Δεκαπέντε μέρες τώρα, ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης αυτής της χώρας, διαβουλεύονται μεθ’ εαυτών και αλλήλων, για να καταλήξουν στο πρόσωπο που μπορεί και πρέπει να διοικεί το υπουργείο Οικονομικών.
Αφού θυσίασαν, με χαρακτηριστική ευκολία και περισσή αναλγησία, τον «πρόσκοπο» Θεοχάρη -επειδή κανένας κομματικός στρατός δεν τον υποστήριζε-, ξόδεψαν πολλές μέρες από το χρόνο τους, αρκετή φαιά ουσία και πολλές εσωτερικές διαδικασίες, για να εντοπίσουν έναν Έλληνα ο οποίος θα είναι αποδεκτός «ως σοβαρός και αξιόπιστος συνομιλητής» στο εξωτερικό αλλά και «κοινωνικά ευαίσθητος, αποδεκτός και πολιτικά ακίνδυνος» διαχειριστής των περίπλοκων κομματικών ισορροπιών στο εσωτερικό.
Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία αυτού του τόπου, κατά πάσα πιθανότητα αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, η επιλογή ενός Υπουργού Οικονομικών «Εξωτερικού» και ενός άλλου υπουργού Οικονομικών «Εσωτερικού» κατά τα πρότυπα του -αποτυχημένου όπως αποδείχθηκε- πολιτικού φορέα της αριστεράς της δεκαετίας του 70…
Προφανώς στο παιχνίδι αυτό της αναζήτησης του «χαμένου θησαυρού», συμμετέχουν όλοι οι παράγοντες της Δημοκρατίας μας με τις προτάσεις τους.
Οι κομματικοί στρατοί διοχετεύουν καθημερινά στα μέσα ενημέρωσης, παραπολιτικές πληροφορίες, για το παρελθόν και το ποιόν κάθε υποψηφίου.
Τα επιχειρηματικά συμφέροντα υποδεικνύουν χωρίς αιδώ και χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία τους εκλεκτούς τους.
Η αντιπολίτευση –παγιδευμένη στο ψευδεπίγραφο δίλημμα «Μνημόνιο» «Αντι-Μνημόνιο»- υπονομεύει συστηματικά κάθε προσπάθεια, να επιλεγεί για τη θέση του Υπουργού Οικονομικών, ένας άνθρωπος που να λειτουργεί ως αντίδοτο στον κομματισμό, τον παραγοντισμό και ταυτόχρονα να συντονίζει αποτελεσματικά τις οικονομικές υπηρεσίες του χρεοκοπημένου μας Κράτους.
Για μία ακόμη φορά, όλοι μαζί συνεργάζονται αρμονικά, για να αποδείξουν πως τα κόμματα –όπως λειτουργούν σήμερα στην Ελλάδα- είναι ο πιο διεφθαρμένος και αντιπαραγωγικός θεσμός της Δημοκρατίας μας.
Η χώρα μας έχει πέσει τόσο χαμηλά, επειδή ακριβώς της αξίζει ο κατήφορος…
