Υπάρχουν υπουργοί που τα «λένε καλά». Εντυπωσιάζουν το ακροατήριο, ικανοποιούν τους διαδηλωτές, εξυπηρετούν τους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς παραγωγούς. Έχουν πάντα ένα καλό επιχείρημα για να μην κάνουν τίποτα, πάντα μια δικαιολογία για αναβολή στη λήψη μιας απόφασης και για «περαιτέρω διαβούλευση».
Υπάρχουν και οι άλλοι υπουργοί. Αυτοί που απλώς κάνουν τη δουλειά τους. Όταν μιλούν ουδείς συγκινείται, πολλοί εκνευρίζονται. Αυτά που λένε, ανταποκρίνονται στη λογική αλλά δεν ενθουσιάζουν, δεν προκαλούν χειροκροτήματα αλλά νευρικό κτύπημα των δακτύλων στο τραπέζι.
Αντιθέτως οι πράξεις τους, υπενθυμίζουν στον λαό τα λάθη και τις υπερβολές του.
Οι συνδικαλιστές τους μισούν. Οι συνδικαλιστές είναι μόνιμοι, οι υπουργοί θα βρίσκονται στα γραφεία τους μέχρι τον επόμενο ανασχηματισμό.
Οι Υπουργοί που «υπηρετούν τον έργο» (υπό εργός = υπό + έργον), κάνουν τη δουλειά τους, χωρίς ρητορικό καμουφλάζ, με όσες δυνατότητες τους προσφέρει το Σύνταγμα, αντιστεκόμενοι στο κύμα της οχλαγωγίας που δημιουργούν όλοι όσοι προσπαθούν τίποτα να μην αλλάξει, τίποτα να μην ολοκληρωθεί.
Πάντα υπάρχει ένας καλός λόγος για να μην κάνουμε αυτό που πρέπει. Πάντα υπάρχουν εκατοντάδες ρήτορες για να εξηγήσουν γιατί πρέπει να αναβάλλουμε τις αποφάσεις.
Μέχρι να φτάσει ο κόμπος στο χτένι και τότε, οι βεβιασμένες πράξεις, διορθώνουν τα κακώς κείμενα, προκαλώντας όμως οδυνηρές παρενέργειες…
