Λένε πως κάποιοι άνθρωποι είναι προορισμένοι να γράψουν ιστορία. Και βέβαια δεν υπάρχει ιστορική στιγμή, η οποία να μη διανθίζεται με κάποια χιουμοριστικά περιστατικά: Ο αστικός μύθος, λοιπόν, λέει πως όταν η Βασιλική Θάνου Χριστοφίλου, πέρυσι το καλοκαίρι, έγινε πρόεδρος του Αρείου Πάγου, κατόπιν ομόφωνης απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου, δεχόμενη τότε τα συγχαρητήρια για τη νέα της θέση, κάποιος της είπε «και εις ανώτερα, κυρία πρόεδρε». Γελώντας εκείνη του απάντησε: «Μα πού να πάω;». Και ο συνομιλητής της συμφώνησε… Η ζωή και οι πολιτικές εξελίξεις, όμως, διέψευσαν και τους δύο, αφού η μέχρι εκείνη την ημέρα πρώτη γυναίκα που ανέλαβε πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, της μεγαλύτερης δικαστικής ένωσης της χώρας, μέσα σε ένα καλοκαίρι έγινε η δεύτερη γυναίκα πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας και η πρώτη πρωθυπουργός της Ελλάδος. Η μικρή το δέμας αλλά«σιδηρά κυρία» της Δικαιοσύνης, πριν καν διαγράψει ολόκληρη την πορεία της στην ηγεσία του Αρείου Πάγου, έχει καταφέρει να γράψει ιστορία.
Ισχυρή θέληση και πάθος για τη Δικαιοσύνη
Για να καταλάβει κανείς την κα Θάνου, αρκούν δυο περιστατικά:
1. Ήταν Τρίτη πρωί, λίγες ώρες από τη στιγμή που η ίδια αποχώρησε από τη θέση της υπηρεσιακής πρωθυπουργού και ο Αλέξης Τσίπρας ορκίστηκε πρωθυπουργός για δεύτερη φορά.Η πρόεδρος του Αρείου Πάγου βρισκόταν ήδη στο γραφείο της, στο μέγαρο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, έχοντας μπροστά της μία στοίβα έγγραφα, τα οποία είχαν μαζευτεί το διάστημα της απουσίας της. Ούτε σκέψη για ξεκούραση. Άλλωστε, στην κα πρόεδρο δεν αρέσουν οι εκκρεμότητες.
2. Ένα απόγευμα πριν από λίγες μέρες, ο επιχειρηματίας κ. Βγενόπουλος σε ζωντανή σύνδεση εξαπέλυσε μια πρωτοφανή στα χρονικά επίθεση κατά της ανώτερης δικαστού της χώρας. Το τηλέφωνό της χτυπούσε σαν δαιμονισμένο και χωρίς να σταματά. Με σταθερότητα, ευγένεια και απόλυτη ψυχραιμία, η κα Θάνου απαντούσε μονότονα: «Πρόκειται για “αθλιότητες” και “ανυπόστατα” ψεύδη. Καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται». Λίγες μέρες αργότερα, επέλεξε, σε θεσμικό πλέον επίπεδο, στο χώρο της Εθνικής σχολής Δικαστών να δώσει το στίγμα: «Το τελευταίο διάστημα, κατά το οποίο οι Έλληνες δικαστές και εισαγγελείς έχουν εντατικοποιήσει τις προσπάθειές τους για τη διερεύνηση και την τιμωρία της διαπλοκής και της διαφθοράς, διαπιστώνονται μέθοδοι σπίλωσης και εκφοβισμού τους, εκ μέρους ορισμένων εκ των εμπλεκόμενων προσώπων, ακόμη και κατά των ανώτατων δικαστών.
Ο Πλάτων, στην “Πολιτεία” του, αναφέρει ότι η χειρότερη μορφή αλαζονείας της διαφθοράς είναι όταν ο άδικος συκοφαντεί τον δίκαιο.
Κυρίες και κύριοι, διαβεβαιώνω ότι οι μέθοδοι αυτοί συκοφάντησης και εκφοβισμού δεν αγγίζουν τους ακέραιους και έντιμους δικαστές, που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία του Δικαστικού Σώματος και οι οποίοι εξακολουθούν με σθένος και με αντικειμενικότητα και αμεροληψία να ασκούν τα καθήκοντά τους, όπως ακριβώς αρμόζει στους ανεξάρτητους δικαστές».
