Ο μόνος πολιτικά αναμάρτητος σε αυτόν τον τόπο είναι ο Κανένας των δημοσκοπήσεων.
Με κατάλληλο υπόστρωμα τη μεγάλη απογοήτευση των πολιτών από αποκλίνουσες συμπεριφορές, με ροπή στον παράνομο πλουτισμό αρκετών πολιτικών ταγών μας, «ρίχνει» σε ποσοστά καταλληλότητας όλους τους αρχηγούς των κομμάτων της Κεντροδεξιάς αλλά και τους ηγέτες της αυτάρεσκης Αριστεράς και των υπολοίπων συναφών κομματικών σχηματισμών.
Τα σκάνδαλα πολλαπλασιάζονται, η πεποίθηση ότι όλοι είναι ίδιοι και το μόνο ενδιαφέρον τους είναι να εκλεγούν για τις δελεαστικές αμοιβές και παροχές ενισχύεται, ενώ οι προεκλογικές τους υποσχέσεις μένουν στις καλένδες και οι συνθήκες ζωής των πολιτών συνεχώς επιδεινώνονται. Και αυτό αντικατοπτρίζεται στις δημοσκοπήσεις, δίνοντας την προτίμηση των πολιτών στον Κανένα, τον οποίο και αναδεικνύουν δημοφιλέστερο πολιτικό.
Ο Κανένας ενεμφανίσθη στην πολιτική ζωή του τόπου μας τα πρώτα χρόνια του νέου αιώνα και λίγο πριν από την οικονομική κρίση που έφερε τα πάνω-κάτω στη χώρα μας, καταγράφοντας σαρωτικό το προβάδισμα της πρωθυπουργικής καταλληλότητάς του.
Ένας «άγνωστος» κερδίζει τους πλέον γνωστούς πολιτικούς. Στη μνημονιακή εποχή, αρχής γενομένης από το 2010, οι πολιτικοί ηγέτες μας αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων, επαληθεύοντας τις χειρότερες πολιτικές παραδόσεις, από ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους. Διχόνοια αντί για συνεννόηση και ενότητα μπροστά στον κίνδυνο.
Αντί για συμπόνια, αλληλοκαρφώματα εντός και εκτός συνόρων. Δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα και στο μόνο που συμπλέουν είναι οι μικροσχεδιασμοί για την επίτευξη των εξουσιαστικών επιδιώξεών τους. Όσο συνεχίζουν να «σκοτώνονται» για την καρέκλα της εξουσίας, ο Κανένας θα κυριαρχεί. Θα τους κερδίζει σε όλες τις δημοσκοπήσεις.
Σήμερα, περισσότερο ζαλισμένοι και μπερδεμένοι σε σχέση με τα πρώτα μνημονιακά χρόνια, δεν γνωρίζουμε σε τι δρόμους περπατάμε και αν ο όλεθρος της δαμόκλειου σπάθης μπορεί να αποφευχθεί. Και αν η λύση του καταλληλότερου Κανένα είναι η ιδανική να «ακούσει» τα προβλήματα της κοινωνίας και να δώσει τις λύσεις;
Πολύ φοβάμαι ότι αν ο Κανένας έπαιρνε σάρκα και οστά και ονοματεπώνυμο και ζητούσε την ψήφο μας, θα έχανε από τον Νέο Κανένα! Γιατί ο Κανένας δεν είναι παρά μόνο η συσσωρευμένη οργή και θυμός μας απέναντι στο πολιτικό σύστημα που διαφεντεύει τη ζωή μας. Και δεν είναι μακριά η στιγμή που ο Κανένας θα εκραγεί. Το πολιτικό μας σύστημα θα πρέπει να λάβει τα μέτρα του και να μην εκπλαγεί όταν αυτό θα συμβεί.
Όσο για την κοινωνία, άθυρμα στα χέρια των πολιτικών, «ερωτοτροπεί», σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση, με την αποχή και το άκυρο – λευκό. Οι πόρτες στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν ανοίξει διάπλατα και αναμένουν τον Κανένα.
Ο «πνιγμένος» λαός, ακόμη κι από τον φανταστικό Κανένα «πιάνεται» για να γλυτώσει!
του Θανάση Παπαμιχαήλ, επικοινωνιολόγου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε εκτάκτως την Παρασκευή 2/6
