Τώρα που οι δανειστές έκαναν το πρώτο βήμα για τη ρύθμιση του χρέους (ποια ρύθμιση, δηλαδή, αλλά τέλος πάντων…), ο πρωθυπουργός επανέφερε το κλίμα αισιοδοξίας, τονίζοντας ότι η ανάκαμψη είναι επί θύραις, η ανάπτυξη έρχεται και η χώρα είναι έτοιμη για επενδύσεις.
Παραβλέποντας τα περί ανάκαμψης και ανάπτυξης που θα έρχονταν και το Πάσχα με την Ανάσταση, κατά πώς είχε υποσχεθεί και πάλι ο κ. Τσίπρας, να μείνουμε λίγο στις επενδύσεις, οι οποίες, κατά τον υπουργό Οικονομικών –και όχι μόνο– φέρνουν και θέσεις εργασίας, οπότε συμβάλλουν και στην επίλυση του προβλήματος της ανεργίας, από την οποία πλήττεται η χώρα μας.
Δυστυχώς, η πρώτη φορά Αριστερά κυβέρνησή μας φαίνεται πως την επιχειρηματικότητα και τις ιδιωτικές επενδύσεις τις έχει ταυτίσει με τον επάρατο… νεοφιλελευθερισμό, με φυσιολογική συνέπεια, ακόμα και αυτοί που τολμούν σήμερα να επενδύσουν στην Ελλάδα να φεύγουν τρέχοντας, μόλις αντιληφθούν πού πάνε και με ποιους θα μπλέξουν! Ακόμα και επενδύσεις που είχαν δρομολογηθεί στο τέλος οδηγούνται σε ναυάγιο, γιατί τα κυβερνητικά στελέχη δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τις ιδεοληψίες τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η πώληση της ΔΕΣΦΑ στους Αζέρους, που εδώ και δύο χρόνια καρκινοβατούσε και καταλήγει οριστικά σε ναυάγιο! Ή και η περίπτωση της Ελληνικός Χρυσός, η επένδυση της οποίας στη Χαλκιδική κινδύνευσε (και κινδυνεύει ακόμη) να τιναχθεί στον αέρα, λόγω… ιδεοληψιών, κυρίως του προηγούμενου αρμόδιου υπουργού.
Ανάλογη κατάσταση επικρατεί και στο Ελληνικό, όπου οι προθεσμίες τρέχουν, αλλά υπουργεία και υπηρεσίες κάνουν ό,τι μπορούν για να την τινάξουν στον αέρα! Καθυστερήσεις επί καθυστερήσεων, αδυναμία τήρησης των χρονοδιαγραμμάτων και πάει λέγοντας… Προβλήματα φαίνεται ότι υπάρχουν και στην ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων, όπου κομματικοί τοπικοί παράγοντες και περιφερειάρχες θέτουν συνεχώς εμπόδια, προσπαθώντας να την ακυρώσουν.
Το ίδιο γίνεται και με μικρότερης κλίμακας επενδύσεις από Έλληνες και ξένους, οι οποίοι βλέπουν τις προσπάθειές τους να μπλοκάρουν στα γρανάζια μιας ατέλειωτης γραφειοκρατίας, με αποτέλεσμα να τινάζονται στον αέρα τα σχέδιά τους. Ψηφίζονται ρυθμίσεις επειδή το απαιτεί η τρόικα, αλλά, επί της ουσίας, στην πράξη δεν προχωρά τίποτε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η τελευταία ρύθμιση για γρήγορη αδειοδότηση επιχειρήσεων, που, όμως, για να ισχύσει, πρέπει να εκδοθεί σωρεία υπουργικών αποφάσεων, με αποτέλεσμα ουσιαστικά να αποτελεί δώρον άδωρον.
Αντί, όμως, η κυβέρνηση να τρέχει για να διευκολύνει και την πιο μικρή επένδυση, αντί να βάλει ένα φρένο στις παρωχημένες ιδεοληψίες των στελεχών της, αντί να περιορίζει τη γραφειοκρατία, παρακολουθεί σαν αμήχανος θεατής τις ευκαιρίες να χάνονται η μία μετά την άλλη!
Με αυτήν τη λογική, όμως, κανένα μνημόνιο δεν θα μας σώσει και καμιά διευκόλυνση του χρέους δεν πρόκειται να αλλάξει τα δεδομένα της οικονομίας.
Του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο το Σάββατο 10/12
