Όταν η κάννη του όπλου ενός παράφρονα στρέφεται κατά της ελευθερίας του Τύπου, τότε το πρόβλημα δεν έχει ούτε μόνο πολιτικές ούτε μόνο κοινωνικές διαστάσεις. Όταν κάποιος σκοτώνει έναν ή περισσότερους ανθρώπους για την άποψή τους, τότε έχουμε μπει για τα καλά στον αστερισμό της απόλυτης παραφροσύνης. Όταν αυτό συμβαίνει στην καρδιά της Ευρώπης, τότε η Ευρώπη έχει πρόβλημα.
Γιατί η βαυκαλιζόμενη ως αποκαλούμενη καρδιά του σύγχρονου πολιτισμού, Γηραιά Ήπειρος, δεν έχει πετύχει κάτι που αποτελεί προαπαιτούμενο για την ύπαρξη μιας σύγχρονης δημοκρατικής αλλά, κυρίως, ισορροπημένης ανθρώπινης κοινωνίας: Δεν συνυπάρχουν ο σεβασμός της ελευθερίας του λόγου και ο σεβασμός της ιδιαιτερότητας.
Και όχι μόνο δεν συνυπάρχουν, αλλά συγκρούονται. Και όταν αυτά τα δύο συγκρούονται, τότε είμαστε πολύ κοντά σ’ αυτό που περιέγραψε ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Σάμιουελ Χάντινγκτον ως σύγκρουση των πολιτισμών. Και δεν υπάρχει πιο επικίνδυνη εξέλιξη για την παγκόσμια ισορροπία από την πραγμάτωση αυτού του σεναρίου.
Μη γελιέστε, το αίμα του Παρισιού που θα μπορούσε να βάψει οποιαδήποτε γη στην Ευρώπη έχει, εκτός από τους φυσικούς, και ηθικούς αυτουργούς. Οι φυσικοί αυτουργοί μπορεί να ήταν μουσουλμάνοι στο Παρίσι, μπορεί να είναι χριστιανοί οπουδήποτε αλλού, είναι σίγουρα παράφρονες εγκληματίες.
Τα αρρωστημένα τους επιχειρήματα, ωστόσο, πηγάζουν από τους εμπνευστές και τους κήνσορες της μισαλλοδοξίας, που σίγουρα βολεύονται από αυτό το σπιράλ του διχασμού. Όσοι καλλιεργούν αυτό το κλίμα είναι αυτοί που τους βαραίνει το αίμα του Παρισιού, το οποίο, όμως, πνίγει αθώους ανθρώπους.
Σε μια κοινωνία, ούτως ή άλλως, με λανθασμένο τρόπο παγκοσμιοποιημένη, το μίσος περισσεύει και η αλληλεγγύη χάνεται. Συνένοχοι σε όλον αυτόν τον βόρβορο του τρόμου είναι και όσοι προσπαθούν να κάνουν το μίσος, το αίμα και τον θάνατο δήθεν «πολιτικό» εργαλείο. Και είναι βέβαιο πως κανείς, ακόμα κι απ’ τους άμεσα ενδιαφερομένους για τη δημιουργία αυτού του κλίματος, δεν θα επιχαίρει όταν η αναπόφευκτη ροή του αίματος αυτού λεκιάσει την αυλή του.
Η λέξη «ψυχραιμία» είναι δύσκολο ζητούμενο σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι, ωστόσο, επιτακτική ανάγκη να συστήνεται απ’ όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούν να την εννοούν όταν την αρθρώνουν. Οι χώρες, οι κοινωνίες, ο πλανήτης ολόκληρος, κινδυνεύουν όταν εγκλωβίζονται στα συρματοπλέγματα της μισαλλοδοξίας.
Και είναι μεγάλη ευθύνη όσων ζητούν τον ρόλο του καθοδηγητή στις ευρωπαϊκές κοινωνίες να φέρουν ξανά την ισορροπία στην Ευρώπη. Διότι –μη γελιέστε– ο ολετήρας του αίματος που τώρα έπνιξε τη λεωφόρο των Ηλυσίων, τη Μονμάρτη και τις όχθες του Σηκουάνα αύριο μπορεί να μας αφορά όλους, χωρίς εξαίρεση. Το τείχος της προστασίας από αυτά τα φαινόμενα γίνεται με το άπλωμα του χεριού του ενός προς τον άλλον, ποτέ με την απώθηση.
Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας «Παρασκήνιο» που κυκλοφόρησε το Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2015.
