Χειροδικίες, βιαιοπραγίες, κλιμάκωση βίας ως συμπεριφοράς από αρκετά πολιτικά πρόσωπα μονοπωλούν την καθημερινότητά μας.
Απεργίες σε λεωφορεία, σε πλοία, σε αεροπλάνα, προαστιακό, τρένα και μετρό δυσκολεύουν την καθημερινότητά μας.
Ντροπή, αίσχος, αποτροπιασμός, καταδικαστικές δηλώσεις εκατέρωθεν των αντιμαχόμενων πλευρών, οι φτωχές λέξεις που περιγράφουν την καθημερινότητά μας.
Κι έτσι πέφτει η αυλαία της καθημερινότητάς μας. Και αρχίζει ο καθημερινός Γολγοθάς, των νέων επώδυνων μέτρων που υπέγραψαν όσοι μας υποσχέθηκαν ότι θα σκίσουν τα μνημόνια και θα δώσουν τέλος στη φτωχοποίηση μισθωτών και συνταξιούχων. Στα κάθε λογής κοσμητικά επίθετα που τους στολίζουν, απαντάνε με το νέο τους αφήγημα, τα αντίμετρα! Μόνο που τα αντίμετρα ούτε θα τα δούμε ούτε θα μας «ξεκουράσουν» από τα «βαρίδια» των νέων κομματικών προσλήψεων που ετοιμάζουν.
Άλλες ομάδες θα επωφεληθούν από τα αντίμετρα, αν ποτέ πιαστούν τα υπέρογκα πλεονάσματα που ορέγονται οι δανειστές μας. Οι αθέμιτες συναλλαγές με τη διαφθορά και τη διαπλοκή θα εξακολουθήσουν να «γεμίζουν» την καθημερινότητά μας, με νέους διαπλεκόμενους αυτήν τη φορά.
Η προπαγάνδα της ανάπτυξης που ήρθε αλλά δεν είναι ορατή θα υπερτονίζεται στις καθημερινές δηλώσεις των εχόντων πλουσιοπάροχους μισθούς, αυτοκίνητα και κατεχόντων την εξουσία, πάντα με τη χρήση αστυνομικής φρουράς.
Στην καθημερινότητα τα επαναλαμβανόμενα πολιτικά ψέματα κινδυνεύουν να θεωρηθούν μοναδικές αλήθειες, στη μετα-αλήθεια εποχή που βιώνουμε. Η δύναμη της προπαγάνδας αλλάζει λέξεις, έννοιες, ρίχνει στάχτη στα μάτια των πολιτών και εγκυμονεί «εκτροχιασμό» βασικών συνταγματικών επιταγών.
Στην καθημερινότητά τους οι πολίτες συνεχίζουν να απαξιώνουν καθετί πολιτικό, να μην εμπιστεύονται παρά μόνο τον «Κανέναν» κι αυτόν στις δημοσκοπήσεις, και να μην περιμένουν ούτε τον Μεσσία για να τους γλυτώσει. Η προσωπική επιβίωση του καθενός πολίτη είναι πάνω από το συλλογικό συμφέρον, παίρνοντας φυσικά το παράδειγμα από το πολιτικό προσωπικό της χώρας.
Στην καθημερινότητα υπάρχουν και προσωπικές φωνές για «τορπίλισμα» της δημοκρατικά εκλεγμένης εξουσίας, εξαγγελίες τρόπων αντίστασης στους δανειστές, κατάργηση όλων των υπεσχημένων που έχουν υπογραφεί και επιστροφή στην εποχή των «παχιών αγελάδων». Μετά την οικειοθελή ή βίαιη αποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ από τον αντιμνημονιακό χώρο, έχουν πολλαπλασιαστεί μεμονωμένες φωνές και μικροί κομματικοί σχεδιασμοί για να τον καταλάβουν.
Η ανάμνηση των «Αγανακτισμένων» έχει στοιχειώσει τη σκέψη πολλών φιλόδοξων Ελλήνων Μακρόν!
Η ιστορία διδάσκει ότι όταν την καθημερινότητα των πολιτών τη χαρακτηρίζει μια αίσθηση παραίτησης από αρχές και αξίες, τότε η αυτοκαταστροφή της χώρας είναι θέμα χρόνου και πιθανόν εθνικού ατυχήματος.
Όταν «ξεκολλήσουν» οι αρμοί, η κατάρρευση δεν αργεί!
του Θανάση Παπαμιχαήλ, επικοινωνιολόγου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 20/5
