Η Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Η αρχική έμπνευσή της ανήκει στον έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι’ αυτό.
Ας θυμηθούμε λοιπόν κάποια καίρια σημεία από την ομιλία της ποιήτριας Γεωργίας Γιαμπουράνη, που υμνεί την ποίηση σε όλο της το μεγαλείο και αναδεικνύει την αξία που έχει στη ζωή μας
«Δεν είμαι από τους ανθρώπους που μιλούν εύκολα στο κοινό,
σήμερα όμως, αποφάσισα να το τολμήσω για δύο λόγους.
Πρώτα γιατί θέλω να μοιραστώ μαζί σας και να σας μεταφέρω όσο μπορώ με λέξεις αυτά που αισθάνθηκα στη ζωή μου, όταν συνάντησα την ποίηση κι έπειτα, επειδή η εποχή είναι δύσκολη και σκληρή
πιστεύω ότι η ποίηση όπως και κάθε άλλη μορφή τέχνης άλλωστε,
σε τέτοιους καιρούς οφείλει να έχει ένα λόγο.
Ο Οδυσσέας Ελύτης θέλοντας να επισημάνει την μεγάλη αξία που έχει η ποίηση στη ζωή του ανθρώπου είπε:
«Δε λυπάμαι τους ποιητές που έμειναν χωρίς κοινό,
λυπάμαι το κοινό που έμεινε χωρίς ποιητές»
Και δεν σας κρύβω
ότι για αρκετά χρόνια ανήκα σε αυτό το κοινό.
Εκεί όμως, γύρω στα 24 με 25,
όταν αρχίζει κανείς να αυτοπροσδιορίζεται
και να αναζητά το δρόμο και την πορεία που θα χαράξει στη ζωή του, ξεκίνησα ένα ταξίδι στον εαυτό μου και στον κόσμο.
Ήθελα να δώσω απάντηση στα μεγάλα και αιώνια ερωτήματα της ύπαρξης. Τι είναι ο άνθρωπος και ποιο το νόημα της ζωής του πάνω στη γη.Έτσι, άλλοτε βυθιζόμουν στον εαυτό μου, άλλοτε στον κόσμο
κι άλλοτε γινόμουν ένας μεγάλος παρατηρητής του εαυτού μου
και του κόσμου.
Ό,τι είδα, αισθάνθηκα,ανακάλυψα και βίωσα
εκφράστηκε μέσα από την ποιητική τέχνη
με έναν τρόπο ασύλληπτα εκρηκτικό!
Έτσι…. απλά συνέβη και κάπως έτσι συνάντησα την Ποίηση!
Από τότε άρχισα να διαβάζω ποίηση.
Και θα μου πείτε… και τι έγινε; Γιατί μας τα λες όλα αυτά;
Μήπως άλλαξε ο κόσμος γιατί εσύ, άρχισες να διαβάζεις ποίηση;
Όχι, ο κόσμος δεν άλλαξε,
αλλά άρχισα εγώ να μπαίνω σε μια διαδικασία αλλαγής.
Άρχισα να σκέφτομαι πιο βαθιά. Άρχισα να μελετώ τους στίχους των ποιητών, να κάνω έναν εσωτερικό διάλογο με τον κάθε στίχο,
και να αναρωτιέμαι
εάν όντως έχει σημασία το ταξίδι και όχι η Ιθάκη
όπως μας λέει ο Καβάφης.
Αναρωτιόμουν: Ακούω την εσωτερική μου φωνή για αυτά που κάνω
ή σπαταλιέμαι μες την πολλή συνάφεια του κόσμου
και αφού περάσουν τα χρόνια επιβεβαιώσω
και πάλι τον στίχο του Καβάφη ότι η ζωή μου έγινε ξένη και φορτική!
Άρχισα να ακούω καλύτερα. Έβγαινα έξω και ήθελα να ακούσω
τα πουλιά που έχουν υμνηθεί τόσο από τους ποιητές.
Με λίγα λόγια η Ποίηση με έβγαζε για λίγο από το δικό μου μικρόκοσμο, προκαλούσε μια όξυνση των αισθήσεων και άρχισα να παρατηρώ
και να αντιλαμβάνομαι καλύτερα ό,τι υπήρχε μπροστά μου.
Τους ανθρώπους, τη φύση, τα χρώματα του ουρανού, τη θάλασσα,
κοίταγα την ακτή και προσπαθούσα να δω εάν πράγματι είναι χρυσή
έτσι όπως την αποκαλούν οι ποιητές
και εάν το άφρισμα των κυμάτων της θάλασσας
είναι σαν μακριά μαλλιά από όπου εκεί αναδύεται όντως η Αφροδίτη.
Μέσα από αυτή τη βαθιά παρατήρηση
έβλεπα ότι η πραγματικότητα που απλωνόταν μπροστά μου
ξαφνικά σαν να άλλαζε όψη.
Κάτι σήκωνε το πέπλο, και όλα ήταν πιο όμορφα, πιο διάφανα,
πιο εσωτερικά, σαν να υπήρχε μια διάχυτη πνοή και ευαισθησία
που ήθελα να σεβαστώ.
Και εκεί ακριβώς γινόταν όλη η δουλειά με την ποίηση. Αβίαστα!
Ξύπνησε μέσα μου η επιθυμία για τα υψηλά ιδεώδη
και η αναζήτηση του ωραίου
και ταυτόχρονα ένιωσα μια βαθιά ευγνωμοσύνη
που υπήρχα μέσα στο μεγάλο θαύμα της ζωής!
