Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ανήκε σε μια πολυτάραχη γενιά μεγάλων πολιτικών (Κων. Καραμανλής, Αν.Παπανδρέου,Χαρ.Φλωράκης, Λ. Κύρκος) που, παρά τις αντιφάσεις και τα λάθη τους, δεν δίσταζαν να πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα.
Ανταγωνιζόταν σκληρά τους πολιτικούς αντιπάλους και υπερασπιζόταν τις απόψεις του,χωρίς να καταφεύγει σε ακρότητες και χωρίς να λογαριάζει προσωπικό ή πολιτικό κόστος.Υπήρξε, όπως ιδιαίτερα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, κήρυκας της εθνικής συμφιλίωσης και πολέμιος του εθνικού διχασμού.
Με τη γνώση και τις εμπειρίες που απέκτησε στην πολυτάραχη πολιτική διαδρομή μισού και πλέον αιώνα,προσπάθησε τα τελευταία χρόνια με σαφήνεια και καθαρότητα και επιδεικνύοντας υψηλό πολιτικό ήθος, κάτι που δεν είναι συνηθισμένο στις μέρες μας, να μας προειδοποιήσει για τους κινδύνους που μας απειλούσαν. Μαχητικός αλλά όχι εμπαθής, υπερασπιζόταν με πάθος τις απόψεις του, ακόμα κι όταν η τακτική αυτή τον έφερνε σε σύγκρουση με μεγάλο τμήμα της κοινωνίας ή και των κομματικών φίλων του.
Δεν ακολούθησε ποτέ την πολιτική του «σκληρού ροκ» και της πόλωσης. Κάτι που στη σημερινή πολιτική πραγματικότητα τείνει να γίνει…θεσμός. Βέβαια, στην πολιτική το «σκληρό ροκ» και η πόλωση συσπείρωναν τους οπαδούς, περιχαράκωναν την εκλογική βάση του κάθε κόμματος και χάραζαν διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους πολιτικούς αντιπάλους. Δυστυχώς,πόλωση και «σκληρό ροκ» βρήκαν απήχηση και σε ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας. Το βλέπουμε να έχει «περάσει» και στο διαδίκτυο, όπου η κρίση δείχνει να έχει απενοχοποιήσει «βάρβαρα ένστικτα» και πλέον ο καθένας έχει το δικαίωμα να λέει ό,τι επιθυμεί, ακόμη και να… λοιδορεί πολιτικά πρόσωπα που φεύγουν από τη ζωή ή να επιχαίρει για δολοφονίες ή δολοφονικές επιθέσεις.
Η είσοδος της Ελλάδας στην ΕΕ, την οποία οργάνωσε και πραγματοποίησε ο Κων. Καραμανλής και υπερασπίστηκε ο Κων. Μητσοτάκης, μάς έκανε να πιστεύουμε ότι η χώρα θα γίνει επιτέλους μια κανονική δυτική Δημοκρατία. Ωστόσο, παρ’ όλη την πρόοδο, παρ’ όλες τις μεταλλάξεις, φαίνεται ότι στο σώμα αυτής της κοινωνίας υπάρχει πάντα ένα υπόστρωμα μίσους και βίας που υποθάλπεται πολλές φορές από συμπεριφορές«σύγχρονων» πολιτικών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν τους αντιπάλους τους ως τις δυνάμεις του κακού. «Εμείς ή αυτοί», έλεγε με διχαστικό τρόπο ο κ. Τσίπρας πριν από τις τελευταίες εκλογές, στην προσπάθειά του να καλλιεργήσει την πόλωση και να φανατίσει το ακροατήριό του, για να καλύψει τις παλινωδίες και τα «είπα-ξείπα» του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος άλλα υποσχόταν προεκλογικά κι άλλα έκανε ως κυβέρνηση.
Μια βολική απλουστευτική διαίρεση της κοινωνίας σε «καλούς» αντιμνημονιακούς και «κακούς» μνημονιακούς, η οποία στόχο είχε να συσπειρώσει γύρω του πέραν των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και όσους θεωρούν τους εαυτούς τους θύματα και κατατρεγμένους αλλά και τους πολίτες που πιστεύουν στις συνωμοσίες κατά των Ελλήνων και «τσιμπάνε» στα δήθεν ανθελληνικά παιχνίδια ξένων δυνάμεων κατά της χώρας.
Το ίδιο πνεύμα απαξίωσης των πολιτικών αντιπάλων, ο πρωθυπουργός το συντήρησε σταθερά στα δύο χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ιδιαίτερα μάλιστα στις παρεμβάσεις του στη Βουλή αλλά και σε κομματικές συναντήσεις, με αποκορύφωμα σε συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, όπου είπε το εξής αμίμητο:«Η κυβέρνηση θα προτιμούσε να έχει έναν ιδεολογικό αντίπαλο και όχι έναν εσμό ακροδεξιών και πορφυρογέννητων που πάσχουν από το σύνδρομο στέρησης εξουσίας».
Όταν χαρακτηρίζεις όμως «εσμό ακροδεξιών» το σύνολο της αντιπολίτευσης ή –αν θέλετε– τη μείζονα αντιπολίτευση, εσύ που κυβερνάς δεξιότατα, σε συνεργασία με άλλο «δεξιό» κόμμα, δεν είναι να… απορείς, τουλάχιστον; Όταν υπουργοί σου χαρακτηρίζουν τα ΜΜΕ που ασκούν κριτική στην κυβέρνηση «βοθροκάναλα» και δημοσιογράφους ως «θεραπαινίδες των καναλαρχών» ή αποκαλείς τους πολιτικούς σου αντιπάλους γερμανοτσολιάδες, προσκυνημένους, εθελόδουλους, Μερκελιστές, τι «δηλητήριο» ενσπείρεις στην κοινωνία;
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ να αποδείξει ότι οι πολιτικοί του αντίπαλοι είναι διεφθαρμένοι και υπεύθυνοι για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα – προωθώντας μία βιομηχανία εξεταστικών επιτροπών. Ναι, να προσυπογράψουμε ότι οι προηγούμενοι φέρουν μεγάλη ευθύνη για πολλά. Όμως, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κυβερνούν πάνω από δύο χρόνια. Αν μετά από δύο χρόνια καθήλωσης της οικονομίας, υπερφορολόγησης σε δικαίους και αδίκους, διόγκωσης των ελλειμμάτων του Ασφαλιστικού και των οφειλών προς το Δημόσιο, επενδυτικής άπνοιας και υψηλής ανεργίας, τα κυβερνητικά επιχειρήματα παραμένουν στο αντιπολιτευτικό τέμπο του 2014, στο τέμπο του μίσους, της πόλωσης, του εθνικού διχασμού,τότε αποδεικνύεται ότι ούτε ήξεραν, αλλά ούτε έμαθαν από συμπεριφορές πολιτικών τους αντιπάλων.
Όπως όταν τον Κων. Μητσοτάκη, με τη συμφιλιωτική και εθνικού περιεχομένου ομιλία του κάποτε (αμέσως μετά τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη από τη «17 Νοέμβρη»), στη Βουλή,χειροκρότησαν θερμά οι τότε ηγέτες της Αριστεράς, Χαρίλαος Φλωράκης και Λεωνίδας Κύρκος, αλλά και ο «ορκισμένος» πολιτικός του αντίπαλος, Ανδρέας Παπανδρέου. Ήταν μια εικόνα πολιτικού πολιτισμού, που στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας σπανίζει.
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε εκτάκτως την Παρασκευή 2/6
