αρχηγοί κρατών στην Ευρώπη οι οποίοι θα είναι πρόθυμοι:
να συναινέσουν στη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους,
να ακυρώσουν τα Μνημόνια και ταυτόχρονα
να εγκρίνουν τη χρηματοδότηση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ από τα λεφτά του ΕΜΣ, της ΕΚΤ, του ΕΣΠΑ και του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας,
τότε…. το πρόβλημα της χώρας δεν είναι αυτοί αλλά εμείς που τους ψηφίζουμε…