Και τότε κατάλαβα για ποιο λόγο
είχαν οι Αρχαίοι Έλληνες την ποιήση και τη μουσική στην παιδεία τους.
Γιατί ήξεραν ότι η ποίηση και η μουσική
θα αφυπνίσει μέσα τους τις άπειρες δυνατότητες
της ανθρώπινης ύπαρξης
και θα βγάλει όλη την ομορφιά που κρύβει η ανθρώπινη φύση.
Να σκέφτεται, να εκφράζεται, να δημιουργεί και να εξελίσσεται.
Βέβαια οι Αρχαίοι Έλληνες
όση σημασία έδιναν στο υλικό τους σώμα μέσα απο την σωματική τους διάπλαση άλλη τόση έδιναν και στον εσωτερικό τους κόσμο
δηλαδή στη ψυχή και στο πνεύμα τους,
γιατί πίστευαν πως η αποστολή του ανθρώπου είναι να καλλιεργηθεί,
να αποκτήσει αρετές και να γίνει ένας ωφέλιμος άνθρωπος σε μια πολιτισμένη κοινωνία.
Γιατί όπως μας λέει και ο Γκαίτε
«μια χώρα που έχει ανθρώπους που πασχίζουν για την αρετή είναι πολιτισμένη».
Πιστεύω λοιπόν πως η ποίηση
μπορεί να βοηθήσει στην απόκτηση αρετών
και να συμβάλει δυνατά στην ουσιαστική καλλιέργεια του ατόμου
και ο άνθρωπος αυτός
που θα αποκτήσει αρετές και καλλιέργεια
θα γίνει ένας άλλος άνθρωπος, θα γίνει άλλος δάσκαλος, άλλος υπάλληλος, άλλος γιατρός, άλλος πολιτικός και άλλος νομοθέτης και θα αλλάξει τη δόνηση γύρω του,
γιατί η ποιότητα που θα εκπέμπεται απο τις πράξεις του
και τη συμπεριφορά του
θα είναι τέτοιας εμβέλειας
που δεν μπορεί να μην επηρεάσει
και να μην αγγίξει άλλους ανθρώπους,
και κάποιοι απ΄ αυτούς
θα ξεκινήσουν την ίδια διαδικασία αλλαγής και εξέλιξης
και αυτοί με τη σειρά τους θα επηρεάσουν κάποιους άλλους
και εάν αυτοί οι άνθρωποι αρχίσουν να γίνονται όλο και πιο πολλοί
εκεί ναι
νομίζω ότι η σκληρότητα της κοινωνίας θα αρχίσει να λιγοστεύει
και τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος!
Αυτό προσπαθήσαμε σήμερα να κάνουμε όλοι μαζί.
Να ζήσουμε κάτι καλύτερο, να πετύχουμε μια βραδιά διαφορετική και να πιστέψουμε ότι μπορούμε ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί ως σύνολο.
Και σας ευχαριστώ ολόψυχα γι’ αυτό
που είστε εδώ και αφιερώσατε το χρόνο σας για αυτήν την προσπάθεια.
Και κλείνοντας θα αναφερθώ σε ένα κοριτσάκι 4 χρονών, τη Νικολέτα απο την οποία εμπνεύστηκα το ποίημα «ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΑΙΔΙΟΥ»
Βρίσκομαι σε ένα επαγγελματικό ραντεβού, και αφού έχω τελειώσει τη δουλειά με τους γονείς της Νικολέτας καθόμαστε με τη μικρούλα και συζητάμε για τα χρώματα. Της δείχνω το κόκκινο, την ρωτάω τι χρώμα είναι και μου απαντάει κόκκινο.
Της δείχνω το κίτρινο και μου απαντάει κίτρινο.
Στα χέρια μου κρατάω εάν σκούρο μπλε φάκελο
και την ρωτάω τι χρώμα είναι και αφού σκέφτηκε λίγα δευτερόλεπτα
μου απάντησε… ΝΥΧΤΑ !
Έφυγα απο το σπίτι της Νικολέτας
με αυτήν την υπέροχη απάντηση μέσα μου
και παρατηρούσα απλά τους ανθρώπους…
Στο δρόμο… στο τρένο… πως ήταν ντυμένοι…. τις εκφράσεις τους…
και έτσι γεννήθηκε το ποίημα ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΑΙΔΙΟΥ.
Ευχαριστώ τη Νικολέτα τη Γαλανάκου
όπως και το κάθε παιδί που μας εμπνέει.
Αρκεί μονάχα ένα κοίταγμα σ’ ένα παιδικό πρόσωπο
για να θυμηθούμε
ότι ο άνθρωπος έρχεται στη γη όμορφος και αγνός.
Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί
να την διατηρήσουμε αυτήν την ομορφιά.
Και εάν αποτύχουμε,
να μην απελπιστούμε, γιατί πάντα υπάρχει σωτηρία,
μας λέει ο Ποιητής Γιώργος Σαραντάρης.
Αρκεί, να τολμήσουμε να το παραδεχτούμε
και να απλώσουμε το χέρι στα παιδιά
και να πορευτούμε μαζί
γιατί τίποτα δεν είναι ξεκομμένο και αδιαίρετο,
και τότε θα έχουμε πραγματοποιήσει
το μεγαλύτερο όνειρο του ανθρώπου
να αντικρίσουμε έναν ομορφότερο κόσμο.
Σας ευχαριστώ»
