Το συνολικό ποσό από την μεταφορά νερού σε άνυδρα νησιά ανέβηκε στα 68,4 εκατομμύρια τα τελευταία εννέα χρόνια, χωρίς να έχει δοθεί ακόμα οριστική λύση. Μάλιστα σημαντικό μέρος των πόρων αυτών χάνεται λόγω των μεγάλων απωλειών που έχουν τα δίκτυα ύδρευσης στα νησιά.
Από το 1969, οπότε κατασκευάστηκε η πρώτη μονάδα αφαλάτωσης στη Σύρο, τα άνυδρα νησιά αυξήθηκαν, όπως και ο τουρισμός, με αποτέλεσμα οι ανάγκες να είναι κάθε χρόνο και μεγαλύτερες.
Σύμφωνα με στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου, η οποία είναι αρμόδια για το θέμα αυτό, από το 2006 έως σήμερα έχουν διατεθεί 68,4 εκατομμύρια ευρώ για τη μεταφορά νερού στα άνυδρα νησιά. Η χρονιά με την υψηλότερη δαπάνη ήταν το 2008, οπότε και διατέθηκαν περίπου 12,5 εκατομμύρια ευρώ. Σήμερα το κόστος κυμαίνεται περίπου στο μισό (το 2014 έχουν διατεθεί ήδη 2,6 εκατ. ευρώ και εκτιμάται ότι το συνολικό κονδύλι θα φθάσει τα 6 εκατ. ευρώ έως το τέλος της χρονιάς).
«Φέτος υπάρχει μεγάλη ζήτηση λόγω αύξησης του τουρισμού. Είχαμε αίτημα μεταφοράς νερού ακόμα και από νησιά που δεν είχαμε ποτέ μέχρι σήμερα», λέει ο γενικός γραμματέας Αιγαίου, Νίκος Ζωίδης. «Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Μυκόνου, για την οποία θα διαθέσουμε περί τις 800.000 ευρώ – όχι για τη μεταφορά νερού αλλά για την εγκατάσταση μονάδας αφαλάτωσης για 3 μήνες. Επίσης η Λέρος ζήτησε 2-3 φορτία νερού και η Πάτμος ακόμη 3».
Σύμφωνα με την Καθημερινή, εκτιμάται ότι σε όλο το Αιγαίο λειτουργούν σήμερα περί τις 45 μονάδες αφαλάτωσης, πολλές από τις οποίες έχουν αγοραστεί και δεν έχουν ακόμη τεθεί σε λειτουργία. Στόχος της Πολιτείας είναι να έχουν τεθεί όλες σε λειτουργία μέσα στο επόμενο οκτάμηνο. Αυτές είναι:
Με πόρους της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου έχουν αποκτηθεί μονάδες αφαλάτωσης για τα νησιά Πάτμο, Λέρο, Δονούσα, Κίμωλο, Αμοργό (Αιγιάλη), Σύμη (Πανορμίτης). Επίσης με χρηματοδότηση από την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου μονάδες αφαλάτωσης σε Λέρο, Κουφονήσια και Χάλκη. Η τελευταία είναι η μόνη που τέθηκε πρόσφατα σε λειτουργία, δίνοντας τέλος στη μεταφορά νερού. «Θα μπορούσαν να λειτουργούν οι περισσότερες, αλλά αντιμετωπίζουν εμπόδια από τη γραφειοκρατία είτε από την ανεπάρκεια των δημοτικών αρχών, που λ.χ. στερούνται τεχνικών υπηρεσιών και έτσι δεν μπορούν να αναλάβουν τεχνικά έργα».
Το πρόβλημα, όμως, δεν λύνεται με τη λειτουργία μονάδων αφαλάτωσης. «Οι αφαλατώσεις πρέπει να συντηρούνται με προσοχή, γι’ αυτό προτείνουμε την ανάθεση της συντήρησης και λειτουργίας σε ιδιώτες», λέει ο κ. Ζωίδης. «Επιπλέον, πρέπει τα νησιά να δρομολογήσουν την αντικατάσταση του δικτύου ύδρευσης. Δεν γίνεται να ξοδεύεις τόσα για το νερό και να έχεις απώλειες της τάξεως του 30% ή 40%. Το να επαφίεσαι στη μεταφορά νερού είναι λάθος».
