Του Γιάννη Βασιλακόπουλου
Το δόγμα «Η Κύπρος είναι μακριά» ακούγεται για μια ακόμη φορά – δεύτερη μέσα σε σαράντα χρόνια. Και το όργιο προπαγάνδας που ξεδιπλώνεται από τα «ΜΜΕ» της Ευρωπαϊκής και διεθνούς Συστημικής «ελίτ», εκτρέφεται από αντιφάσεις και ένα σκληρό πόκερ που παίζεται σε Αθήνα – Λευκωσία – Μόσχα – Βρυξέλλες. Η πληροφόρηση είναι πυκνή, όσο και η αναίρεση όσων διαρρέουν. Για αυτό και το όριο της παραπληροφόρησης δεν είναι μακριά. Η στάση της Αθήνας, περιγράφεται από μια, θα λέγαμε, “δημιουργική αδράνεια”, εκείνη που κρατά την Ελλάδα πάντα σε θέση συνομιλητή, αλλά ποτέ σε θέση παίκτη που παίρνει – έστω και ισορροπητική – πρωτοβουλία. Η Μόσχα με την στάση που έχει επιλέξει, αυτή του ισχυρού και σκληρού παίκτη που όμως δεν έχει, ως φαίνεται, τη διάθεση ( λογικά) να τα «σπάσει» με τους εμπορικούς της εταίρους, δεν λύνει άμεσα το πρόβλημα. Και η Κύπρος αρμενίζει σε σκοτεινά νερά. Η αλήθεια είναι πως η Κύπρος, διά των βουλευτών της είπε ένα γενναίο όχι, αλλά εδώ πρέπει να βάλουμε δύο παραμέτρους στη σχετική κουβέντα: Πρώτον, η Κύπρος «χάνει» στο πεδίο της κυβερνητικής της, προς τα έξω, εκπροσώπησης. Ο Νίκος Αναστασιάδης, πρόεδρος της Δημοκρατίας πια, εκτεθειμένος για δεύτερη φορά μέσα σε εννιά χρόνια, από ασφυκτικές αντιφάσεις ( το ίδιο έκανε στην περίπτωση του σχεδίου Ανάν, όπου το «Ναι» έγινε «όχι» λίγες ημέρες πριν από τις Ευρωεκλογές )
Δεύτερον, ότι κανένα «Όχι» της ιστορίας δεν ήταν ποτέ εύκολη, ούτε απόφαση, ούτε υπόθεση… Και καμιά διαπραγμάτευση δεν τελειώνει μέσα σε ένα 24ωρο, με καλά ή κακά αποτελέσματα. Σε αυτά που ακούμε να μεταδίδονται για το Κυπριακό δράμα, περισσεύει η υποκρισία, η κινδυνολογία κι η σπέκουλα. Ελληνική κυβερνητική πηγή με την οποία συνομίλησε το «Π» μιλούσε για «σκηνές ροκ» στη Λευκωσία «αν δεν λυθεί το πρόβλημα της Λαϊκής Τράπεζας και δεν παρθούν άμεσα συνολικές αποφάσεις». Την ίδια ώρα πολιτική πηγή της μεγαλονήσου δήλωνε, πάλι στο «Π» «αισιοδοξία για λύση παρά τη σκληρή και δύσκολη μάχη». Αυτή η αντίφαση ή σχοινοβατεί σε μια λεπτή γραμμή ψυχοπάθειας, ή στη γνώση κάποιων πραγμάτων από την αισιόδοξη πλευρά. Το θέμα είναι πως το κυπριακό όχι, άλλαξε τα δεδομένα στην Ευρώπη, την έκανε να ταρακουνηθεί από την αλαζονεία της. Προσοχή, όμως… Αν το ηρωικό και δύσβατο όχι μετατραπεί, σε ένα υπό πίεση, «ναι» θα είναι ένα απολύτως καταστροφικό ναι, όχι μόνο για την Κύπρο, αλλά για την Ευρώπη ολόκληρη γιατί θα κουβαλούσε «δεδικασμένα». Γιατί την ώρα που οι Κύπριοι, διαπραγματεύονται, οι Ευρωπαίοι εκβιάζουν. Κι επειδή, αν οι «ηθικολόγοι» Γερμανοί ήθελαν να καταπολεμήσουν το «μαύρο χρήμα» θα ξεκινούσαν από το «δικό τους» Λουξεμβούργο, αυτός ο εκβιασμός, είναι πλέον πιο πολύ από ευανάγνωστος.
