Γράφει ο Φώτης Σιούμπουρας
Αν έδινε κανείς πίστη (και γιατί να μη δίνει, άλλωστε) σε όλα όσα κυβερνητικοί παράγοντες έλεγαν κατά καιρούς και ενώ είχαν αρχίσει οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές , θα σκεφτόταν πως είναι θέμα λίγου χρόνου να υπογραφεί η συμφωνία. Βέβαια πέρασαν μέρες, πέρασαν ώρες (272 μόνον από τότε που ο Πάνος Καμμένος μας είχε διαβεβαιώσει ότι στις 25 Μαΐου, ημέρα Δευτέρα, «υπογράφουμε»)και η έντιμη συμφωνία παρέμεινε «ευσεβής κυβερνητικός πόθος».
Αν άκουγες και την πλευρά της τρόικας, θα σχημάτιζες την εντύπωση ότι τα πράγματα ήταν εκ διαμέτρου αντίθετα. Οι «θεσμικοί» δήλωναν έκπληκτοι από τη διοχετευόμενη «αισιοδοξία», για την οποία έκαναν λόγο τα στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης, και επεσήμαναν πως υπάρχει πολύς δρόμος για τη συμφωνία.
Οι εξελίξεις, βέβαια, έδειξαν πως οι δύο πλευρές απέχουν (ακόμη) από μια συμφωνία. Πολύ ή λίγο, άγνωστο, αλλά σίγουρα δεν γράφεται μια συμφωνία πριν αυτή υπάρξει. Πολύ περισσότερο δεν προαναγγέλλεται, αφού, όπως μόλις τώρα και μάλιστα επισήμως ανακοινώθηκε, μόνο ανταλλαγή προτάσεων εκ μέρους της κυβέρνησης και των δανειστών υπάρχει. Και αν, μεν, η προ ημερών έκφραση αισιοδοξίας για την… επικείμενη επίτευξη συμφωνίας με τους δανειστές είχε ως στόχο τη βελτίωση του κλίματος στην αγορά, έχει καλώς. Να,όμως, που καταλήξαμε στο γνωστό και ως… «μοντέλο Ζάμπια». Στο αφρικανικό, δηλαδή, αυτό κράτος, που πριν από 30 χρόνια είχε κάνει κάτι ανάλογο με τις δόσεις του δανείου που όφειλε στο ΔΝΤ.
Όμως, και την ώρα που ο πρωθυπουργός προσπαθούσε με επικοινωνίες και συναντήσεις με τους ηγέτες που καθορίζουν τις τύχες της Ευρώπης να καταλήξει σε μια δύσκολη και, προφανώς, επώδυνη συμφωνία, κάποια στελέχη του κόμματος του επέμειναν και επιμένουν να επαναφέρουν στο τραπέζι το σενάριο των εκλογών ή και της ρήξης. Με απίστευτη ελαφρότητα προσπαθούν, με συνεχείς δηλώσεις και παρεμβάσεις τους, να ναρκοθετήσουν προκαταβολικά μια συμφωνία που δεν θα συμβαδίζει με τις ιδεοληπτικές εμμονές τους.
Είτε γιατί σκέπτονται το πολιτικό κόστος, είτε γιατί αδυνατούν να κατανοήσουν τις ολέθριες συνέπειες μιας προσφυγής τώρα στις κάλπες ή μιας ρήξης με την Ευρώπη, δηλητηριάζουν ένα μέρος της κοινωνίας που υποφέρει με παράλογες και λαϊκίστικες υποσχέσεις. Με τη χώρα αποκομμένη από κάθε χρηματοδότηση, με την αδυναμία να αποπληρώσει δόση στο ΔΝΤ, με την οικονομία σε κατάσταση διαρκούς φθοράς, με μια παραγωγική βάση που δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της χώρας, με τις τράπεζες σε οριακό σημείο, οποιαδήποτε επιλογή προσφυγής στις κάλπες ή, πολύ περισσότερο, ρήξης και εξόδου από το ευρώ θα είναι καταστροφική.
Αγνοώντας την πραγματικότητα, κάποιοι επιμένουν να παίζουν με τη φωτιά. Η χώρα και η κοινωνία που υποφέρουν,όμως, δεν έχουν κανένα περιθώριο να γίνουν πειραματόζωα στα χέρια μαθητευόμενων μάγων, οι οποίοι πρέπει να γνωρίζουν ότι ο χρόνος που χάθηκε από την προκήρυξη των εκλογών μέχρι σήμερα δεν επιδείνωσε μόνο δραματικά την κατάσταση της οικονομίας, δεν δημιούργησε μόνο ένα καθεστώς χρηματοπιστωτικής ασφυξίας, αλλά αφαίρεσε και κάθε ίχνος αξιοπιστίας της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, απέναντι στους εταίρους μας. Αποτέλεσμα, να ζητούν σήμερα πολλαπλάσια μέτρα, με μεγάλο κοινωνικό κόστος, για να συναινέσουν στην ομαλή χρηματοδότηση της χώρας.
Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός αυτοπαγιδεύτηκαν με τις υποσχέσεις τους και τα μεγάλα λόγια για πολιτική διαπραγμάτευση, για αλλαγή συσχετισμών στην Ευρώπη, για ανύπαρκτες συμμαχίες και παγίδεψαν και τη χώρα σε έναν ολισθηρό δρόμο. Το χειρότερο,όμως, από όλα είναι ότι φαίνεται πως αδυνατούν, πλέον, να διαχειριστούν αυτή την κατάσταση και συνεχίζουν να ταλαντεύονται μεταξύ μιας επώδυνης συμφωνίας και μιας ρήξης με την Ευρώπη. Ήδη,η καθυστέρηση της πληρωμής για τη δόση του ΔΝΤ τροφοδότησε πάλι ένα πλήθος σενάρια και ενίσχυσε την αβεβαιότητα που βιώνουν η χώρα και οι πολίτες.
Με το κόστος αυτής της αδράνειας να γίνεται ήδη δυσβάστακτο, τόσο για την ιδιωτική οικονομία όσο και για το δημόσιο ταμείο, φτάσαμε στο σημείο μηδέν. Κι όμως, το ελληνικό δράμα πρέπει, επιτέλους, να τελειώνει, γιατί οι συνέπειες αυτής της παρατεταμένης διαπραγμάτευσης γίνονται κάθε μέρα και πιο αισθητές. Και άλλος δρόμος, δυστυχώς, εκτός από μια συμφωνία με την Ευρώπη δεν υπάρχει. Αρκετά έχουμε πληρώσει έως τώρα τις πολιτικές παλινωδίες και την αναποφασιστικότητα όσων κλήθηκαν να διαχειριστούν την κρίση. Είναι ώρα να σταθούν όλοι στο ύψος των περιστάσεων και των ευθυνών τους.
*Άρθρο από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας το «Παρασκήνιο» που κυκλοφόρησε το Σάββατο 6 Ιουνίου 2015.
