Οι εκλογές έχουν δρομολογηθεί στο πλαίσιο ενός θλιβερού τοπίου. Το τοπίο αντανακλά ένα βαθύτατα παθογενές κομματικό σύστημα που οδήγησε τη χώρα σε δραματικά αδιέξοδα. Oλες οι πλευρές στερούνται αξιοπιστίας. Όταν η ΝΔ κατηγορεί δικαίως τον ΣΥΡΙΖΑ για λαϊκισμό, έχει κάνει το ίδιο ως αξιωματική αντιπολίτευση. Το ΠΑΣΟΚ σκιάζεται από το «λεφτά υπάρχουν». Όλοι οι σημερινοί πρωταγωνιστές είναι υπεύθυνοι για αποσταθεροποιητική πρόκληση πρόωρων εκλογών.
Στη σημερινή πραγματικότητα, οι ψηφοφόροι περισσότερο παρά ποτέ επιλέγουν με τόση ένταση το μη χείρον. Τα δύο πιο ισχυρά κόμματα έχουν ελάχιστες δυνάμεις. ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ επενδύουν ο ένας στις αδυναμίες του άλλου. Γι’ αυτό ήδη η εκστρατεία είναι ανεξέλεγκτα αρνητική, με τη ΝΔ να καλλιεργεί τον φόβο και την ανασφάλεια, και τον ΣΥΡΙΖΑ να ποντάρει στην οργή και την αποδοκιμασία. Αλλωστε, η δικομματική κυβέρνηση αποδείχθηκε ανεπαρκέστατη μεταρρυθμιστικά, γυμνή στελεχιακά και βαθύτατα παλαιοκομματική. Την ίδια ώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται τα απραγματοποίητα και λαϊκίζει ασύστολα. Ενα τοπίο βαθιάς θλίψης θα ήταν αδύνατο να μην ακουμπήσει και το πάλαι ποτέ κυρίαρχο κόμμα της μεταπολίτευσης. Αυτό είχε ήδη συρρικνωθεί δραματικά. Οπως γίνεται με όλους τους παρακμιακούς οργανισμούς, αποφάσισε να διασπαστεί και να ξεκινήσει έναν αιματηρό εμφύλιο πάνω από ένα ημιθανές σώμα. Ετσι θα προϋπαντήσει με σιγουριά έναν πολιτικό θάνατο για τον οποίο θα χυθούν ελάχιστα δάκρυα.
Ομως, οι πυλώνες του θλιβερού τοπίου είναι τα δύο ισχυρότερα κόμματα. Ενώ η χώρα βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού, ο ΣΥΡΙΖΑ ανεύθυνα προκάλεσε πρόωρες εκλογές. Ακόμη πιο ανεύθυνα όμως συμπεριφέρθηκαν τα κυβερνητικά κόμματα. Εχοντας ως πρώτη προτεραιότητα να κρατηθούν στην εξουσία, άρχισαν να τζογάρουν λαϊκιστικά. Εκαναν λάβαρο την απαλλαγή από ελέγχους των δανειστών και ακολούθησε η θύελλα των αγορών. Μετά το ράπισμα, έπαιξαν τα ρέστα τους στην επίσπευση της προεδρικής εκλογής. Στο κλίμα ανασφάλειας, προσδοκούσαν να κερδίσουν τους «180». Ανεύθυνα δεν ολοκλήρωσαν τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Η «καυτή πατάτα» της συμφωνίας μεταφέρθηκε στον επόμενο. Ο Βενιζέλος δεν πρόλαβε το κόμμα Παπανδρέου. Και φθάσαμε στις εκλογές. Στο θλιβερό τοπίο. Με μια ανεύθυνη αντιπολίτευση και μία ακόμη πιο ανεύθυνη κυβέρνηση. Αυτό είναι το ύστατο κερασάκι στο τοπίο αυτό.
Άρθρο του Γιάννη Λούλη στο «Έθνος»