Σκληρή κόντρα
Η αλήθεια είναι πως η κα Θάνου κρατά τα ηνία της Δικαιοσύνης σε ενδιαφέροντες πλην ταραγμένους καιρούς για τη «Θέμιδα». Επίσης, είναι το πρόσωπο της Δικαιοσύνης που έχει δεχτεί τις περισσότερες πολιτικές επιθέσεις τα τελευταία χρόνια και, κυρίως, από το κόμμα της αντιπολίτευσης. Κύριος εκφραστής αυτών των επιθέσεων είναι ο άσπονδος φίλος της, το αντίπαλον δέος της επί σειρά ετών, ο πρώην υπουργός και προκάτοχός της στην Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, Χαρ. Αθανασίου. Η ταραγμένη σχέση τους δεν την πτόησε ούτε τα χρόνια της παντοδυναμίας του κ.Αθανασίου. Άλλωστε, ο δυναμισμός, είπαμε, δεν της έλειψε ποτέ:
· Ποιος θα ξεχάσει την εικόνα της, όταν τον Σεπτέμβριο του 2012, φορώντας τη δικαστική τήβεννο με την οποία δίκαζε ως αρεοπαγίτης, εκφώνησεως πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων έναν πύρινο λόγο κατά της τότε κυβέρνησης για τις περικοπές στα μισθολόγια των δικαστικών λειτουργών από το βήμα της πανδικαστικής συγκέντρωσης;Ποιος θα ξεχάσει ότι είναι η δικαστής που υποστήριξε πως το χαράτσι στους λογαριασμούς της ΔΕΗ είναι αντισυνταγματικό και μη νόμιμο, παραπέμποντας το θέμα στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου;
· Ποιος θα ξεχάσει ότι τον Οκτώβριο του 2014«τάραξε» και πάλι τα νερά από το βήμα της πανδικαστικής συγκέντρωσης στο Εφετείο, καταφερόμενη εναντίον της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά, ως «κυβέρνησης κράτους απολυταρχικού», προτάσσοντας τα οικονομικά των δικαστών και τη μη εφαρμογή δικαστικών αποφάσεων;
· Ποιος θα ξεχάσει ακόμη ότι, επίσης με την ιδιότητα της προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Ελλάδος,τον Φεβρουάριο του 2015, λίγο μετά τις εκλογές, με ηχηρή παρέμβαση-επιστολή,
Η επιστολή
Υπήρξαν, μάλιστα, περιπτώσεις που επικρίθηκε για αυτόν τον δυναμισμό. Μια επιστολή της,όμως, προς τους Ευρωπαίους ομολόγους της λίγο μετά το δημοψήφισμα της 25ης Ιουλίου–αφού ξεκαθάριζε πως η «η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν επιθυμεί την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, αλλά αντίθετα επιθυμεί την παραμονή της εντός αυτής», ζητούσε από τους συναδέλφους της να συμβάλουν «για την εξεύρεση δίκαιης λύσης στο ελληνικό ζήτημα, το οποίο είναι ταυτόχρονα και ευρωπαϊκό»– προκάλεσε μια σκληρή δικαστική κόντρα με τον συνταγματολόγο Σταύρο Τσακυράκη (πολιτευτή του Ποταμιού), ο οποίος την κατέκρινε.
Πάντως, αν και χαρακτηρίζει ενδιαφέρουσα εμπειρία την ολιγοήμερη ενασχόλησή της με τη διακυβέρνηση της χώρας, έχει ξεκαθαρίσει πως «αν αυτήν τη στιγμή ξεκινούσα από την αρχή, πάλι τη Δικαιοσύνη θα επέλεγα. Γιατί εγώ μπήκα στον χώρο από ιδεολογία, θεωρώντας ότι η Δικαιοσύνη είναι ένα ιδανικό. Και αυτό το ιδανικό προσπάθησα να υπηρετήσω επί 40 χρόνια. Δεν θα το άλλαζα με οτιδήποτε άλλο, χωρίς βεβαίως να υποτιμώ την προσφορά των πολιτικών. Απλώς είναι κάτι διαφορετικό».
Είναι παντρεμένη με τον πρώην αρεοπαγίτη Γιώργο Χριστόφιλο. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά. Δύο γιους –εκ των οποίων ο ένας είναι δικηγόρος και ο άλλος έχει τελειώσει Κλασική Φιλολογία– και μία κόρη, η οποία είναι φαρμακοποιός. Όταν παλιότερα, μάλιστα, ρωτήθηκε αν μετά τη λήξη της θητείας της έχει άλλα σχέδια, δεν απέκλεισε τίποτα.Ωστόσο, είχε αποκαλύψει ότι έχει ήδη μια… πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση: «Έχω τον έναν μου γιο που είναι δικηγόρος και από τώρα μου λέει: “Θα με βοηθάς στο δικηγορικό γραφείο;”. Οπότε, θέλω να πω, θα βρω ενασχολήσεις».
του Παναγιώτη Στάθη
