Σε λίγη ώρα, ένας ακόμη χρόνος θα έχει μπει στο χρονοντούλαπο της προσωπικής ιστορίας του καθενός μας. Και ο απολογισμός, ως συνήθως, γίνεται κατά μόνας. Εκεί, μόνοι με τον εαυτό μας, θα δούμε τα συν και τα πλην της πορείας της χρονιάς που φεύγει, τα λάθη και τις παραλείψεις μας, αλλά και τα όσα καταφέραμε. Να θυμάστε ότι δεν μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, αλλά μπορούμε να αλλάξουμε τον χρόνο που ζούμε και έχουμε μπροστά μας.
Και αφήστε να χρησιμοποιήσω αυτήν τη φράση, για να κάνω τη «γέφυρα» στα όσα έχουμε μπροστά μας το 2020, που έρχεται.
Να μου επιτρέψετε να πω ότι η χρονιά που έχουμε μπροστά μας είναι χρονιά προκλήσεων σε πολλά επίπεδα, καθώς υπάρχουν μέτωπα ανοικτά και δύσκολα. Μέτωπα που αφορούν την πατρίδα μας και την κοινωνία μας.
Από τα ελληνοτουρκικά, που βρίσκονται στην κόψη του ξυραφιού, μέχρι την επιστροφή στην κανονικότητα, που είναι το ζητούμενο.
Μια χρονιά που μπορεί να βγάλει από… θερμό επεισόδιο και εκλογές (και δεν αναφέρομαι στις κάλπες που θα στηθούν για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας) μέχρι ανασχηματισμό της κυβέρνησης.
Μια χρονιά που οι Ελληνίδες και οι Έλληνες θα πρέπει να δουν καλύτερες μέρες, όχι για να τους χαϊδέψουν τα αυτιά οι κυβερνώντες, για τα…ψηφαλάκια, αλλά για να επανέλθει η ισορροπία στην κοινωνία, που υπέφερε και δοκιμάστηκε σκληρά από τα μνημόνια.
Μια χρονιά με λιγότερο ταξικό μίσος, με λιγότερο διχασμό και με περισσότερο πολιτικό πολιτισμό και επιχειρήματα.
Το 2020 θα είναι η χρονιά των προκλήσεων για την κυβέρνηση. Διότι, πλέον, θα αρχίσει το άγχος της πολιτικής φθοράς, από τη διακυβέρνηση ενός κουρασμένου και απογοητευμένου λαού, που δεν θα έχει πλέον ανοχή στα λάθη που έγιναν το προηγούμενο διάστημα.
Το 2020 θα είναι μια χρονιά που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σοβαρά, με σχέδιο και πρόγραμμα, το προσφυγικό-μεταναστευτικό που αποτελεί –για μια σειρά από λόγους– την αχίλλειο πτέρνα της κυβέρνησης.
Το 2020 θα είναι μια χρονιά που η κυβέρνηση θα πρέπει να βρει την ισορροπία της στον νόμο και την τάξη, για να μην ξανασυμβούν περιστατικά σαν και αυτά των τελευταίων ημερών, που «γκρίζαραν» την εικόνα της και μπέρδεψαν τους πολίτες που θέλουν να νιώθουν ασφαλείς, χωρίς να απειλούνται παράλληλα από την «κρατική βία». Η εξίσωση είναι δύσκολη και χρειάζεται προσοχή.
Το 2020 όμως έχει προκλήσεις και για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για το Κίνημα Αλλαγής. Και οι δύο πρέπει να αποφασίσουν με το ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν.
Θα κληθούν να εγκαταλείψουν τις ιδεοληψίες και τα φοβικά τους σύνδρομα και να κάνουν πραγματική επανεκκίνηση. Να ξεφύγουν από την παγίδα ότι η κυβέρνηση θα…πέσει ως ώριμο φρούτο και να θυμούνται ότι, όσο καλύτερη είναι η αντιπολίτευση, τόσο καλύτερη μπορεί να αναγκάσουν την κυβέρνηση να γίνει. Στο κάτω-κάτω, άπαντες (θεωρητικά) για το καλό των πολιτών νοιάζονται.
Με αυτές τις σκέψεις, εύχομαι σε όλους μια χρονιά όπως την έχει φανταστεί ο καθένας και η καθεμία.
του Νίκου Ελευθερόγλου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
